EP 1 : คำใบ้ [2]

“พี่เขาเขียนว่าอะไรอ่ะ”

เมเปิลที่ดูจะตื่นเต้นกว่าเธอถามขึ้น เมื่อเพื่อนๆ ทยอยออกจากห้อง

‘คำใบ้ที่ 2 วรรณคดี

อีก 6 วัน ถ้าหาฉันไม่เจอ ฉันจะไม่รับเธอเป็นน้องสายรหัส’

“ฮ่าๆ ๆ เอางี้เลยหรอ?”

เมเปิลหัวเราะให้กับคำใบ้ที่เพื่อนเธอได้เพิ่มมา แต่ฝันหวานแทบอยากจะร้องไห้ออกมาเป็นภาษาซาอุดิอาระเบีย

“ฉันต้องไปอ่านวรรณคดีทุกเล่มมั้ยอ่ะ ถึงจะรู้ว่าเขาเป็นใคร”

แต่ไอ้คำว่า ‘วรรณคดี’ แค่คำเดียว มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเธอได้เลย วรรณคดีเอาแค่ในประเทศไทยก็ปาไปเป็นร้อยเรื่องแล้วด้วยซ้ำ

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ฝันน้อยของฉัน อย่าคิดมากน่า”

เมเปิลพูดกับเพื่อนสนิทพร้อมกับมือเล็กที่เก็บของลงกระเป๋า ก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกมาจากห้องเรียน มือบางเอื้อมมาแตะแขนเมเปิลจนเธอต้องหยุดเดิน เหมือนกับว่าคนตัวเล็กคิดอะไรออก

“หรือชื่อเขาจะเกี่ยวกับคนในวรรณคดี”

“เอาจริงๆ นะฝัน แค่พระเอกแต่ละเรื่องรวมๆ แล้วก็ปาไปร้อยกว่าคนแล้วอ่ะ”

“เฮ้อ...”

ลมหายในถูกปล่อยออกมาจากจมูกเล็ก พร้อมกับท่าทางที่ห่อเหี่ยวของเธอ ก่อนที่ทั้งสองจะเดินมาถึงหน้าตึกคณะ

“ไปกินข้าวกันเถอะ”

“แล้ว.. เมหาพี่สายรหัสเจอหรือยังอ่ะ”

“คิดว่านะ ..เราไปสืบมาแล้ว ‘ประธานชมรมสุดสายและรวยมาก’ คิดว่ามีอยู่คนเดียว เพราะรุ่นพี่ปี 2 มีอยู่ 2 คนที่เป็นประธานชมรม”

“แล้ว..?”

“คนหนึ่งเป็นผู้ชาย อีกคนหนึ่งเป็นผู้หญิง และคำว่า ‘สวย’ มันก็ต้องเป็นของผู้หญิงแน่นนอนอยู่แล้ว เพราะพี่อีกคนเข้าแมนทั้งแท่ง”

เธอวิเคราะห์ให้ฝันหวานฝังทีละข้อ

“รู้ได้ไงอ่ะ”

“เอ้า!! นี่ใคร สายสืบสาวเมเปิลนะคะคุณฝันหวาน เรามีรุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าเรียนหมออ่ะ เขาก็เลยพอจะรู้จักกัน ก็สืบๆ เอาตามนี้แหล่ะ”

“สืบช่วยเรามั่งสิ่”

เหมือนคนตัวเล็กจะมีความหวังขึ้นมาบ้างแล้ว

“ได้เลย.. ฝันน้อยของเม เดี๋ยวเราช่วยสุดความสามารถ”

“ขอบใจน้า.. รักเมเปิลจังเลย”

ฝันหวานเอาหน้าเล็กถูไถไปกับไปล่เล็กของเมเปิลอย่างออดอ้อน ราวกับลูกแมวน้อยที่อ้อนเจ้าของ

“แต่..คำใบ้แต่ละคำที่พี่รหัสเธอให้มาอ่ะ แทบจะไม่ช่วยอะไรเลย”

“ฮืออออออ”

ราวกับเมเปิลเป่าไฟของความฝันของเธอให้ดับมอดลงอีกครั้ง เธออดขำให้กับท่าทางน่าเอ็นดูของฝันหวานไม่ได้ ทำไมพี่สายรหัสของฝันหวานถึงได้ใจร้ายกับเด็กน้อยน่ารักคนนี้ได้นะ

“โอ๋ๆ ๆ ๆ อย่าพึ่งถอดใจสิ่ เดี๋ยวรอดูอีกสักสองสามคำไหม เราว่า.. ถ้าเขาให้คำใบ้มาทุกวัน พรุ่งนี้ก็ต้องให้มีอีกแหล่ะ”

“งื้อออออ เมน้อย... ฉลาดจังเลย ตอนนี้สมองเราตื้อไปหมดแล้ว”

“ฮ่าๆ ๆ ๆ ไปหาพี่สายรหัสของเรากันไหม เผื่อเธอจะแง้มๆ อะไรมาให้เราได้รู้บ้าง”

“ไป!! ตอนนี้เลย”

“โอ้ย.. ช้าๆ ก็ได้ค่ะ แม่คุณ”

ฝันหวานดึงข้อมือเล็กของเมเปิลให้รีบเดินตาม

.

@โรงพยาบาลสัตว์ คณะสัตวแพทย์

ที่นี่เป็นโรงพยาบาลสัตว์เล็กๆ ที่ตั้งอยู่หน้าคณะสัตวแพทย์ เป็นคล้ายๆ กับที่ฝึกประสบการณ์ของนักศึกษา เรียนรู้ทุกเรื่องเตรียมความพร้อมก่อนที่จะออกไปทำอาชีพนี้อย่างภาคภูมิ นักศึกษาคณะสัตวแพทย์ของมหาวิทยาลัย U จะไม่มีคำว่า ‘ผิดพลาด’ เพราะสรรพสัตว์ทุกตัวบนโลกมีค่าเท่าเทียมกัน

ทุกคนถูกปลูกฝังมาแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นคน หรือสัตว์ ก็ต่างมีจิตใจ และรับรู้ถึงความรู้สึกเจ็บปวด ทรมานด้วยกันทั้งสิ้น ต่างกันก็ตรงที่ ...พวกมันไม่สามารถบอกเราได้ว่า เจ็บตรงไหน รู้สึกไม่สบาย หรืออยากให้เราช่วย มีเพียงสายตาของพวกมันเท่านั้นที่สื่อออกมา...

“สวัสดีค่ะ พี่ฟ้าใสใช่ไหมคะ”

สาวน้อยในชุดนักศึกษาถูกระเบียบทั้งสองคนยกมือไหว้ทันทีที่เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ฟ้าใสกำลังบันทึกอะไรบางอย่างลงในแฟ้มไม่แปลกใจถึงการมาของเธอ

“ใช่จ๊ะ มีอะไรคะน้องเมเปิล”