EP 3 : พี่ชายขนมหวาน [3]

“ค่ะ น้าหวานห่วงหนูรึน้าหวานเหงากันแน่คะ?”

“ก็ทั้งสองอย่างนั่นแหล่ะ”

ตอนแรกเธอกะจะให้จัสมินไปกลับระหว่างบ้านกับมหาวิทยาลัย แต่ก็กลัวหลานสาวจะเหนื่อยจึงให้อยู่คอนโดที่ตนซื้อเอาไว้ซึ่งมันใกล้กับมหาวิทยาลัยมากกว่า

“งั้นน้าหวานก็น่าจะหาใครสักคนมาดูแลนะคะ” จัสมินหรี่ตาลง เธออยากให้น้าของเธอมีความสุขบ้าง

“หึ ไม่เอาด้วยหรอกอยู่คนเดียวแบบนี้ดีกว่ามีคนมาคอยกวนใจ” น้าหวานยักไหล่อย่างไม่หยีหระ

“ลุงข้างบ้านก็ได้นะคะ เขาใจดีออก”

“ตัวเองยังเด็กไม่รู้อะไรหรอก”

ถึงน้าหวานจะหน้าตาสะสวยแต่ในความเป็นจริงแล้วเธอกลับไม่ใช่ผู้หญิงแท้ๆ ผู้ชายที่ไหนจะรับตัวตนที่แท้จริงของเธอได้ ถึงลุงข้างบ้านที่ว่าจะดีกับเธอและจัสมินแค่ไหนก็ตาม น้าหวานก็มีเหตุผลของเธอ

“น้าหวานก็แก่แล้วอย่าเลือกเยอะนักเลยค่ะ”

จัสมินรู้ว่าน้าของเธอเป็นผู้หญิงเก่ง มีความมั่นใจในตัวเองสูง การจะหาใครสักคนมาดูแลผู้ชายคนนั้นก็ต้องเพอร์เฟ็กสุดๆ แน่นอน

“เดี๋ยวเถอะ ยังเด็กคนนี้ว่าน้าแก่งั้นหรอ?” น้าหวานทำหน้าดุก่อนจะจี้ที่เอวคอดของหลานรัก

“ฮ่าๆ หนูขอโทษค่ะ”

:

@ คณะคหกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย U

เมฆส่งถาดขนมเข้าเตาอบแล้วจัดการตั้งอุณหภูมิและเวลาในการอบ ขนมสูตรนี้เป็นขนมที่เขาและเพื่อนในกลุ่มอีกสองคนคิดขึ้นมาเพื่อส่งอาจารย์ในรายวิชาเบเกอรี่

“เห็นแล้วหิวเลยอ่ะ” เสียงของสาวสวยที่ชื่อแนนดังขึ้น

เขาสังเกตอยู่นานก่อนจะเดินไปด้านหลังเพื่อนร่วมกลุ่มพบว่าเธอกำลังเลื่อนดูภาพอาหาร บ้างก็เป็นวีดิโอในเพจ ของอร่อยมีไว้พุ่งชน

“โอ้ย.. น่ากินไปหมดเลย คนที่ทำเพจนี้ต้องมีพรสวรรค์ขนาดไหนนะถึงจะรีวิวอาหารธรมดาๆ ให้น่ากินขนาดนี้ได้” แนนเอ่ยชมคนที่รีวิวอาหารได้ถึงรสถึงชาติแถมยังวิเคราะห์ส่วนผสมได้ตรงอีกต่างหาก

จากคอมเมนต์จะเห็นได้ว่าผู้อ่านรีวิวอินจัดจนตามไปทานเป็นจำนวนมาก

คงไม่ต้องมีพรสวรรค์อะไรหรอก แค่ชอบกิน กินทุกอย่าง และทุกอย่างสำหรับเธอมันก็อร่อยไปเสียหมด

หลังจากไปส่งจัสมินที่คอนโดในวันนั้นเมฆก็พยายามหาวิธีเข้าใกล้จัสมิน แต่ก็ไม่เคยเจอสาวน้อยคนนั้นอีกเลยถึงแม้ว่าจะอยู่คอนโดมิเนี่ยมเดียวกัน แถมยังเป็นชั้นเดียวกันอีกก็ตาม

“เอ้อ ฉันว่าจะถาม”

“ว่า..?”

..ดูเหมือนตอนนี้เขาจะมีตัวช่วยแล้ว

“เธอรู้จักเจ้าของเพจนี้ไหม?” เขาถามอย่างตื่นเต้นเหมือนกับลุ้นผลสอบก็ไม่ปาน

“อืม ไม่แน่ใจอ่ะ นายถามทำไม?” แนนละความสนใจจากมือถือมองคนตัวสูงที่ยืนค้ำหัวเธออยู่

“อยากรู้ก็ต้องถามสิ”

“ก็.. เคยอ่านในคอมเมนต์เพจเขาตอบว่าเรียนคณะวารสารฯ มอเรานี่แหล่ะ” เธอตอบ ไม่เข้าใจอีตาคนนี้หรอก ปกติก็ทำตัวอึนๆ อยู่แล้ว

“พอจะรู้ไหมว่าอยู่ปีไหน?”

“ไม่รู้อ่ะเขาบอกไว้แค่นั้น น่าจะเป็นผู้หญิงนะ เพราะเขาพิมพ์ตอบลูกเพจว่า ‘ค่ะ’ ”

ข้อนั้นเมฆรู้ดี ..คณะวารสารศาสตร์หรอ?

ติ๊ง!

“ขนมอบเสร็จแล้ว ฉันไปเตรียมจัดจานก่อนนะ”

“อืม”

ระหว่างที่คิดแผนการอยู่ขนมที่เมฆยัดเข้าเตาไปเมื่อสามสิบนาทีก่อนก็ส่งเสียงร้องเตือนทำให้แนนต้องวางโทรศัพท์มือถือเอาไว้ ส่วนเมฆก็เดินไปที่หน้าเตาเพื่อดึงถาดขนมที่ส่งกลิ่นอบอวนไปทั้วทั้งห้องแข่งกับขนมของกลุ่มอื่นๆ ออกมาวางพักที่ตะแกรง