Episode 3: ซ้อมเป็นพ่อ [2]

“ไอ้นี่เสือกไม่เข้าเรื่อง”

“ทำไมพูดไม่เพราะเลย” ณชาพูดลอย ๆ กลับทำคนตัวโตแก้ตัวเป็นพันละวัน

“ก็ไอ้ฟีฟ่ามันหาเรื่อง”

“กินเข้าไปจะได้ไม่วุ่นวาย”

“ขอบคุณครับ”

ดินหยิบกรรเชียงปูชิ้นโตจิ้มน้ำจิ้มซีฟู้ดก่อนจะส่งเข้าปาก รสชาติหวาน ๆ ของเนื้อปูสด ๆ ตัดกับน้ำจิ้มเผ็ด เปรี้ยว แซบ... ช่างเหมือนคนตัวเล็กที่นั่งข้าง ๆ เขาเสียจริง

การกระทำของคนทั้งคู่อยู่ในสายตาของสองสามีภรรยา พวกเขามองตาสื่อสารกันอย่างรู้ใจ ทว่าคนทั้งคู่กลับไม่รู้ตัวเลยว่ามีรัศมีบางอย่างกำลังถักทอรอบ ๆ ตัวพวกเขา

ในช่วงเย็นของวันอากาศไม่ร้อนเท่าไรนักณชาจึงอยากพาหลานชายออกไปเดินเล่นและอยากให้มิลเล่กับฟีฟ่าอยู่ด้วยกันสองต่อสองบ้างจึงอาสาเลี้ยงเจ้าก้อนน้อยแทน

“มาอยู่กับป้าดีกว่า”

“ชา... หาชา”

ร่างเล็กป้อมเอนเข้าหาแม่ทูนหัวพร้อมกับมือเล็กทั้งสองข้างที่ยื่นออกมาการออดอ้อนแบบนี้ดูน่ารักน่าชังมาก ณชาหลงหลานชายยิ่งกว่าอะไรดีวาดหวังว่าโตขึ้นอีกหน่อยจะขอให้ฟาโรห์มาอยู่กับเธอที่กรุงเทพ เธอจะรับผิดชอบค่าเทอม ค่าใช้จ่ายทั้งหมดแต่ไม่รู้มิลเล่กับฟีฟ่าจะยอมหรือเปล่า

“สงสัยเหมือนกันว่าฟาโรห์เป็นลูกใครกันแน่ ติดณชามากกว่าพ่อแม่อีกนะเนี่ย” คนเป็นพ่ออดแซวลูกชายไม่ได้

“ก็ฉันเป็นแม่ทูนหัวนี่ยะ โตไปยังไงฉันก็ยกสมบัติให้อยู่แล้ว”

“นี่ไม่คิดจะทำเองหรือไง” มิลเล่ยิ้มอย่างอ่อนใจ รู้ดีว่าณชาไม่อยากมีพันธะ

“ไม่อ่ะ หาพ่อยังไม่ได้เลย เรื่องลูกนี่หยุดคิดไปได้เลย”

“พ่อก็มีแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“อย่าทำให้อารมณ์เสียนะฟีฟ่า”

“ฮ่า ๆ ๆ รู้เหรอว่าฉันจะพูดอะไร?”

“เหอะ”

ณชาคว้ากระเป๋าผ้าสำหรับใส่ของใช้ของฟาโรห์อย่างหงุดหงิดกับคำพูดของฟีฟ่า ทว่าคนที่นั่งอยู่บนโซฟากลับทำให้เธอหัวเสียมากกว่า

“อยากได้สักคนมั้ย ผมทำให้พี่ชาได้นะ”

“เก็บน้ำยาของนายไว้ให้สาว ๆ ในสต๊อกเถอะย่ะ ฉันไม่ต้องการ”

คนเสนอตัวโดนเบรกหน้าแทบคว่ำ พูดแบบนั้นออกมาได้ยังไงกันเธอไม่อยากใช้ของร่วมกับคนอื่นก็พยายามยัดเยียดตัวเองเหลือเกิน

“อย่าหงุดหงิดสิเดี๋ยวแก่เร็วน้า” มิลเล่แซวอย่างขำ ๆ ณชาจึงปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว อายุย่างเข้าสามสิบแล้วยิ่งเครียดยิ่งหงุดหงิดมันก็ไม่เป็นผลดีมากนัก ถ้าจะโทษก็ต้องโทษดินนั้นแหล่ะที่ชอบทำให้เธอหงุดหงิด

“หมวกลูกอยู่ไหน?”

“อยู่นี่”

“ฉันเอง” ดินแย่งหมวกใบเล็กจากมือฟีฟ่า

“จะซ้อมเป็นพ่อว่างั้น” ฟีฟ่าเลิกคิ้วอย่างกวน ๆ รู้ดีว่าเพื่อนเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ไม่เสือกนะครับ”

“หึ”

หมวกใบเล็กถูกวางลงบนหัวทุยก่อนที่ดินจะก้มลงหอมแก้มซาลาเปาของฟาโรห์ทำให้คนที่อุ้มอยู่ถึงกับสะดุ้ง การกระทำของเขาส่งผลไปถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เพิ่มขึ้น

“ไปเดินเล่นกันดีกว่าเนอะฟาโรห์ของป้า ปล่อยให้แม่กับพ่อเขาสวีทกันเนอะ”

เมื่อเห็นว่าแม่ลูกออกไปแล้วคนซ้อมเป็นพ่อก็รีบสาวเท้าตามออกไป

“ตามมาทำไม”

“ผมไม่กวนหรอกน่า แค่เบื่อ ๆ ไม่มีอะไรทำ”

“ตามใจเถอะ อย่ากวนฉันก็พอ”

คล้านที่จะต่อล้อต่อเถียงกับชายหนุ่ม เพราะต่อให้เธอห้ามเท่าไรถ้าดินอยากจะไปก็หยุดเขาไม่ได้อยู่ดี เรื่องนี้ณชาได้บทเรียนมานับครั้งไม่ถ้วน สามชีวิตเดินเลาะเลียบชายหาดที่ทอดยาว ยามนี้แดดร่มสายลมพัดหอบไอเย็นจากทะเลเข้าปะทะผิวเจ้าหนูฟาโรห์ก็ดูอารมณ์ดีกว่าปกติ

ร่างบางย่อลงนั่งยอง ๆ เมื่อเห็นปูทะเลตัวเล็กไต่มาใกล้ ดวงตากลมโตของฟาโรห์จ้องมองมันพร้อมกับนิ้วเล็กป้อมที่เอื้อมจับปูตัวเล็ก แต่มันยังไกลเกินไป ณชาจึงพาเจ้าหนูเข้าใกล้อีกนิดจนปลายนิ้วมนแตะที่กระดองปู

“ปู”

“ฮ่า ๆ มันไปนู้นแล้ว”

เจ้าหนูฟาโรห์มองตามปูตัวน้อยวิ่งหายเข้าไปในคลื่นทะเลอย่างเสียดายทำคนอุ้มอยู่อดเอ็นดูไม่ได้ ณชาจึงกดจมูกลงบนแก้มซาลาเปาสูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเด็กน้อย

“เมื่อยไหม? ให้ผมอุ้มลูกแทนมา”

“ไม่ต้อง ฉันหิวน้ำอ่ะ ไปซื้อน้ำให้หน่อยสิ” ณชาย้ายฟาโรห์มาอีกฝั่งเพราะกลัวจะโดนแย่งเด็กน้อยไป เจ้าหนูตัวเล็กนุ่มนิ่มแบบนี้ณชาอุ้มทั้งวันยังไหว

“น้ำเปล่าใช่มั้ย? รอแป๊บ”

ร่างสูงเดินไปที่ร้านขายของชำที่อยู่ไม่ไกลหยิบน้ำขวดที่เย็นที่สุดออกมาจากตู้แช่แล้วเดินมาจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว สายตาคมก็มองร่างบางที่มีร่างป้อมอยู่ในอ้อมแขนเป็นระยะ ทว่าก่อนที่เขาจะเดินกลับไปหาแม่กับลูกนั้นก็มีเสียงหวานของใครบางคนเรียกไว้เสียก่อน

“พี่ดิน”