PLAY BOY.5

โรงพยาบาล

ในที่สุดก็ต้องมาโรงพยาบาลเพราะทนปวดไม่ไหว ปุยนุ่นร้องไห้ยกใหญ่เพราะสงสารอาแล้วเด็กอ้วนยังโทษตัวเองอีกด้วย จะไม่ให้อารักได้ยังไง เพราะแรงกระแทกส่งผลให้ฉันปวดร้าวจนถึงแผ่นหลัง ด้วยความที่ทนปวดไม่ไหวบวกกับเสียงของคนในบ้านฉันเลยต้องมาตรวจให้ละเอียด โดยมีคนที่ฉันไม่อยากเจอขับรถมาส่งที่โรงพยาบาล ส่วนเฮียกับพี่น้ำอุ่นขอตัวกลับก่อนเพราะพี่น้ำอุ่นรู้สึกเพลีย ส่วนปุยนุ่นร้องไห้จนหลับไปแล้วก่อนหน้า ตอนนี้ก็เหลือแค่ฉันกับไอ้บ้าโรคจิต เฮียนะเฮียทำไมต้องฝากฉันไว้กับผู้ชายแบบนี้ด้วย คงไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของเพื่อนตัวเองละมั้ง

"ทานยาให้ครบตามที่หมอสั่งนะครับ แล้วก็ห้ามยกของหนัก ช่วงนี้ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะคุณหมอ" ฉันยกมือไหว้ขอบคุณก่อนที่พี่พยาบาลคนสวยจะช่วยพยุงออกมาจากห้องตรวจ ผลเอกซเรย์ไม่มีปัญหา กระดูกยังอยู่ดีมีสุขโดนคุณหมอฉีดยาลดปวดมาให้หนึ่งเข็ม ทำให้ค่อยยังชั่วขึ้นจากอาการปวดที่เกิดจากแรงกระแทก คุณหมอบอกว่าพรุ่งนี้อาจจะบวมและระบมมากกว่านี้คงต้องนอนเป็นผักอยู่บนเตียงแน่นอน

..........................

"เรียบร้อยแล้วนะคะ เชิญรับยาที่ช่องสองได้เลยค่ะ"

"ขอบคุณนะคะที่พยุงมาส่ง"

"ไหวมั้ย" ออกมาก็เจอหน้าพอดี

"อือ"

"พูดดีๆ หน่อยได้มั้ย พูดคำอื่นไม่เป็นรึยังไง นอกจากไอ้ อือ เออ อืม เนี่ย" อยากเป็นลม แค่ยอมปริปากพูดด้วยนี่ก็บุญนักหนาแล้วจะเอาอะไรกับฉันอีก

"เฮ้อ"

"ถ้ามันลำบากใจมากขนาดนั้น พี่กลับก็ได้" อะไรนะ แทนตัวเองว่าพี่อย่างนั้นเหรอ ชิ คิดว่าน่ารักคงเป็นแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนสินะ

" แล้วแต่" คิดว่าฉันแคร์อย่างนั้นเหรอ คนอย่างใบหม่อนไม่เคยง้อใครอยู่แล้ว อยากไปก็ไป

"หม่อน ยังโกรธเรื่องวันนั้นอยู่เหรอพี่ก็ขอโทษไปแล้วไง" ก่อนหน้านี้ ใช่ เขาขอโทษฉไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่ฉันก็ยังไม่สนิทใจกับคำขอโทษของเขาทุกครั้งที่เขาพยายามพูดดีทำดีกับฉันมันทำให้ฉันรู้สึกดี ฉันเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดมัน ฉันไม่อยากให้ตัวเองต้องเจ็บกับความรู้สึกบ้าๆ นี่อีก

"หยุดพูดได้แล้วอยากกลับบ้าน"

"พูดดีๆ กับพี่สักครั้งได้มั้ย "

..................................................

บอกตามตรงว่าตอนนี้ผมรู้สึกเป็นห่วงยายนี่มาก จังหวะที่เธอล้มกระแทกลงพื้นตอนนั้นผมไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น รู้แค่ว่าเป็นห่วงร่างเล็กที่กำลังทรมานเพราะความปวดจากแรงกระแทกที่ได้รับ ทีแรกไม่ยอมไปโรงพยาบาลท่าเดียว คงทนไม่ไหวเลยยอม ตอนเด็กๆ ใบหม่อนไม่ใช่ผู้หญิงอดทนได้มากขนาดนี้ ผมยังจำวันนั้นได้ดี

"อึก ฮื่ออใบหม่อนไม่เล่นกับพี่เอเดนแล้ว ทำไมต้องโยนตุ๊กตาใบหม่อนทิ้งด้วย ฮื่อ"

"อยากเอาไปแบ่งไอ้พวกนั้นเล่นทำไม ใบหม่อนต้องเล่นกับพี่คนเดียว "

"อึก ฮื่อ ใบหม่อนเกลียดพี่ "

หลังจากวันนั้นผมก็ไม่เจอยายเด็กขี้แยนั่นอีกเลย มารู้ทีหลังว่าเธอกลับไปเรียนต่อที่อังกฤษ ใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาผมยังจำได้แม่น รู้แค่ว่าตอนนั้นไม่อยากให้เธอไปเล่นกับใครหน้าไหนทั้งนั้น อยากให้เธอสนใจแค่ผมคนเดียว

"โอ๊ย" จู่ๆ ใบหม่อนก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ อาการปวดคงกำเริบขึ้นมาอีก ผมขับรถมาส่งเธอที่คอนโดนี่ก็ค่ำแล้ว

"ปวดเหรอ ปวดมากรึเปล่า" เธอพยักหน้าแอบเห็นดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอ สงสัยปวดจริง พอรถจอดที่ชั้นจอดรถผมเดินอ้อมมาเปิดประตูแล้วค่อยๆ พยุงเธอออกมาอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะเบาได้

"ฟู่ ไม่คิดเลยว่าต้องมาเป็นภาระคนอื่นแบบนี้"

"ทำไมคิดแบบนั้น "

"ไม่รู้สิ ถ้าไม่เต็มใจกลับไปก่อนได้นะ เดี๋ยวจะมีคนรอ" ยังมีอารมณ์ประชดอีกนะแม่ตัวดี ปากยังเก่งเหมือนเดิม

"ไปได้แล้วจะได้กินยาแล้วก็พักผ่อน"

.....................................

คอนโดเก่าไอ้มิกิ ผมคุ้นชินเพราะเมื่อก่อนผมกับพวกมันชอบมาสิงอยู่ที่นี่บ่อยๆ ผมพาใบหม่อนมานั่งพักที่โซฟากลางห้อง คืนนี้คงต้องอยู่เป็นเพื่อนเธอ เอาจริงๆ ในความคิดตอนนี้ไม่มีเรื่องพวกนั้นเลยอยู่ในหัว มีแค่ความเป็นห่วงล้วนๆ ปล่อยให้อยู่คนเดียวคงแย่แน่ สภาพแบบนี้จะทำอะไรได้ พยุงตัวเองยังไม่ไหวเลย

"อาบน้ำไหวมั้ย"

"หืม" ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วย

"ยังไม่ได้อาบน้ำไม่ใช่เหรอ "

"อย่ามาคิดอะไรบ้าๆ นะ สภาพแบบนี้แต่ก็สู้ตายนะจะบอกให้"

"อย่าลืมสิ ว่าเราก็โตมาด้วยกันของหม่อนอะ พี่เคยเห็นมาหมดแล้ว"

"นี่ไอ้คนบ้า ไอ้ลามก โอ๊ย" นั่นไงปากว่ามือถึงเจ็บตัวอีกจนได้ ผมรีบคว้าตัวเธอไว้ก่อนจะล่วงลงพื้นเจ็บตัวอีกครั้ง  แววตาของเธอยังคงเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือโคตรน่ารัก

"ปล่อย "

"หึ"

"ปล่อย"

"ไม่" ผมยังทำหน้ายียวนกวนประสาท ตัวทั้งหอมและนุ่ม

ปึก

"โอ๊ย" ไม่นะลูกรักของพ่อ ยายตัวแสบ ผมใช้สองมือกุมลูกรักไว้แน่น แตกไปแล้วมั้ง ถ้าเป็นหมันขึ้นมาจะทำยังไง หน้ายายนั่นบ่งบอกถึงความสะใจ ทำไมต้องใช้กำลังกับผู้ชายตัวน้อยๆ แบบนี้ด้วย

.........................................

"ไปนอนที่ตัวเองได้แล้ว เร็วๆ " ฉันเอ่ยปากไล่ผู้ชายหน้ามึนรอบที่สามร้อยจะได้ สุดท้ายก็ต้องยอมให้เขาอยู่เป็นเพื่อน พี่อย่างนู้นพี่อย่างนี้ น่ารำคาญชะมัดแล้วยังขู่ฉันด้วยว่าเฮียอนุญาตแล้วห้ามขัดคำสั่ง

"ไม่เอาจะนอนเตียง ข้างล่างมันหนาว " ยังไม่เข็ดอีกใช้มั้ย เมื่อกี้ฉันโคตรสะใจ สมน้ำหน้าอยากทำตัวรุ่มร่ามดีนัก หน้าเขียวหน้าเหลืองไปเลย เสื้อผ้าก็ไม่ได้เตรียมมาแล้วยังเอาชุดนอนฉันไปใส่อีกต่างหาก กล้าใส่ไปได้ยังไง

"ตามใจฉันง่วงแล้ว แล้วห้ามทำตัวรุ่มร่ามอีกไม่งั้นจะโดนหนักกว่าเดิม"

"เรียกพี่ไม่ได้เหรอ เหมือนตอนเด็กๆ ไง "

"ไม่เรียก แค่นี้จะนอนแล้ว" ฉันดึงผ้านวมผืนใหญ่ขึ้นมาคลุมโปงแล้วหันหลังให้เขาทันที