Episode 4: ลับ ๆ ล่อ ๆ [2]

“มาแล้วค่ะลุงชิด”

“ขึ้นมาเลยครับ”

ลุงชิดบอกด้วยรอยยิ้มณชาจึงไม่รีรอที่จะก้าวขึ้นเรือลำใหญ่ และคนตัวโตก็ติดตามขึ้นมาด้วยเช่นกัน ลุงชิดก็ติดเครื่องเรือแล้วเรือลำใหญ่ก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากท่า ตอนแรกดินคิดว่าหญิงสาวจะมาซื้อปลาเสียอีกแต่เขาคงคิดผิด

“ขอกระเป๋าฉันหน่อย”

ดินส่งกระเป๋าให้คนตัวเล็กแล้วณชาวางมันลงบนพื้นไม้ก่อนจะเปิดกระเป๋าออกมาเพื่อประกอบอุปกรณ์ที่จำเป็นต้องใช้เข้าด้วยกัน

ดินพยักหน้าเมื่อเห็นกล้องในมือเล็กแต่อุปกรณ์บางชิ้นดูแปลกตา ณชาก็คงไปถ่ายรูปนั่นแหล่ะ เพราะมันเป็นอีกอาชีพหนึ่งของเธอ และรูปที่ถ่ายออกมาก็สวยมาก เธอชอบเดินทางไปถ่ายรูปยังที่ต่าง ๆ บางภาพต้องบุกป่าฝ่าดงไปยังสถานที่ที่คนอื่นไม่เคยไปจึงได้ภาพที่สวยและแตกต่าง

“นี่ชุดครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

ร่างบางหยิบชุดดำน้ำเดินเข้าไปด้านหลังเรือ สายตาคมมองอุปกรณ์สำหรับลงทะเลน้ำลึกด้วยความสงสัย

“เอ่อ... ลุงครับ เราจะไปไหนกันเหรอ?”

“อ๋อ ไปเกาะไม้ท่อนครับ”

“แล้วทำไมณชาต้องเปลี่ยนชุดเหรอครับ”

“อ๋อ คุณณชาจะไปถ่ายรูปใต้ทะเลเลยต้องเปลี่ยนเป็นชุดดำน้ำครับ” ลุงตอบคำถามด้วยรอยยิ้ม

“พอมีอีกชุดมั้ยให้ผมยืมครับ”

“มีครับ ๆ เดี๋ยวผมเอามาให้”

กิจกรรมที่ณชาทำดูน่าสนใจไม่น้อย เธอทำให้เขาประหลาดใจแทบทุกครั้งที่พบกัน การใช้ชีวิตของณชาดูอิสระอยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ ชีวิตแบบนี้อาจจะทำให้ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายของเขามีสีสันขึ้นมาก็ได้ คิดไม่ผิดเลยที่ตัดสินใจตามหญิงสาวมา

“จะทำอะไร?” ณชามองคนที่สวมชุดแบบเดียวกันรู้สึกถึงรางสังหรณ์ใจแปลก ๆ เขาคงไม่คิดจะวุ่นวายอะไรอีกนะ

“ก็ไปกับพี่ไง”

นึกแล้วเชียว... “รู้เหรอว่าฉันจะไปไหน?”

“รู้สิ”

“นายรออยู่บนนี้แหล่ะ มันอันตราย”

บริเวณนี้เป็นส่วนที่ไม่ได้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้ามา ทว่าที่ที่คนไม่เคยเห็นนี่แหล่ะมันมีความงามหลบซ่อนอยู่ ในทางกลับกันมันก็อาจจะมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นก็ได้ ซึ่งณชาดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว

“พี่ไปได้ผมก็ไปได้”

“ดินพูดให้รู้เรื่องหน่อย ฉันมาทำงาน”

ณชาจะเรียกดินด้วยอีกชื่อก็เฉพาะตอนที่อยู่กับครอบครัวดิน ด้วยเหตุผลที่ว่าแม่ของดินให้เรียกแบบนั้น แต่เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเธอก็จะเรียกดินด้วยชื่อที่ทุกคนรู้จักเขา

“ผมก็จะเป็นผู้ช่วยพี่ไง ให้ผมทำอะไรพี่ชาบอกผมได้เลย”

“อื้ม! ปวดประสาท!” เสียงหวานตะโกนดังอย่างเหลืออด ไหนจะใบหน้าหล่อเหลาที่ตีมึนเอาแต่ใจตัวเองอย่างไม่สะทกทะท้านนั่นอีก

“ใช้อุปกรณ์เป็นใช่มั้ย?”

“เป็นครับ ไม่ต้องห่วง”

เขาเคยดำน้ำอยู่หลายครั้งอุปกรณ์พวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยมาก ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเรือลำใหญ่ก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวช้าลงจนหยุดนิ่งในที่สุด ลุงชิดช่วยสองหนุ่มสาวติดถังออกซิเจนและสำรวจความเรียบร้อยของอุปกรณ์ต่าง ๆ ก่อนลงทะเล

“อย่าอยู่ห่างฉันเข้าใจมั้ย? แล้วก็อย่ากวนตอนฉันทำงานด้วย”

“ครับผม”