ตอนที่ 4 อ่อย?

"...ฌาณ" ฉันสบถออกมาเบา ๆ ทันทีที่นึกชื่อได้พอดี

"...." เจ้าของใบหน้าหล่อแบบอินเตอร์ยกยิ้มบาง ๆ พร้อมกับโน้มตัวเอามือยันพนังอยู่ในระยะประชิด

"ออกไป" ฉันใช้มือทั้งสองผลักหน้าอกเขาออก เพราะเขาอยู่ใกล้มากจนแทบจะสิงร่างฉันอยู่แล้ว

"มาทำอะไรที่นี่ครับ" ฌาณ หนุ่มรุ่นน้องเอ่ยถาม

"ทำไมฉันต้องรายงานนายด้วย"

"ตามผมมา?" เขาสวนกลับแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก

"ทำไมฉันต้องตามนายด้วย" พูดจบ ฉันก็เบือนหน้าไปลอบหายใจ

"หลงเสน่ห์ผมไงล่ะ" ฉันหันขวับคอแทบเคล็ดหลังจากที่เขาพูดจบ

"หลงตัวเองชะมัด" ใช่ เด็กบ้านี่ หลงตัวเองจริง ๆ

"หึ.." เขากลั้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"...ไปรอผมที่ห้องวีไอพี 14 พอคุยธุระเสร็จผมจะไปหา" ฉันจ้องเขาตาถลนไม่กระพริบ เพราะไม่คิดว่าเด็กบ้านี่จะมโนเก่ง.

"นายบ้าไปแล้วเหรอ ฉันไม่ได้ตามนายมา แล้วก็ไม่ได้อยากเจอนายด้วย เชอะ!" ว่าจบ ฉันก็รีบก้าวขาเดินออกมา

"บ้าจริง ใครเขาอยากเจอนายย่ะ แหม่ ๆ ให้ฉันไปรอวีไอพี 14 เหอะ 14 งั้นเหรอ ฉันไม่ถูกกับเลขนี้เว้ย"

ฉันบ่นพึมพำคนเดียวจนมาถึงห้องอาหารที่มีครอบครัวรออยู่

อีกด้าน

"ใครเหรอฌาณ" ระหว่างที่ชายหนุ่มลูกครึ่งกำลังมองแผ่นหลังหญิงสาวรุ่นพี่ที่เพิ่งเดินไปด้วยสายตาลึกล้ำยากจะเดาความคิด ก็มีหญิงวัยกลางคนแต่งตัวภูมิฐานเดินเข้ามาสะกิดไหล่ด้วย แล้วกล่าวถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"พี่สาวของเพื่อนน่ะครับ" เจ้าของใบหน้าหล่อหันไปยิ้มบาง ๆ แล้วตอบกลับ

"ชอบเธอเหรอ" คนที่มีอายุมากกว่ากล่าวถามแสดงท่าทีสนใจ

"หึ" ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามได้แต่แค่นหัวเราะเบา ๆ

"งั้นรีบไปกันเถอะพ่อเราคงมารอแล้ว"

"ครับแม่" จากนั้นทั้งสองก็เดินไปยังห้องอาหารวีไอพีที่จองไว้เช่นกัน

บ้าน ฮิโร

พอกลับมาถึงบ้าน ก็เห็นพี่ ๆ แม่บ้านต่างพากันตระเตรียมงานปาร์ตี้ที่แม่พูดถึง ซึ่งเป็นฝั่งสระว่ายน้ำ ฉันลงจากรถก็เดินขึ้นห้อง เพื่อจะโทรไปชวนเพื่อนรักทั้งสองมาปาร์ตี้ด้วยกัน

ประชุมสาย

(ว่าไงย่ะ ยัยกระติ๊บมีอะไรสำคัญเหรอถึงกับต้องประชุมสาย) นั่นเป็นเสียงของเฟิร์ล

(ใช่ ๆ หรือว่าแกจะชวนพวกเราท่องราตรีอีก) ไอรินเสริม

"ทำนองนั้น แต่ว่าเป็นที่บ้านฉันนะ"

(บ้านแก?) ทั้งสองพูดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ใช่แล้ว พอดีว่าคุณทัพพีจัดปาร์ตี้ต้อนรับพี่คาซูเอะ แล้วก็ฉลองให้กับไคโตะคุงที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้น่ะ"

(แบบนี้เอง) เฟิร์ลสบถออกมาเบา ๆ

(งั้นพวกเราไป...ไปใช่มั้ยเฟิร์ล?) ไอรินพูดกับฉันประโยคแรก ก่อนจะกล่าวถามเฟิร์ลประโยคท้าย

(ไปสิ)

"โอเค งั้นเจอกัน" หลังจากวางสายจากเพื่อน ฉันก็ลงไปดูพี่แม่บ้านจัดเตรียมงาน ก็เจอกับคุณทัพพีที่กำลังช่วยพี่แม่บ้านเตรียมถ้วยจาน ฉันจึงเดินเข้าไปหา

"แม่..." คุณทัพพีหันมา ระหว่างที่ฉันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วก็เอ่ยปากถาม

"...พ่อ พี่คาซูเอะ แล้วก็ไคโตะคุงไปไหนกันเหรอ"

"พ่อคุยงานกับคาซูเอะจังในห้องทำงาน ส่วนไคโตะจังขึ้นห้องไปยังไม่ลงมาเลย" ปากตอบ แต่มือยังคงจัดถ้วยชาม

"ให้กระติ๊บช่วยอะไรมั้ย" เห็นว่าแม่ตั้งใจขนาดนี้ ฉันในฐานะลูกสาวเพียงคนเดียวก็ต้องช่วยแล้วมั้ยล่ะ

"ไปยกแก้วตรงนั้นมา" แม่ฉันก็ชี้นิ้วออกคำสั่งทันที ให้ได้แบบนี้สิ

หลังจากจัดเตรียมถ้วยชาม แก้วน้ำ วางเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ขอตัวขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนงานจะเริ่มขึ้น

และแล้วงานปาร์ตี้ก็เริ่มขึ้น

ระหว่างที่ฉันกำลังแต่งองค์ทรงเครื่องอยู่ ก็มีเสียงเคาะประตู พร้อมกับเสียงของแม่บ้านที่คุ้นเคยเรียกฉันอยู่หน้าห้อง ก๊อก ก๊อก

"คุณกระติ๊บคะ คุณกระติ๊บ..." ก๊อก ก๊อก

"...เพื่อน ๆ ของคุณกระติ๊บมาแล้วค่ะ"

"ค่ะ ฝากบอกเพื่อนกระติ๊บด้วยนะคะว่า กระติ๊บจะรีบลงไป" ฉันตะโกนบอกพี่แม่บ้านกลับไป ระหว่างที่กำลังใส่ต่างหู

"ค่ะ" พี่แม่บ้านตอบรับสั้น ๆ จากนั้นเสียงก็เงียบไป

พอสำรวจร่างกายตัวเองเสร็จเรียบร้อย ฉันก็เดินลงมาจากห้องไปยังสถานที่จัดปาร์ตี้ ซึ่งอยู่บริเวณสระว่ายน้ำ เห็นทุกคนมากันพร้อมตาพร้อมตา ส่วนใหญ่จะเป็นเพื่อนไคโตะคุง ซึ่งฉันก็พอจำหน้าคาดตาได้บ้าง และเพื่อนของฉัน เฟิร์ลกับไอริน ส่วนพี่คาซูเอะน่ะเหรอ ชายหนุ่มผู้แสนจะเย็นชา ที่มีเพื่อนน้อยมาก ยิ่งเพื่อนที่ไทยแทบจะไม่มี เจ้าตัวดูไม่สนใจเท่าไหร่ ยกแก้วเหล้าไปนั่งดื่ม พร้อมกับพอตคู่ใจ สูบอย่างสบายอกสบายใจ ที่มุมส่วนตัว

"กระติ๊บ ทางนี้" ฉันหันขวับไปที่เสียง ก็พบว่าเฟิร์ลกับไอรินกวักมือเรียก ฉันยกมือทำสัญลักษณ์โอเค แล้วรีบเดินไปหา

พอไปถึงโต๊ะ เฟิร์ลก็ชงเหล้าแล้วยื่นมาให้ฉัน

"ขอบใจจ้ะ" ฉันรับมาแล้วยกกระดกดื่ม ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังโต๊ะของไคโตะคุงที่กำลังเม้าธ์มอยกับเพื่อนอย่างเมามันส์

"ขี้โม้ชะมัด" ฉันพึมพำแล้วส่ายหน้า แล้ววางแก้วเหล้าลงหยิบกระเกียบคีบปลาแซลม่อนจิ้มโซยุกับวาซาบิเข้าปาก

"อื้อ มันจิ้งมาก ชิมกันหรือยัง" ฉันใช้ตะเกียบชี้ไปที่ปลาแซลม่อนสดแล้วกล่าวชวนเพื่อน ๆ ให้ลอง

"พวกฉันกินไปหมดหนึ่งจานแล้วจ้ะ" ไอรินกล่าวแล้วหันไปหัวเราะกับเฟิร์ล

"เอ้าเหรอ เหอะ ๆ" ฉันหัวเราะอย่างแห้ง ๆ

"ก็แกช้าน่ะ งานก็จัดที่บ้านยังจะแต่งสวยอยู่อีก"

"ไม่ได้สิ ฉันต้องสวย"

ระหว่างที่ฉัน และเพื่อนสนิทนั่งดื่ม และพูดคุยกันตามประสาสาว ๆ ก็เหลือบไปเห็นพี่แม่บ้านเดินนำหน้าชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าลูกครึ่งไปยังโต๊ะของน้องชายฉัน

"นั่นมัน..." เฟิร์ลเอ่ยแล้วยกนิ้วชี้ไปยังชายหนุ่มคนนั้น

"...น้องฌาณสุดหล่อ เพื่อนไคโตะคุง" ไอรินพูดต่อ

"ใช่ ๆ ไม่คิดว่าจะมาเนาะ" เฟิร์ลหันไปพูดกับไอริน ขณะที่สายตาฉันประสานเข้ากับสายตาของเขาที่มองมาพอดี

ใบหน้าลูกครึ่งแบบอินเตอร์เปื้อนรอยยิ้มมีเสน่ห์ส่งมา ฉันรีบเบือนหน้าหนีในขณะที่จู่ ๆ พวงแก้มทั้งสองก็เห่อร้อนขึ้นมาดื้อ ๆ

พี่แม่บ้านไปส่งให้กับไคโตะคุงแล้วก็เดินออกมา ระหว่างที่น้องชายกับเพื่อนของเขาต่างทักทาย แล้วชวนนั่งที่เก้าอี้ ก่อนจะสั่งให้พี่แม่บ้านที่คอยดูแลพวกเครื่องดื่มนำมาเสิร์ฟให้

"กูขอเหล้าแบบออนเดอะร็อค" พอได้ยินฌาณพูด ฉันก็ย่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ได้แต่นั่งตั้งคำถามภายในใจ ยังเด็กอยู่เลย ดื่มออนเดอะร็อคเชียวหรือ แต่ก็ไม่ได้ไปห้ามหรือทักท้วง

พวกเราเริ่มดื่มพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน รวมถึงโต๊ะของไคโตะด้วย ส่วนพ่อกับแม่ฉันไม่ได้ลงมาหรอก ฉันกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็เห็นว่าพี่คาซูเอะคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิดว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ แต่ช่างเขาเถอะ พี่ชายฉันเก่งยังไงต้องแก้ปัญหาได้อยู่แล้ว

ตูมมมม! ฉันละสายตาจากพี่คาซูเอะ แล้วหันไปที่เสียงคนกระโดดน้ำลงไปในสระ ซึ่งเป็นเพื่อนในกลุ่มของไคโตะคุงนั่นเอง

"มา ๆ ต่อ ๆ ใครแพ้โดดน้ำนะมึง" สงสัยคงจะเล่นเกมกัน ใครแพ้คงต้องกระโดดน้ำแหละ รู้แบบนั้นแล้ว ฉันก็ไม่สนใจ ตักอาหารทาน แล้วยกแก้วเหล้าดื่มต่อ

เวลาผ่านล่วงเลยไปนานพอสมควร เพื่อนในกลุ่มของน้องชายก็กระโดดลงน้ำกัน สาม - สี่คน และบางคนก็เริ่มเมากันแล้ว ไคโตะจึงขอให้พี่คนขับรถพาพวกที่เมาขึ้นไปนอนที่ห้องรับรองแขก ส่วนพวกที่เสื้อผ้าเปียก น้องชายฉันก็พาไปเปลี่ยนข้างบน ส่วนเฟิร์ล และไอรินดูทรงไม่น่าจะไหว จึงขอพักที่บ้านฉัน พี่แม่บ้านจึงพาพวกเธอไป

ในขณะที่ฉันยังนั่งดื่มอยู่ เพราะในใจยังคิดถึงพี่หมอคนนั้นอยู่ ถึงภายนอกอาจจะดูเข้มแข็ง แต่ภายในฉันมันเจ็บปวดมาก

"ชนแก้วครับ" ฉันหลุดจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงเด็กหนุ่มดังเข้ามาใกล้ พร้อมกับยื่นแก้วเหล้าในมือมาที่ฉัน

"นี่นาย..." ฉันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก็พบว่า ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากฉันกับฌาณ พี่คาซูเอะไปไหนแล้วก็ไม่รู้

"...ยังไม่กลับอีกเหรอ" เขายกยิ้มบาง ๆ แล้วถือวิสาสะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าฉัน

"ไล่ผม?"

"เปล๊า...." ทำไมฉันต้องเสียงสูง

"...ฉันเห็นว่ามันดึกแล้วก็คิดว่านายน่าจะ..."

"ผมจะนอนที่นี่..." ยังไม่ทันพูดจบประโยค เด็กหนุ่มอายุราว ๆ สิบแปดย่างสิบเก้าก็แทรกพูดขึ้น

"...ให้ผมนอนกับพี่ได้มั้ยครับ" พูดจบ ใบหน้าลูกครึ่งก็ผุดยิ้มเจ้าเล่ห์

"เด็กบ้า!" ฉันสบถเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนี

"บอกแล้วไงว่าผมไม่ใช่เด็ก" ฉันหันกลับมาแล้วเบะปากใส่

"อยากเห็นป่ะล่ะ ว่าผมไม่เด็ก"

"นายจะแก้ผ้าโชว์" ฉันยกยิ้มมุมปาก เพราะคิดว่าเขาคงไม่กล้าหรอก แต่ ๆ

ฌาณยืนขึ้นแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ด เผยหน้าอกแกร่ง จนลงมาถึงหน้าท้องที่เป็นรอนเรียงกันสวย มันดูเซ็กซี่จนฉันต้องตะลึงมองตาค้าง

"เล่นน้ำกับผมมั้ย" เขาวางเสื้อไว้แล้วเดินไปกระโดดลงน้ำในสระ ตูมมมมม แล้วว่ายไปมาอยู่ในสระหนึ่งรอบก่อนจะขึ้นมาด้วยสภาพเนื้อตัวเปียกปอน จากนั้นเขาก็เดินมาที่ฉันนั่ง แล้วสะบัดผมที่เปียกท่าทางเซ็กซี่ชวนมอง

-เขากำลังอ่อยฉัน?-

*การสูบพอตไม่ดีกับสุขภาพนะคะ และผิดกฎหมาย ไม่ควรทำตาม แต่นี่คือนิยาย เขียนเพืี่อความบันเทิง*