PLAY BOY รักร้ายของนายเจ้าชู้

53.0K · ยังไม่จบ
August
32
บท
275
ยอดวิว
9.0
การให้คะแนน

บทย่อ

"ผู้ชายมันก็เหมือนกันหมด ไอ้พวกไม่รู้จักพอ" "อย่าเอาผู้ชายคนเดียวมาตัดสินผู้ชายทั้งโลกแบบนี้สิ" .. สุดท้ายแล้วพี่ก็ไม่ต่างอะไรกับพวกผู้ชายพวกนั้น..

นิยายปัจจุบันนิยายรักแบดบอยฟินๆโรงแรม/มหาลัยโรแมนติกดราม่าตลก

PLAY BOY.1

อังกฤษ

"ฟู่"

"แน่ใจ พร้อมแล้วใช่มั้ย"

"อืม พร้อม พร้อมมาก " ฉันหันไปตอบมิเกลเพื่อนสุดที่รักด้วยแววตามุ่งมั่น ยังไงก็จะไม่ถอยจะต้องจัดการไอ้ตัวผู้ที่บังอาจนอกใจแอบมานอนกกกับชะนีในห้องของฉันให้ได้ พวกมันกล้ามาก กล้าท้าทายอำนาจมืดอย่างอีใบหม่อน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกมันทำแบบนี้ วันนี้เป็นวันที่ฉันจับได้คาหนังคาเขา

ฉันชื่อใบหม่อนเป็นคนไทยที่มีเชื้อสายญี่ปุ่นกับเกาหลี  ฉันเรียนจบมอปลายแล้วกำลังจะเข้ามหาลัยปี 1 วันนี้เป็นวันสอบเสร็จวันสุดท้าย แล้วก็เป็นวันที่ฉันต้องจัดการไอ้ผู้ชายมักมากคนนี้ให้หมดสิ้นไปจากชีวิตของตัวเองสักที มีแฟนมาก็หลายคนสุดท้ายก็ต้องเลิกราเพราะความเจ้าชู้ของพวกมัน คนนี้ก็เหมือนกัน ฉันกับแฟรงค์คบกันตั้งแต่มอต้น แฟรงค์เป็นคนน่ารัก แฟนคลับบึมแต่แฟรงค์ เขาโฟกัสแค่ความรู้สึกฉันและแคร์ฉันมากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก จนมาวันนี้ ฉันถึงได้รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่แฟรงค์ทำมันปลอม

ปัง ปัง ปัง

"เฮ้ย หม่อน ออดก็มีจะทุบทำไม" ไม่มีอารมณ์ยืนกดออดใจเย็นอยู่แล้วค่ะคุณเพื่อน

ปัง ปัง ปัง

ยังเงียบอยู่ คอนโดที่ฉันอยู่เป็นระบบกุญแจไม่ใช่คีย์การ์ด แล้วฉันพลาดทำกุญแจอีกดอกหายเลยต้องมายืนเคาะอยู่แบบนี้

"หม่อนลงไปขอกุญแจสำรองเหอะ เกรงใจคนอื่นเขา" ค่ะแม่หน้าบาง มิเกลไม่ชอบทำเรื่องแบบนี้แต่วันนี้นางว่างฉันก็เลยไปลากตัวมาเป็นเพื่อน

"ไม่ "

ปัง ปัง ปัง

"ไม่เปิดใช้มั้ย ได้"

"เฮ้ย หม่อนทำไรอะ! " ฉันเดินถอยหลังไปตั้งหลัก กระโปรงที่ใส่มาถูกถกขึ้นมาอยู่เหนือเข่า

"ถีบไง " จากนั้นฉันก็วิ่งพุ่งใส่ประตูด้วยความเร็ว น้ำหนักเท้ากระแทกไปที่ประตูด้วยความแรง แต่...มันก็ยังไม่เปิด

"เกลช่วยกัน"

"ไม่เอาเกลกลัว" เฮ้อ ทำไมถึงได้ขี้กลัวแบบนี้วะเกลเอ๊ย ครั้งแรกไม่สำเร็จมันก็ต้องมีครั้งต่อไป คนข้างห้องและบริเวณใกล้เคียงเริ่มแง้มประตูออกมาดู ฉันไม่อายหรอก คนที่สมควรอายคือไอ้อีสองตัวที่มั่วกันอยู่ในห้องนู่น

ปัง

ตุบ

ในที่สุดประตูห้องก็เปิดออกโดยฝีมือเท้าทรงพลังของใบหม่อน ฉันรีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนที่คุ้นเคยของตัวเอง ห้องนอนของฉัน ที่นอนของฉัน ถูกผู้ชายที่คิดว่ารักที่สุดกำลังนอกใจฉัน ที่เจ็บมากคือ ที่นี่มันคือของฉันมีชายหญิงเปลือยกายนอนกอดกันภายใต้ผ้าห่มอย่างมีความสุข ไม่นึกถึงผิดชอบชั่วดีบ้างเลย ทำไม ทำไมถึงทำกับฉันได้ขนาดนี้ ยังไม่รู้ตัวสินะ ห้องนอนฉันเก็บเสียงอย่างดีไม่แปลกที่มันทั้งคู่จะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

"หม่อนไหวนะ " มิเกลเดินเข้าจับมือฉันแน่นอย่างน้อยก็ยังเหลือเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆ

"โอเค หม่อนโอเค" ก่อนมาทำใจไว้บ้างแล้ว เอาเข้าจริงอยากยืนร้องไห้มากกว่า มือไม้มันสั่นไปหมด ฉันจะทำตัวอ่อนแอให้พวกมันสมน้ำหน้าไม่ได้เด็ดขาด

พึบ

ผ้าห่มถูกดึงออกอย่าง ทำให้พวกมันเริ่มรู้สึกตัวตื่นคงหนักมากสินะถึงได้นอนสลบไสล ไม่รู้ตัวกันขนาดนี้ อีผู้หญิงคนนี้ฉันรู้จักดีเพราะเคยเป็นเพื่อนฉันมาก่อน

"หม่อน ยูมาได้ยังไง ไออธิบายได้ฟังไอก่อน"

"หม่อน หึ จมูกไวดีจริงๆ เลยนะ อืม แฟรงค์คะเตียงห้องนี้นอนสบายดีนะคะ" อยากพุ่งเข้าไปกระชากหัวแล้วตบปากให้เลือดสาดตอนนี้เลย

"โซเฟีย ทำไมทำกับเพื่อนแบบนี้ รู้มั้ยว่าหม่อนเสียใจมากแค่ไหน รู้ทั้งรู้ว่าแฟรงค์คบกับหม่อนอยู่ เธอยังทำได้ลง " ฉันรักแกมิเกลเพิ่งเคยเห็นมิเกลแสดงอารมณ์ก็วันนี้นี่แหละ

"เธอสินะที่คาบข่าวไปบอกยายหม่อน แสนรู้ดีนี่ " โซเฟียเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับฉัน คิดไม่ถึงเลยว่าโซเฟียจะทำร้ายฉันแบบนี้ แต่เรื่องนี้ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอก

"หม่อน ไอเลิฟยู ไอแค่สนุกๆ ก็เท่านั้น ไอไม่ได้จริงจังกับโซเฟียเลย" สนุกดีนะฉันก็เพิ่งรู้ว่าผู้ชายที่ฉันรักนักรักหนาจะมีความคิดที่แย่แบบนี้

"แฟรงค์พูดแบบนี้ได้ยังไง ตอนเอาไม่เห็นพูดแบบนี้บอกเองไม่ใช่เหรอว่าหม่อนไม่เคยยอมแฟรงค์เลย หม่อนน่าเบื่อ แฟรงค์อยากเลิกกับหม่อน พูดสิว่าเบื่อมัน" เหอะ  ได้แต่ยืนกำหมัดแน่น มองชายหญิงคู่นี้โยนความกันไปมา

"ไอไม่เคยพูด ยูอย่ามามั่วยูนั่นแหละอ่อยไอเอง"

"นี่ ทำไมพูดงี้วะไอ้หน้าตัวเมีย"

"หยุด!" พอสักที พอกันทั้งคู่

"พวกมึงสองตัวออกจากห้องของกูไปซะ! " ฉันใช้หน้าและออกคำสั่งพวกมันสองตัว ก่อนที่จะหมดความอดทนไปมากกว่านี้ ใบหม่อนไม่ใช่ผู้หญิงหยาบคาย แต่วันนี้ ตอนนี้นี้ และต่อไปนี้ จะไม่มีผู้หญิงเรียบร้อย แสนดีน่ารักอีกแล้ว ใบหม่อนคนใหม่จะเข้มแข็งไม่อ่อนข้อให้ใครง่ายๆ อีกต่อไป

"หม่อนไอขอโทษ ไอขอโทษจริงๆ "

"พอสักที หยุดพูดจาน่าขยะแขยงแบบนั้นออกมาได้มั้ย ฉันจะอ้วก"

"แฟรงค์ไปกันเถอะ "

"ไม่ ไอจะอยู่กับหม่อนไอรักหม่อน "

"กูบอกให้กลับไป ออกไป ก่อนที่กูจะหมดความอดทน "

"หม่อนใจเย็น ๆ " มิเกลยืนเกาะแขนฉันแน่น นางรู้ว่าเวลาโมโหฉันจะเป็นยังไง สุดท้ายมันทั้งคู่ก็ยอมออกไปจากห้อง ทิ้งไว้แค่ความเจ็บปวดและความเจ็บใจอย่างแสนสาหัส

"โอเคมั้ย"

" อืม คิดว่าจะเข้มแข็ง แต่มันก็ไม่ไหวว่ะเกล" ทำไมถึงปล่อยพวกมันไปง่าย ๆ ขนาดนี้ ใครบอกล่ะทั้งภาพและเสียงจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่ถูกถ่ายเก็บบันทึกไว้หมดแล้ว พรุ่งนี้รอฟังข่าวดีคู่รักสุดหวานคู่ใหม่แห่งวงการตอแหลได้เลย

"เอาไงต่อ "

"อยากเมา"