บทที่ 19 เหนือ x หนึ่ง - ตามหานักแข่งหมายเลขสิบเก้า

ร่างเล็กเดินตามร่างสูงมายังพิทของทีมเขาด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ แน่นอนว่าเธอรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ เพราะนั่นไม่ใช่นิสัยเธอ แม้จะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกสุดไปแล้วหลายครั้ง นับหนึ่งถึงสิบในใจหลายรอบ ก็ไม่สามารถช่วยให้คลี่คลายได้เลย

เอาจริงถ้าเปรียบเทียบกับคนอื่นคงไม่ประหม่าเท่าไหร่ แต่กับเขาคนนี้ไม่รู้เพราะเหตุใด ทำไมเหมือนกัน ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งทำให้ใจเต้น ราวกับว่าถูกไฟฟ้าช็อตอยู่ตลอดเวลา ไม่พอยังเผลอไปนึกถึงเรื่องคืนนั้นอีกที่ทำให้ใบหน้าเธอร้อนผ่าว

“คุณ!”

“ฮะ..”

เธอหันขวับตามเสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นมาจนต้องสะดุ้ง กะพริบตาถี่เมื่อเห็นว่าเป็นเขา คนเดียวกันกับที่เป็นต้นเหตุทำให้เธอตกอยู่ในภวังค์

“คิดอะไรอยู่ ผมเรียกคุณตั้งนาน”

“เอ่อ..”

“ช่างเถอะ แค่จะบอกว่ายังไม่ถึงเวลาแข่ง อีกเกือบชั่วโมง คุณจะไปไหนก่อนไหม หรือจะนั่งรอ ผมจะไปเช็ครถกับทีม”

ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วตามคำบอกเล่าของเขา ก็เห็นว่าหลายคนในทีมของเขากำลังจดจ่ออยู่กับการเตรียมรถ และแน่นอนว่าหนึ่งในนั้นคือเพิร์ธที่เพิ่งจะเดินออกมาจากข้างใน ที่เหมือนจะสงสัยอยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่สบตากันสีหน้าจึงแปรเปลี่ยน จากฉงนสงสัยในตอนแรกเป็นดวงตาเบิกกว้างคลี่ยิ้มแทน และถลาเข้ามาหาอย่างลืมตัว

“พี่สาว ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะครับ พี่เป็น..พริตตี้เหรอ”

จนลืมไปซะสนิทว่าเหนือเมฆก็ยืนอยู่ตรงนั้น

“ใช่..” ส่วนคนที่ไม่ลืมก็ตอบไม่เต็มปากเต็มคำ เธอชำเลืองมองร่างสูงที่ยืนหน้านิ่งอยู่ข้างหลัง “ดูแลนักแข่งหมายเลขสิบเก้า”

พลันหมายเลขสิบเก้าที่เธอพูดถึงจะย่นหัวคิ้วเข้าหากัน เนื่องจากเธอไม่เรียกชื่อ

“จริงเหรอ บังเอิญจัง แล้วถ้าวันหลังผมอยากให้พี่สาวมาดูแลบ้างต้องทำยังไง”

เพิร์ธส่งยิ้มกว้างมายังเธอ เขารู้สึกดีใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆก็เห็นเธอมาโผล่ในพื้นที่ของตัวเอง ทั้งที่มันเกินคาดมาก แถมยังแอบหวังว่าหลังจากนี้เธอจะมาให้เห็นกันบ่อยๆ เพราะเขาไม่มีข้ออ้างที่จะไปหาเธอแล้ว หากจะต้องสักทุกครั้งที่ต้องการจะเจอ เกรงว่าผิวขาวเนียนของเขาคงจะมีแต่ลาย ไม่ต่างจากการเอาตัวไปนอนทับหนังสือพิมพ์

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน พี่หลินเขาป้อนงานมาให้อีกที”

“นี่พี่ทำงานกับพี่หลินเหรอ โหพี่ คนกันเอง พี่หลินผมนี่สนิทเลย”

“มึงว่างแล้วเหรอเพิร์ธ”

สายตาคมกริบจับจ้องไปที่หน้ารุ่นน้อง เขาชะงักกึกทันทีที่เอ่ยประโยคนั้นจบ พลางหันไปสบตา

“เปล่าพี่ ยังมีเช็คระบบล้ออีกหน่อย”

“แล้วล้อที่มึงว่ามันอยู่ตรงนี้รึไง”

ถึงจะมาจากท่าทางที่เคร่งขรึม และน้ำเสียงทุ้มเรียบไม่ได้แสดงถึงอารมณ์แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกเกร็งไม่น้อย เขาหุบยิ้มทันควันและเปลี่ยนท่าทีที่ทะเล้นอยู่เป็นสลด จากนั้นจึงจะหันมาพยักหน้าทักทายร่างเล็กอีกรอบ แล้วเดินเกาท้ายทอยเข้าไปข้างในอย่างไม่สบอารมณ์

“ถ้าอย่างนั้นฉันไปห้องน้ำนะ”

ทีแรกกะว่าจะไม่ไปไหนไกลจนกว่าจะเลิกงาน เพราะเกรงว่าเซนต์จะตามมาคุกคาม ทว่าดูท่ายืนอยู่ตรงนี้กับเขาเหมือนจะอึดอัดยิ่งกว่า อีกอย่างเธอเริ่มจะปวดฉี่ขึ้นมาแล้วด้วย กลัวตอนทำงานจะไม่เต็มที่เพราะมัวแต่อั้นฉี่ ส่วนเซนต์คิดและเดาเอาว่าคนเยอะแบบนี้เขาคงไม่กล้าทำอะไรถึงได้กล้าตัดสินใจไปห้องน้ำ และแน่นอนว่าเหนือเมฆอนุญาตเขาพยักหน้าทั้งที่ไม่ได้หันมามองเธอ แต่เดินไปสมทบกับทีมงานแทน

แต่พอร่างเล็กหมุนตัวเดินออกไปจากจุดนั้น เขาก็หันกลับมามองตามแผ่นหลังเธอแบบเต็มตา มองจนกระทั่งเธอหายไปในกลุ่มคน

ร่างเล็กเดินผ่านกลุ่มคนไม่กี่คนมายังห้องน้ำที่ถูกเปิดเอาไว้สำหรับทีมงานภายในสนาม และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ส่วนตัวซะทีเดียว เนื่องจากทีมงานเรซแข่งขันนี้มีเยอะ

หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จ เดินออกมาล้างมือที่อ่าง ความคิดมากมายผุดขึ้นมาในสมองหญิงสาวชำเลืองมองสำรวจตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ ที่สะท้อนความกังวลออกมาอย่างชัดเจนผ่านใบหน้าสะสวยซึ่งวันนี้ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางด้วยฝีมือของหลิน

“ดูท่างานแบบนี้ไม่เหมาะกับแกนะหนึ่ง”

หญิงสาวพึมพำขณะล้างมือในอ่าง เธอรู้สึกตัวเองตัวเล็กตัวน้อยมากมาย ไหนจะสายตาแปลกๆของคนที่มองมาตอนยืนอยู่กับเหนือเมฆ ในจะสายตาเย็นชาของเขาทำราวกับไม่เต็มใจที่เธอมายืนอยู่ตรงนี้ แต่ก็ยังอุตส่าห์ใจดียอมให้เธอได้ทำงานทั้งที่เขาสามารถเปลี่ยนตัวพริตตี้เป็นคนอื่นแทนเธอได้

วันหนึ่งถอนหายใจพรืด เดินออกมาจากห้องน้ำหลังทำธุระเสร็จ ทว่ากลับต้องชะงักขาเดินเมื่อพบกับใครคนหนึ่งที่เธอไม่อยากแม้แต่เห็นหน้า หรือเฉียดเข้าใกล้

“น่าแปลกใจชิบหาย ที่กูมาเจอมึงที่นี่” เซนต์แสะยิ้ม ขณะพ่นควันโขมง ยืนพิงกำแพงรอเธอ “ไง สบายดีไหม..ย้ายไปอยู่ไหนแล้ว”