บทที่ 7

“นี่นายใช้หัวอะไรคิดถึงให้ลูกชื่อนี้ เชยมาก!” นี่ถ้าลูกได้ยิน มีหวังเอารกพันคอตัวเองอย่างต้องไม่สงสัย เพราะรับไม่ได้ที่พ่อตั้งชื่อที่ไม่เท่ห์เอาซะเลยให้ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

ว่าแกเป็นเด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชาย

“เอาน่า เรียกๆ ไปก่อน ใกล้คลอดค่อยตั้งให้ใหม่อีกที” เอากับเขาสิ อยากทำอะไรก็ทำไป เธอเหนื่อยจะเถียงแล้ว!

เธอคิด ก่อนจะปล่อยให้พิธีการผ่านพ้นจนกระทั่งถึงช่วงเย็นที่มีงานเลี้ยงเล็กๆ เลี้ยงแขก ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นพวกเพื่อนๆ กันนี่แหละ ซึ่งแน่นอนว่าประเด็นที่พวกมันกำลังคุยกันนั้น ก็หนีไม่พ้นคืนเข้าหอระหว่างเธอกับเจ้าบ่าวที่ตอนนี้เมาเหมือนหมา ซึ่งเธอเองก็คงมีสภาพแบบเดียวกันไปนานแล้ว หากไม่ติดว่าตอนนี้เธอท้อง และลูกคงไม่ชอบกินเหล้าแน่ๆ

“เฮ้ยๆ ไอ้ปวินตื่น เมียมึงเดินมาตามแล้วโว้ย!” แม้จะรู้สึกแสลงหูไม่น้อยกับคำว่าเมียที่ได้ยิน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็จำใจต้องข่มความไม่สบอารมณ์เอาไว้ ก่อนจะสั่งการด้วยสายตา ให้เพื่อนๆ สามีช่วยพากันแบกเขาขึ้นมาส่งถึงห้องหอ

“ฝากเพื่อนพี่ด้วยนะครับน้องเรือง ถ้ายังไงก็ช่วยเบามือกับมันหน่อย คิดว่าสงสารลูกนกลูกกา” ไหนลูกนก แล้วไหนลูกกา ที่เห็นอยู่ก็มีแต่ลูกหมา ซ้ำยังเป็นหมาตกถังเหล้าด้วย!

เธอได้แต่คิด ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมผ้าชุบน้ำหมาดๆ ในมือ

“อยู่เฉยๆ ฉันจะเช็ดตัวให้!” แต่ไม่ว่าจะพยายามสักแค่ไหนก็ดูเหมือนคนเมาจะไม่ค่อยให้ความร่วมเมื่อสักเท่าไหร่นัก

“อื้อ มันหนาว”

“ก็อย่าดิ้นสิ จะได้รีบทำรีบเสร็จ!” พูดไปก็เท่านั้น เพราะสุดท้ายแล้วเธอก็ต้องไล่เช็ดตัวให้คนเมาที่เอาแต่ขยับหนีไปมา จนเมื่อทำทุกอย่างเสร็จถึงได้ลุกขึ้นเดินมาเปิดตู้เสื้อผ้า หวังจะหาเสื้อดีๆ สักตัวให้เขาใส่คลายหนาว ทว่าสายตาเจ้ากรรมกลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ด้านในเข้าเสียก่อน

กล่องสมบัติเหรอ!

เพราะความสอดรู้มันเลยทำให้เธอตัดสินใจเปิดกล่องออกมาดูก่อนที่ดวงตาทั้งสองจะเบิกกว้างขึ้นกับสิ่งที่ได้เห็น

“นี่มัน…” ไม่ผิดแน่ นี่มันรูปแอบถ่ายของเธอชัดๆ แต่ทำไมหมอนี่.ถึงได้ถึงได้มีรูปของเธอเป็นร้อยๆ รูปแบบนี้ได้กัน!

และทางเดียวที่เธอจะหาคำตอบให้กับตัวเองได้ ก็คงหนีไม่พ้นต้องเค้นถามมัน จากปากของเขาในวันพรุ่งนี้เท่านั้น!

เที่ยงของอีกวัน

“นายแอบถ่ายรูปฉันทำไม เป็นโรคจิตรึไง!” คนที่กำลังนั่งซดน้ำต้มถึงกลับสำลัก เมื่ออยู่ๆ ก็เจอเข้ากับคำถามแปลกๆ จากคน ที่ก็เอาแต่จ้องหน้ากันไม่ยอมละสายตาไปไหนเข้าให้

“คะ…ใครบอกเธอ ไอ้เปรมเหรอ!” ไอ้พี่เวร มันช่างกล้า!

“ไม่มีใครบอกอะไรฉันทั้งนั้น แต่ฉันแอบไปเห็นเอง ว่าไง นายทำแบบนั้นทำไม หรือนี่อย่าบอกนะว่านายชอบฉัน!” ถามไปงั้นๆ แหละ เพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงซะหมอนี่คงไม่มีวัน..

“ก็ถ้าใช่ แล้วเธอจะทำไม!”

“พูดจริงเหรอเนี่ย นายชอบฉันจริงๆ เหรอ” ที่ต้องถามย้ำออกไปอีกครั้ง ก็เพราะเธอไม่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าเขาจะมาชอบเธอ ที่ผ่านมาเจอหน้ากันทีไรก็กัดกันเหมือนหมาไปเสียทุกครั้งแบบนั้น แล้วเขาเอาเวลาไหนมาแอบชอบเธอกัน!

“ใช่! ฉันชอบเธอ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นก็ว่าได้ แต่เพราะรู้ว่าเธอคงไม่มีวันมาชอบฉัน ฉันก็เลยทำได้แค่หาเรื่องกวนประสาทเธอเล่น” มันไม่ใช่เรื่องสนุกนักหรอก แต่เขาแค่อยากอยู่ในสายตาเธอ เหมือนกับที่คนอื่นๆ ได้อยู่มันก็เท่านั้น

“แต่เราไม่ถูกกัน…”

“ย่าของเธอมากกว่าที่ทำให้มันเป็นแบบนั้น” นั่นมันก็ใช่อยู่หรอก แต่ว่าเขาเนี่ยนะชอบเธอ ชอบแบบชอบเลยอะนะ!

ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ

ตั้งแต่ล่วงรู้ความลับพ่อของลูกจนถึงวันนี้ เรืองฤดีก็เหมือนจะเข้าหน้าอีกฝ่ายได้ยากขึ้น ไม่ใช่เพราะเธอไม่ชอบที่เขามาชอบเธอ แต่เป็นเพราะที่ผ่านมาเธอกับเขามักจะมีเรื่องให้วิวาทกันอยู่เสมอ มันก็เลยทำให้เธอค่อนข้างทำตัวลำบาก

นี่ก็ผ่านมาเกือบสามเดือนแล้ว ซึ่งเธอกับเขากำลังจะเรียนจบในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว นั่นเลยทำให้ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาได้ปะทะฝีปากกันเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นปวินก็ไม่เคยเหลวไหล เขากลับบ้านทันทีที่เลิกเรียน ไม่ได้แวะไปสังสรรค์กับเพื่อนๆ เหมือนอย่างที่เคยทำอีกเลยจนกระทั่งวันนี้