Chapter 15 ลิงน้อยในอ้อมแขนของมาเฟีย

Chapter 15

ลิงน้อยในอ้อมแขนของมาเฟีย

“ลิงอุ้มแตง...มันส์ดีนะท่านี้”

ดวงตากลมโตเบิกโพลงไม่รู้ว่าบริกซ์ตั้นคิดจะทำพิสดารอะไรกับเธออีก

“แต่ว่าหนูไม่เคย กลัวว่ามันจะเจ็บมากแล้วจะทนไม่ไหว”

ตอนนี้เธอโดนอุ้มสะโพกเอาไว้ ส่วนตรงนั้นก็ยังเชื่อมติดกันอยู่แต่มันยังไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรมากมายเพราะยังไม่เกิดการกระแทกกระทั้นแต่ดูจากท่าทางนี้แล้วเพียงฟ้าคิดว่ามันจะต้องเจ็บอย่างแน่นอนเธอจึงพยายามจะขัดขืนในท่าทางนี้

“หึ อย่ามาตอแหลว่าไม่เคยเพราะฉันไม่เชื่อผู้หญิงอย่างเธอ”

คำดูถูกนั้นกรีดลึกลงไปในแผลใจของเพียงฟ้า ไม่รู้ว่าเขามองเธอเป็นผู้หญิงยังไงถึงไม่เชื่ออะไรกันเลยสักอย่าง บริกซ์ตั้นในตอนนี้ช่างต่างกับบริกซ์ตั้นเมื่อตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง ตอนนั้นเขายังดูเป็นผู้ชายที่ขาดความรักความอบอุ่นอ้อนวอนให้เธออยู่ที่นี่ต่อด้วย ทำไมตอนนี้ถึงกลายมาเป็นคนใจร้ายอีกแล้วนะ

ไม่รอให้นานไปกว่านี้บริกซ์ตั้นเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกร่องสวาทโดยอยู่ในท่าลิงอุ้มแตง ขาแกร่งยืดสุดแล้วใช้มือหนารับสะโพกอวบเด้งเอาไว้อย่างมั่นคง

“อ๊าส์!”

คนตัวเล็กสะดุ้งโหยงร้องครวญครางออกมาด้วยความเสียวสยิว แรงกระแทกจากคนตัวใหญ่กว่าที่โอบอุ้มเธอเอาไว้ยังคงไม่แผ่วเบาแรงลง ไม่รู้ว่าบริกซ์ตั้นไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงกระแทกกระทั้นจนคนตัวเล็กเนื้อตัวสั่นคลอน

“อ่า ชอบไหมท่านี้ ซี้ด”

เขาอุ้มเธอไปด้วยพร้อมกับเปล่งเสียงครวญครางออกมา ร่องเล็กของสาวเอเชียตอดรัดได้เป็นอย่างดีความรู้สึกของบริกซ์ตั้นในตอนนี้มันแน่นไปหมด

หน้าเล็กซุกเข้าที่แผงอกกำยำปล่อยตัวปล่อยใจให้เป็นตามอารมณ์ที่ควรจะเป็นไม่คิดหักห้ามใจเลยสักนิดเพราะมันมาไกลเกินกว่านั้นแล้ว

“อ๊าส์ มะ มันเสียวค่ะ”

เสียงหวานเปล่งครางออกมาด้วยความรู้สึกจากใจจริงแม้จะมีความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในถ้อยคำดูถูกของเขาแต่ก็รักในสัมผัสที่เขามอบให้ซะเหลือเกินมันทั้งเสียวทั้งแน่นรู้สึกดีไปหมด

บริกซ์ตั้นเมื่อได้ยินหญิงสาวร้องครางก็ยิ่งกระแทกสะโพกเข้าออกให้รัวเร็วมากกว่าเดิมขึ้น

“อู้ย ซี้ด ยิ่งกระแทกยิ่งตอดทำไมของเธอมันตอดแน่นขนาดนี้”

ร้องครวญครางไปก็อุทานไปด้วยแต่ก็ยังไม่แผ่วแรงลงรัวกระแทกให้แรงเหมือนเดิมจนกระทั่งถึงจุดที่ทั้งคู่รู้สึกสกัดกั้นอารมณ์ทนทานเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

“อ๊าส์!!!”

“อ่าา ซี้ดด”

ธารธาราขาวขุ่นพุ่งเข้าที่ร่องสวาทอย่างเต็มแม็กไม่มีแผ่วเพราะเขาไม่คิดชักมันออกมาเลยสักนิด

น้ำสีใสเองก็ไหลเยิ้มออกมาสวนทางจนตอนนี้น้ำของทั้งคู่ที่ผสมกันเริ่มหยดติ๋งลงมาที่พื้นบริกซ์ตั้นอุ้มเพียงฟ้ากลับไปที่เตียงแล้ววางร่างเธอลงพร้อมกับถอนตัวตนออกเผยให้เห็นรูสวาทที่เต็มไปด้วยน้ำคาว

เขามองภาพตรงหน้าอย่างพึงพอใจ รู้สึกดีที่ตอนนี้ได้ครอบครองเพียงฟ้าทั้งเนื้อตัวแถมยังมีความรู้สึกว่าเธอผ่านผู้ชายมาไม่มากอีกด้วย เขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อแต่มันให้ความรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

แต่เอาเถอะ ไม่ว่าจะผ่านผู้ชายมากี่คนจะน้อยจะมากยังไงมันก็ไม่หนีความจริงที่ว่าเพียงฟ้าคิดไม่ดีกับไบรอัน ทิ้งให้น้องเขาโดนยิงต่อหน้าจมกองเลือดเพียงคนเดียวและตัวเองหายไปพร้อมกับกล่องเพชรประจำตระกูลที่มีค่ามาก

เขาได้แต่คิดอยู่กับตัวเองในใจยืนมองหน้าเพียงฟ้าที่นอนอ่อนระทวยรวยแรงอยู่บนเตียงได้แป๊บนึงเขาก็เดินจากออกไปเข้าห้องน้ำ

คนตัวเล็กได้แต่มองตามแผ่นหลังกำลังอย่างไม่เข้าใจ บทจะดีก็ดีจนน่าใจหายแต่บทจะร้ายก็แสนจะใจร้ายกับเธอเหลือเกิน

“คนบ้าอะไร...อารมณ์สวิงซะยิ่งกว่าพายุทอร์นาโด”

ได้แต่พึมพำกับตัวเองก่อนจะจัดการหาทิชชู่มาซับเช็ด แล้วพยายามนำน้ำคาวออกมาให้ได้มากที่สุด เธอกลัวเหลือเกินว่าจะท้องซึ่งนั่นคงเป็นสิ่งที่บริกซ์ตั้นต้องการและก็คงจะพรากลูกไปจากเธอ

ซึ่งบอกเลยว่าเพียงฟ้าจะไม่ยอมอย่างเด็ดขาด!!

ทางด้านของลูคัสคู่อริ

เพนท์เฮาส์สุดหรูแห่งหนึ่งในอีกฟากของเมืองนิวยอร์ก

เพนท์เฮาส์สุดหรูของลูคัสถูกซื้อขึ้นโดยอยู่ห่างจากสถานที่ตั้งของบริกซ์ตั้นพอสมควร

หนุ่มอเมริกันตัวใหญ่ผมสีน้ำตาลอ่อนนัยย์ตาสีน้ำเงินหม่นนอนแช่น้ำอยู่ภายในอ่างที่เต็มไปด้วยฟองโฟมนุ่มแล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ มือหนาหยิบชุดเครื่องเพชรชุดเล็กขึ้นมาแล้วเหยียดยิ้มมุมปาก

เขามองสร้อยเพชรเส้นสวยแล้วประเมินราคาอยู่ในหัว มันไม่เพียงแต่มีราคาแต่ยังเป็นสร้อยเพชรจากตระกูลคู่อริที่เกลียดชังกันมานานตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่

การที่ลูคัสเอาเครื่องเพชรชุดนี้มาได้ถือว่าเป็นการเหยียดหยามศักดิ์ศรีของตระกูลเบอริอันต์อย่างถึงที่สุด

ร่างสูงกับใบหน้าหล่อคมคายของหนุ่มฝรั่งอเมริกันได้แต่แสยะยิ้มอย่างพอใจที่ได้ของรักของหวงของตระกูลเบอริอันต์เอามาไว้ครอบครอง

หลังจากแช่น้ำจนเสร็จเขาก็ใส่ชุดคลุมอาบน้ำออกมานั่งแผ่ตัวที่โซฟาใจกลางเพนท์เฮาส์สุดหรูและมีทีวีเครื่องใหญ่กำลังเปิดอยู่พร้อมกับหญิงสาวสวยสูงโปร่งหน้าฝรั่ง

“พี่เรียกหนูมามีอะไรหรือเปล่าคะ?”

ผู้หญิงหน้าสวยหุ่นนางแบบหน้าฝรั่งนั่งอยู่ที่โซฟา เธอมีชื่อว่าลูก้าเป็นน้องสาวแท้ๆของลูคัส

ลูก้าในวัย 22 ปีเธอเรียนจบและเป็นนางแบบรวมทั้งยังเป็นอินฟลูเอ็นเซอร์ในแอพออนไลน์ที่กำลังฮิตอยู่ในยุคนี้เธอรู้ดีว่าพี่ชายมีอาชีพอะไรเพราะสืบทอดกันมาตั้งแต่รุ่นปู่รุ่นทวดและลูก้าก็ไม่เห็นด้วยที่จะให้พี่เป็นมาเฟียร้ายแบบนี้ต่อไป เธออยากให้พี่ชายประกอบอาชีพสุจริตและไม่ต้องเสี่ยงอันตรายแบบนี้

“พี่มีของจะให้”

เขาเรียกให้ลูก้ามาพบในวันนี้เพราะมีสิ่งของสำคัญที่อยากจะมอบให้ผู้เป็นน้องสาว ลูก้าเอียงคอด้วยความสงสัยว่าพี่ชายมีอะไรจะให้เธอ

มือหนายื่นสร้อยเพชรสุดหรูเส้นหนึ่งมาให้

“อะไรกันคะ เรียกหนูมาหาเพราะอยากจะซื้อเครื่องเพชรให้หรอ”

ลูก้าขำในความน่ารักของพี่ชายตัวเอง เธอไม่ได้สนใจพวกสิ่งของมีค่าสักเท่าไหร่นักถึงแม้ว่าจะทำงานเป็นนางแบบและอินฟลูที่สังคมค่อนข้างจะอวดร่ำอวดรวยกันอยู่พอสมควร

“สร้อยเส้นนี้ราคาแพงมากแต่เธอเอาไว้ใส่เล่นก็แล้วกัน”

ลูก้ารับสร้อยเพชรในมือพี่ชายมาถือเอาไว้ ประเมินจากมูลค่าเพชรน้ำงามแล้วคงจะราคาไม่ต่ำเลยทีเดียว

“ถ้ามันแพงขนาดนั้นแล้วจะเอามาให้หนูทำไมคะ”

ลูคัสรู้ดีว่าน้องเขาไม่ได้ชอบสิ่งของมีค่า ลูก้าชอบที่จะมีชีวิตเรียบง่าย

”เอาเป็นว่าพี่ให้เธอแล้วกันสร้อยเส้นนี้ อยากจะเอาไปปู้ยี่ปู้ยำหรือจะทิ้งขว้างลงถังขยะไปพี่ก็ไม่ว่าหรอก”

“บ้า ใครจะไปกล้าทำแบบนั้นล่ะคะ เพชรสวยออกขนาดนี้”

“ลูก้าชอบเหรอ”

ลูคัสขมวดคิ้วมุ่นมองหน้าน้องสาว แต่ก็ไม่แปลกที่ผู้หญิงจะชอบสร้อยเพชรเส้นนี้เพราะมันน้ำงามเม็ดสวยระยิบระยับดูแล้วมีราคา

“อย่างหนูเนี่ยนะคะจะชอบเครื่องเพชร แต่แค่เห็นว่ามันสวยดีคงไม่กล้าเอาไปทิ้งขว้างอย่างที่พี่บอกหรอก”

“งั้นก็เอาไปเถอะพี่ให้ จะเอาไปใส่ถ่ายงานหรือจะเอาไปทำอะไรก็แล้วแต่ใจเธอเลย”

“แน่ใจนะคะว่าจะไม่เสียดายทีหลัง ไม่เก็บไว้ให้ผู้หญิงที่จะเป็นแม่ของลูกพี่แน่น้า”

ลูก้ายิ้มแซวผู้เป็นพี่ชาย ลูคัสครองตัวเป็นโสดมาจนอายุ 30 ก็ยังไม่มีใครเธอถึงแซวเล่นไปแบบนั้นเพราะรู้ดีว่าคนอย่างพี่ชายคงจะไม่ลงเอยกับผู้หญิงคนไหนง่ายแน่

“พูดเป็นเล่นไป คนอย่างพี่มันไม่ชอบผูกมัดเธอก็รู้”

ลูก้าได้แต่ยิ้มให้กับผู้เป็นพี่ชาย เธอนั้นอยากให้ลูคัสเป็นฝั่งเป็นฝากับใครสักคนไปสักทีจะได้เลิกทำอาชีพนี้ เลิกทำธุรกิจมืดและเลิกเป็นมาเฟียสักทีเพราะคู่อริมันมีอยู่รอบด้านไม่รู้ว่าวันไหนที่พี่ชายของเธอจะพลาดพลั้งไป

“งั้นก็รีบหาเมียได้แล้วค่ะ พี่คงรู้นะว่าหนูอยากให้พี่เลิกทำอาชีพนี้”

“มันเลิกกันได้ง่ายที่ไหน เธอก็รู้ว่าบ้านเราสืบทอดมาตั้งแต่รุ่นทวด”

“สืบได้ก็เลิกได้ค่ะ ทรัพย์สมบัติที่เรามีมันก็น่าจะมากพอที่พี่จะเริ่มชีวิตใหม่ได้แล้ว”

“....”

“หนูว่าพี่หาเมียแล้วแต่งงานมีลูกตามวิถีชีวิตคนทั่วไปเถอะค่ะ อย่าอยู่กับเส้นทางมืดนี้นานนักเลย”

“พูดมาก...กลับไปได้แล้วพี่แค่เรียกเรามาเอาเครื่องเพชร”

“โอเคค่ะ...รักพี่นะพี่ลูคัส ไว้เดี๋ยวหนูจะมาเยี่ยมใหม่นะคะ”

“อืม เดี๋ยวพี่ให้คนไปส่งที่เพนท์เฮาส์”

เพนท์เฮาส์ที่ลูก้าอาศัยอยู่ค่อนข้างไกลจากลูคัสพอสมควรเพราะเขาไม่อยากให้น้องสาวมาอยู่ใกล้หรือพัวพันกับธุรกิจที่เขากำลังทำเพราะตอนนี้ก็ขัดขาอยู่กับผู้ทรงอิทธิพลใหญ่มากมาย