ตอนที่ 1 ไม่ได้ทำอะไรผิด

@BRคลับ

"วันนี้ไม่เต้นเหรอ ทำไมเลือกนั่งโซนชิว" แพรไหมเอ่ยถามเพื่อนชายแต่ใจเป็นหญิงอย่างซันเดย์ ที่มานั่งรอเธออยู่ก่อนแล้ว

"เต้นไม่ไหว เมื่อคืนผัวให้ขึ้นครู ฉันปวดเอวมากเวอร์" ซันเดย์พูดขึ้นอย่างมีจริตจะก้าน ทำให้แพรไหมหัวเราะออกมาเบาๆให้กับท่าทางของเพื่อน

"ทำไมถึงมาที่นี่อะ เบื่อเที่ยวผับพ่อฉันแล้วเหรอ" เธอเอ่ยถามขณะนั่งลงตรงข้ามเพื่อน สายตามองไปรอบๆบริเวณ เพราะรู้สึกตื่นตากับความใหญ่โตและหรูหรา นักท่องราตรีที่มาที่นี่ส่วนมาก ล้วนแล้วแต่เป็นคนมีชื่อเสียงในหมู่แวดวงดาราไฮโซ หรือไม่ก็นักการเมือง คลับนี้คงมีอะไรดีไม่น้อยที่สามารถดึงดูดคนมีเงินให้เข้ามาเที่ยวที่นี่ได้มากมายขนาดนี้

"ไม่ได้เบื่อ แต่เกรงใจ กินเหล้าฟรีตลอดเลย"

"ขอความจริง" ที่ซันเดย์บอกว่าเกรงใจมันคงเป็นแค่ข้ออ้าง เพื่อนอย่างเธอดูออกว่าหล่อนคงมีเหตุผลอื่นที่อยากมาที่นี่มากกว่า

"อย่ารู้ทันมากได้ไหมแพร มันไม่สนุก" ซันเดย์ยกขาขึ้นไขว่ห้าง รินไวน์ใส่แก้วมองค้อนใส่แพรไหมที่มักรู้ทันเธอไปเสียทุกเรื่อง

"พูด" แพรไหมยกไวน์ที่ซันเดย์รินให้ขึ้นจิบ รอฟังเหตุผลดีๆที่เพื่อนกำลังจะพูดต่อไปนี้

"ได้ยินเขาลือกัน ที่นี่มีแต่หนุ่มหล่อๆมาเที่ยว ก็แค่อยากมาเห็นกับตา"

"แค่นั้น?" แพรไหมเลิกคิ้วถาม คล้ายไม่เชื่อว่าความต้องการของซันเดย์จะมีแค่นั้นจริงๆ

"ก็...อยากมาเห็นเจ้าของที่นี่ด้วย ได้ยินว่าเป็นมาเฟีย หล่อนักหล่อหนา อยากรู้ว่าจะหล่อขนาดไหน"

"ว่าแล้ว ต้องมีมากกว่าหนึ่งเหตุผล" แพรไหมส่ายหน้าให้กับคำตอบของเพื่อน ขนาดมีแฟนแล้วเธอยังเที่ยวอยากดูคนหล่อไปทั่ว ไม่ต้องถามถึงตอนโสดเธอเป็นหนักกว่านี้มาก

"แกอย่าบอกผัวฉันนะ ฉันแค่มาดูขำๆ ไม่ได้จริงจัง"

"พูดกับฉันแต่มองคนอื่น หน้าฉันอยู่นี่" แพรไหมชี้นิ้วเข้าหาใบหน้าตัวเอง เพราะขณะที่ซันเดย์พูด หล่อนไม่ได้มองมาที่เธอเลย สายตาเอาแต่มองหนุ่มๆที่เดินผ่านไปมา ทำราวกับว่าอยากจะกลืนกินหนุ่มๆพวกนั้นลงท้องเสียให้ได้

"หน้าสวยๆของแกฉันเห็นจนเบื่อแล้ว ขอมองหน้าคนหล่อๆบ้าง" ไม่พูดเปล่า หล่อนยังยกไม้ยกมือโบกให้หนุ่มๆที่ส่งยิ้มให้อย่างมีจริต เห็นแล้วอดที่จะหมั่นไส้ไม่ได้

ระหว่างที่ซันเดย์กำลังอ่อยผู้ชายอยู่นั้น แพรไหมที่ไม่รู้จะเอาสายตาไปวางไว้ที่ไหน เธอจึงกวาดตามองไปรอบๆบริเวณ และสายตาของเธอดันสบเข้ากับผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งคล้ายหนุ่มฝรั่งยืนอยู่หน้าลิฟท์ ด้านหลังมีชายฉกรรจ์อีกสองคนอยู่ในชุดสูทดูดี คล้ายกำลังยืนคุ้มกันอยู่ ไม่นานทั้งสามก็เดินเข้าลิฟท์ไป

คลับนี้ถูกออกแบบให้มีทั้งหมดหกชั้น เธอไม่รู้หรอกว่า แต่ละชั้นแบ่งออกเป็นโซนอะไรบ้างและต้องเป็นคนระดับไหนถึงจะขึ้นไปได้ แต่จุดที่ชายหนุ่มคนนั้นยืนอยู่ เขาคงเป็นระดับวีวีไอพีของที่นี่ เพราะป้ายที่ติดไว้ที่หน้าลิฟท์ทั้งสองตัว แบ่งแยกอย่างชัดเจน ว่าคนระดับไหนถึงจะเข้าไปในลิฟท์ตัวไหนได้

"ซันเดย์"

"หือ"

"ทำไมที่นี่มีตั้งหกชั้นอะ" เมื่อทนต่อความอยากรู้ไม่ไหว จึงเอ่ยถามเพื่อนรักเพื่อไขข้อข้องใจ ซันเดย์จึงละสายตาจากหนุ่มๆ หันมาตอบคำถามเธอ

"ชั้นสองเป็นห้องวีไอพี เผื่อใครอยากสังสรรค์แบบส่วนตัว ชั้นสามเป็นสปา ชั้นสี่เป็นนาบ ชั้นห้าเป็นบ่อน"

"ทำบ่อนในคลับเลยเหรอ" แพรไหมถึงกับเบิกตากว้างเมื่อรู้ว่าในคลับนี้มีบ่อนการพนันด้วย

"อือ ความมาเฟียอะนะ จะทำอะไรก็ได้"

"แล้วอะไรคือนาบอะ" แพรไหมเอ่ยถามอย่างสงสัย สปาเธอก็พอจะรู้ว่าคืออะไร แต่ไอ้ที่บอกว่านาบนี่ เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

"ก็ผู้ชายกับผู้หญิงไปนอนกันไง แหมทำเป็นไร้เดียงสานะย่ะ" ซันเดย์เบะปากคว่ำใส่ แต่เธอก็ไม่ได้จริงจังอะไรนัก เพราะรู้อยู่แล้วว่าคนอย่างคุณหนูแพรไหมคงไม่รู้จักคำพูดอะไรพวกนี้

"แกก็พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกสิ แกบอกนาบฉันจะรู้ไหม"

"แต่คนที่จะขึ้นไปนาบได้ กระเป๋าต้องหนักนะ ได้ยินมาว่าสาวๆที่นี่เกรดระดับพรีเมียมบวกๆ ดารานางแบบก็มีนะ" ซันเดย์อธิบายต่อ

"ดารานางแบบด้วยเหรอ" สิ่งที่ได้ยินทำแพรไหมไม่อยากจะเชื่อหู ขนาดดาราที่มีงานมีเงินยังต้องทำงานพวกนี้อีกงั้นเหรอ

"บางคนมีเงินแต่ก็ยังอยากมีให้มากกว่าเดิม เลยต้องมาเสี่ยงดวงเอาที่นี่ เผื่อได้หนุ่มไฮโซกระเป๋าหนักรับไปเลี้ยงดูต่อ" คำพูดของซันเดย์ทำแพรไหมทึ่งไม่น้อย ที่ได้รู้ว่างานประเภทนี้ไม่ว่าสายอาชีพไหนก็ทำได้

"ชั้นหกล่ะ"

"อันนี้เพื่อนไม่รู้จ๊ะ" ซันเดย์ว่าและยกไวน์ขึ้นจิบ จริงๆเธอก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าชั้นหกมีไว้ทำอะไรแต่ก็ไม่เคยได้ยินใครพูดถึง ถ้าจะให้เดาอาจจะเป็นชั้นของพ่อหนุ่มมาเฟียคนหล่อที่เธออยากเจอสักครั้งก็ได้

เวลาต่อมา

"ขอโทษครับ" เสียงหนึ่งดังขึ้นที่ด้านหลัง ทำให้แพรไหมต้องหันไปมอง ก็พบกับชายหนุ่มใส่ชุดสูทดูดีคนหนึ่งยืนอยู่

"คะ"

"ขอเชิญไปพบเจ้านายของผมสักครู่ครับ" ชายหนุ่มเอ่ยบอกกับแพรไหม พลางโค้งศีรษะให้เธออย่างนอบน้อม

"พบทำไมคะ" เธอเอ่ยถาม เพราะไม่เข้าใจว่าต้องไปพบใครและพบทำไม นี่มันเวลาส่วนตัวไม่ใช่เวลางานที่ใครจะเชิญไปพบก็ได้

"ทางเราพบพิรุธบางอย่างในตัวคุณผู้หญิง เจ้านายผมจึงขอเชิญให้ขึ้นไปพบหน่อยครับ"

"พิรุธอะไรคะ" แพรไหมถามออกไปด้วยใบหน้าสงสัย เธอแค่มาเที่ยวจะมีพิรุธอะไรกัน ชายคนนี้เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า

"เรื่องนั้นผมก็ไม่ทราบ รบกวนคุณผู้หญิงขึ้นไปพบเจ้านายของผมก่อนนะครับ"

"ไม่ไปค่ะ ไม่มีเหตุผลที่ต้องไป"

"ไปกับผมดีๆเถอะนะครับ"

"ไม่ไปค่ะ ฉันแค่มาเที่ยว อีกอย่างยังไม่ได้เดินไปไหนเลยด้วยซ้ำฉันจะทำตัวมีพิรุธอะไร คุณคงเข้าใจผิดแล้ว"

"ใช่ค่ะสุดหล่อ เราสองคนเพิ่งนั่งได้ไม่ถึงชั่วโมงเลย เข้าใจอะไรผิดรึเปล่าเอ่ย" ซันเดย์ช่วยพูดอีกแรง เพราะเธอกับแพรไหม ตั้งแต่มาถึงก็นั่งกันอยู่แค่ตรงนี้ ยังไม่ลุกเดินไปไหนกันเลย การที่จะทำผิดกฏของคลับหรือส่อพิรุธอะไรก็ตามแต่คงเป็นไปไม่ได้

"ไปกับพวกเราดีๆเถอะครับ ผมไม่อยากใช้กำลังกับคุณผู้หญิง" เสียงทุ้มห้าวดังแทรกขึ้น ทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ก่อนแล้วก้มศีรษะลงและหลบทางให้ผู้มาใหม่

ชายคนนี้รูปร่างสูงใหญ่ ผิวพรรณดี หน้าตาหล่อเหลา พอมองชัดๆแล้ว แพรไหมถึงกับเบิกตากว้าง เพราะเขาคือคนเดียวกับที่เธอเห็นอยู่ที่หน้าลิฟท์กับหนุ่มฝรั่งนั่น

"ไม่ไปค่ะ ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด" แพรไหมยังยืนยันคำเดิม ต่อให้ใครเอาช้างมาฉุดเอาควายมาลาก เธอก็จะไม่ลุกออกไปจากตรงนี้เด็ดขาด

"ถ้าไม่ลุก ผมคงต้องอุ้มนะครับ" ชายคนแรกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว นั่นทำให้ชายร่างสูงดูดีที่มาใหม่ปรามเขาด้วยสายตาทันที

"ไปกับเราดีๆเถอะนะครับ ถ้าไม่อยากให้เพื่อนคุณผู้หญิงเดือนร้อน" ชายหนุ่มรูปร่างดีเอ่ยบอกเธอ นั่นทำให้แพรไหมหันมองไปที่ซันเดย์ ที่มีสีหน้าไม่สู้ดี เพราะเริ่มเกรงกลัวชายหนุ่มทั้งสองขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

"นานไหมคะ" เธอหันกลับไปถามชายหนุ่มที่มาใหม่

"เรื่องเวลาผมคงตอบไม่ได้ ไปพบเจ้านายผมก่อนคงจะรู้เอง"

"ก็ได้ค่ะ" เธอว่าและลุกขึ้นจากโซฟา นั่นทำให้ซันเดย์ลุกขึ้น และกำลังจะเดินไปกับเธอ

"แค่คุณผู้หญิงคนเดียวครับ" ชายหนุ่มรูปร่างดี ยกมือขึ้นกันและเอ่ยบอกซันเดย์ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าเรียบนิ่งที่ไม่ได้สื่ออะไร ทำซันเดย์มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

"แกรออยู่นี่แล้วกันคงคุยไม่นาน เพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิด" ซันเดย์ทำเพียงพยักหน้ารับแล้วนั่งลงที่เดิม มองตามเพื่อนรักที่เดินไปกับชายฉกรรจ์สองคนอย่างเป็นห่วง

"คนนั้นไม่ไปเหรอคะ" แพรไหมเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาในลิฟท์ตัวที่มีป้ายวีวีไอพีติดไว้ เมื่อชายหนุ่มคนแรกไม่ได้เดินเข้ามาด้วย

"หมดหน้าที่แล้วครับ" น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น พร้อมกับใบหน้านิ่งเฉย ทำให้แพรไหมไม่อยากที่จะถามอะไรอีก เธอจึงยืนเงียบๆ จนลิฟท์ขึ้นมาถึงชั้นหกที่เป็นชั้นบนสุด