EP 5 : ถ้าดื้อจะไม่ใช่แค่จูบ [3]

“คุณเมามากแล้ว ให้ผมไปส่งดีกว่านะครับ”

มือหนาพันธนาการต้นแขนเรียวเอาไว้ทั้งสองข้างแน่นราวกับคีมเหล็ก หญิงสาวพยายามแกะออกอย่างสุภาพ

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ”

“เถอะนะครับ หรือจะไปนอนพักที่ห้องของผมก็ได้นะครับ อยู่ใกล้ๆ นี้เอง”

ร่างสูงเบียดเสียดเข้ามาใกล้ กลิ่นบุหรี่ที่เธอไม่ชอบทำให้ปิ่นได้สติ พยายามผลักร่างหนาให้พ้นทาง

“ไม่ดีกว่าค่ะ”

“อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า”

“ปล่อยฉัน”

ไม่จะเป็นต้องมีมารยาท ปิ่นผลักผู้ชายคนนั้นออกไปแต่มืออีกข้างก็ยังยึดต้นแขนของเธอเอาไว้ ทำให้หญิงสาวหนีไปไม่ได้ ในขณะนั้นปิ่นก็รู้สึกว่าร่างของตัวเองก็ถูกกระชากออกมาอย่างรุนแรง

“ปล่อยเมียกู”

เสียงคุ้นเคยเจือปนความโกรธเอาไว้อย่างชัดเจน ปิ่นเงยหน้ามองเจ้าของอ้อมกอดด้วยหัวใจที่เต้นระรัว อ้อมกอดนี้ยังอุ่นเหมือนเดิมสินะ..

“ธี”

ถึงเธอจะไม่ค่อยอย่างเจอเด็กคนนี้สักเท่าไหร่ แต่กลับดีใจอย่างที่สุดที่เขาโผล่เข้ามาในสถานการณ์แบบนี้

“เฮ้! น้อง อย่ามาแอบอ้างน่า ผู้หญิงคนนี้พี่เจอก่อน”

น้ำเสียงหงุดหงิดของชายคนนั้นกับประโยคที่เปร่งออกมาช่างน่าเอากำปั้นยัดปากเสียจริง

“แต่ผู้หญิงคนนี้เป็นเมียกู!”

..คร้านที่จะช่วงชิง สู้ไปหาผู้หญิงคนอื่นดีกว่า เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงยอมล่าถอยแต่โดยดี เมื่อปลอดภัยแล้วปิ่นจึงขยับตัวผละออกจากอ้อมกอดที่แสนอบอุ่น

“ขอบคุณที่ช่วย ปล่อยได้แล้ว”

“กอดธีไว้ เดี๋ยวก็ล้มหัวแตกหรอก”

น้ำเสียงอ่อนโยนรินรดข้างหูบวกกับความมึนเมาของแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดทำให้ปิ่นทำตามคำสั่งของธีอย่างง่ายดาย

“ว๊าย! ชะนี ไหงมากับผัวแกได้เนี่ย”

แม็กม่าเพื่อนสาวกายเป็นชายของปิ่นร้องเสียงดังทำให้เธออยากขยับห่างจากเด็กหนุ่ม แต่ก็ทำไม่ได้เนื่องจากแขนแกร่งโอบรอบเอวคอดเอาไว้ ได้แต่ส่งเสียงประท้วงแทน

“ผัวบ้าอะไรเล่า”

“คนนี้หรอ?” โบว์ เพื่อนสาวสุดเซ็กซี่ของเธอมองเด็กหนุ่มตรงหน้าตาเป็นประกายราวกับเสือสาวเห็นเนื้อตรงหน้า

“อืม แซบมะ”

“ผัวแกงานดีเวอร์ ไม่เอาฉันขอนะ”

ไม่พูดเปล่าเธอกระโจนเข้ามาเกาะแขนของธีราวกับกลัวเนื้ออันโอชะจะหนีไป ถ้าไม่ติดที่เธอเป็นเพื่อนกับปิ่นธีคงผลักเธอล้มไปแล้ว

“เหอะ เอาไปเถอะ”

“น้องธี ถ้าอีปิ่นมันไม่สนพี่โบว์ยินดีพลีกายถวายตัวให้นะจ๊ะ”

รอยยิ้มหวานๆ สายตาเย้ายวนของโบว์ทำให้ปิ่นอดเบ้ปากไม่ได้ อยากจะตะโกนออกไป ..ผัวฉันค่ะเพื่อน

“ไม่ดีกว่าครับ ผมรักปิ่นคนเดียว”

เด็กหนุ่มปฏิเสธเสียงนุ่ม ไม่ปล่อยให้โอกาสที่จะบอกความในใจของตนหลุดออกไป ไม่น่าเชื่อว่าสองสามปีที่ผ่านมาเขาจะอดทนตามง้อหญิงสาวคนนี้เพียงเพราะคำว่า รัก

“จะว่าไปธีไม่ต้องไปสนใจนังชะนีให้มากนะ ตามมันแบบนี้มันยิ่งคิดว่าตัวเองเป็นนางฟ้านางสวรรค์ ทิ้งมันไปเลยก็ดี” แม็กรู้เรื่องนี้ดีก็อดหมั่นใส่ในความใจแข็งของเพื่อนสาวไม่ได้

“อีเพื่อนเลว”

“ว๊าย พูดไม่เพราะ คืนนี้พี่ยกชะนีตัวนี้ให้น้องธีจัดการนะจ๊ะ” แม็กผลักร่างเล็กให้เข้าไปในอ้อมกอดของธีด้วยท่าทางรังเกียจ

“นังแม็กม่า”

“จะเอามันไปต้มยำทำน้ำซุปที่ไหนก็เชิญ พวกพี่กลับก่อนนะ”

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจะจัดการเองครับ” ธียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“ธี! ปล่อยฉัน”

ร่างเล็กแถมยังแรงเท่ามดดิ้นขลุกขลิกในอ้อมกอดของคนรักเมื่อเห็นว่าเพื่อนกำลังจะทิ้งตนให้อยู่กับผู้ชายที่อันตรายต่อหัวใจของตนแบบนี้

“พี่ไปนะจ๊ะสุดหล่อ”

“นังแม็กม่า นังโบว์”

“ให้ผัวหล่อนไปส่งนะยะ ฉันก็จะกลับไปหาผัวฉันเหมือนกัน”

“ไอ้แม็ก!”

“ว้าย! ชะนีไม่สวย ชะนีหยาบคาย ฉันฝากชะนีด้วยนะธี” แม็กม่าเอามือทาบอกตกใจอย่างมีจริตจะก้านจนธีอดขำไม่ได้

“ครับ”

ไม่ห่วงได้ยังไง อยู่กับธีเนี่ยแหล่ะน่าเป็นห่วงที่สุด จะจับปิ่นกินไม่เหลือซากล่ะสิไม่ว่า

เมื่อดิ้นจนหมดแรงแล้วก็ได้แต่ยืนหน้าบึ้งอยู่ในอ้อมกอดของเขามองเพื่อนรักที่ทิ้งเธอไปด้วยสายตาที่เคียดแค้น ไม่รู้เลยว่าเด็กหนุ่มพาเธอมาถึงลานจอดรถตั้งแต่ตอนไหน

“กลับด้วยกันนะ?” ธีเปิดประตูรถให้หญิงสาวก่อนจะเอ่ย

“มะ ไม่” ปิ่นปฏิเสธเสียงสั่น น้ำเสียงอ่อนนุ่ม กลิ่นหอมจากตัวชายหนุ่มทำให้เธอมึนเป็นสองเท่า ..เขากำลังจะล่อลวงเธอ

“ปิ่นเมามากแล้วนะ” มือหนายกขึ้นมาเกลี่ยแก้มนุ่มของเธอนึงอยากจะฝังจมูกลงไปให้หายคิดถึง แต่ก็กลัวหญิงสาวต่อต้าน นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้

“เรื่องของฉัน”

“ไม่ต้องกลัวธีหรอก ธีจะไม่ทำอะไรปิ่นจนกว่าปิ่นจะหายโกรธธี”

“หึ ชาติหน้าเถอะ” เธอรวบรวมแรงอันน้อยนิดยันอกแกร่งของเขาเอาไว้

“ไม่ได้เจอกันแค่สองอาทิตย์ดื้อขึ้นเยอะเลยนะ” น้ำเสียงหยอกเย้าเปร่งออกมาจากปากหยัก

“ปะ ปล่อยนะ”

แทนที่จะทำตามคำขอร่างเล็กกลับถูกรวบเข้ามาในอ้อมแขน ใบหน้าที่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งนิ้วทำให้ปิ่นเริ่มหายใจติดขัด ลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดแก้มทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเธอยิ่งสูงขึ้นไปอีก

“ปล่อยปิ่นก็หนีธีน่ะสิ”

“จะทำอะไร?”

“อื้อ..”

ริมฝีปากของเธอถูกเขาประกบปิดก่อนลิ้นหนาจะแทรงเข้าไปฉกชิมความหวานด้านในอย่างหื่นกระหาย มือหนาจับที่ท้ายทอยไม่ให้เธอได้เบือนหนี รสจูบหนักหน่วง และร้อนแรง ซ้ำร้ายลิ้นหนายังเกี่ยวพันลิ้นเล็กของเธอทำให้สมองของปิ่นมอดไหม้ไปเกือบสิ้น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวแทบร่วงลงไปกองกับพื้น ธีจึงยอมผละออกอย่างอ้อยอิ่ง

“จะกลับได้หรือยัง” เสียงแหบพร่ากระซิบกับริมฝีปากนุ่ม เขาต้องอดกลั้นแค่ไหนเธอคงไม่รู้

“...”

“ถ้ายังดื้อจะไม่ใช่แค่จูบนะ”

เธอเชื่อว่าเขาไม่ได้แค่ขู่ แต่เด็กคนนี้เอาจริงแน่ เพราะฉะนั้นปิ่นจึงยอมให้เด็กหนุ่มยัดเธอเข้าไปในรถอย่างว่าง่าย

(ติดตามเรื่องราวของ ปิ่นxธีระ ได้ใน บทเรียนร้อน ฉบับนักเรียน อัพจบแล้วค่ะ : ช่วงนี้อิไรท์ขายเก่ง 555)