จุดเริ่มต้นของคำสัญญา

'สัญญานะคะ ว่าพี่ชายจะกลับมารับลูกแก้วไปเป็นเจ้าสาวของพี่'

เสียงใสเล็กน่ารักเอ่ยถามเด็กหนุ่มตรงหน้าที่เธอมักเรียกเขาว่า 'พี่ชาย' มาตลอดห้าปี ทั้งๆ ที่เขาก็เป็นเพียงลูกชายของคนข้างบ้าน

'ค่ะ พี่ชายสัญญาว่าจะกลับมารับแก้วตาดวงใจแสนดื้อคนนี้ของพี่ให้เร็วที่สุดเลยค่ะ'

เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางมองคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยสายตารักใคร่เอ็นดูประหนึ่งน้องสาวแท้ๆ ของตัวเอง เขาลูบหัวเล็กเบาๆ

'ถ้าผิดสัญญาต้องกลืนเข็มพันเล่มนะคะ'

เด็กน้อยยื่นนิ้วก้อยให้พี่ชายซึ่งอีกฝ่ายเห็นแล้วก็หลุดขำออกมาก่อนจะยื่นนิ้วไปเกี่ยวก้อยอย่างเต็มใจแล้วพูดขึ้น

'ค่ะ พันเล่มก็พันเล่มค่ะ รอพี่นะคะ แก้วน้อยของพี่'

'ค่ะ สัญญานะคะพี่ชาย!'

'พี่ชาย...!'

'พี่...'

เฮือก!

ร่างเล็กที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ถึงกับสะดุ้งตื่นจากความฝันแสนหวานงดงามที่ยังคงฝังลึกอยู่ในใจเธอไม่เคยจางหาย นี่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วไม่รู้ที่เธอฝันแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา เธอถอนหายใจออกมายาวๆ

"ฝันอีกแล้วสินะ..."

ฝันถึงเขา...

พี่ชายที่อยู่ข้างบ้าน...

ความรักครั้งแรกของเธอเมื่อสิบปีก่อน...

เวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไปนานหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่เห็นวี่แววจากเขาเลย แน่ล่ะ ก็ตอนนั้นเธอยังเด็กอยู่นี่นา ความคิดความอ่านก็คือยังเป็นเด็กเล็กๆ ที่คิดแต่จะหาวิธีรั้งอีกฝ่ายที่ตัวเองรักและไว้ใจมากที่สุดให้กลับมาหาตัวเองนั่นแหละ ก็เหมือนที่ใครๆ บอกแหละว่าเด็กๆ น่ะยังไม่โต พูดอะไรก็เชื่อไปหมด จะแมวมีปีก หนูบินได้ก็ตาม...

พอโตขึ้นมาเป็นสาวแล้วถึงได้รับรู้ถึงความจริงอันโหดร้ายว่าไม่มีทางหรอกที่พี่ชายแสนดีในวัยเด็กของเธอจะกลับมารับตามที่สัญญาเอาไว้จริงๆ

ไม่มีทางหรอก...

"คนบ้า พี่ชายบ้าที่สุด..."

หญิงสาวต่อว่าตัดพ้อออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจที่มีต่ออีกฝ่ายที่ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายังมีตัวตนอยู่จริงหรือเปล่า เธอไม่เคยได้ยินข่าวคราวอะไรเกี่ยวกับเขาเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่อยากตบตีเขาที่ทอดทิ้งเธอเป็นเวลานาน แต่ในใจกลับสวนทางคิดถึงเขา โหยหาอ้อมกอดแสนอบอุ่นของเขาอยู่ดี

มันเป็นความคิดถึงที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดก็ไม่มีวันหมด...