Episode 05 เขาว่ากันว่า

“นี่คือ…” พี่คนหนึ่งเอ่ยทักขึ้น ก่อนที่จะมองมาทางฉันแล้วหันไปพูดกับพี่คีย์ต่อ “ของกินของมึงเหรอครับ”

“อะไร” พี่คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หน้าตานิ่ง ๆ ต่างจากเมื่อกี้ที่เขาอยู่กับฉันแค่สองคน

“ก่อนมึงเดินออกไป มึงบอกว่าไปหาของกินก่อนเดี๋ยวมา”

“แล้ว?”

“.…”

“555 มึงแม่งไม่เคยสนโลกอยู่แล้วไอ้คีย์” พี่อีกคนพูดขึ้นมาก่อนจะอมยิ้ม ส่ายหน้าไปมา

“สาวใหม่เหรอคะ” ผู้หญิงหน้าตาน่ารัก เดินเข้ามาใกล้ ๆ เขาแล้วเอียงคอถามเขาเล็กน้อย จะว่าไปผู้หญิงคนนี้ก็ทะเล้นใช้ได้เลยนะ

“ไม่ยุ่งสิครับ”

“555 เตรียมตัวเลยนะคะ โค้ชลงสนามแล้วค่ะ” เธอแค่นหัวเราะออกมา ก่อนที่จะหันหาไปพูดกับผู้ชายอีกสองคน ด้วยท่าทางที่น่ารักชะมัดเลย

“หนู อย่าไปอยู่ใกล้มัน มานี่มา”

“555”

“คนนั้นชื่อ ขุน ส่วนอีกคนชื่อ ทิว ส่วนยัยตัวเล็กนี้ชื่อเมษาแฟนไอ้ขุน” พี่คีย์แนะนำทุกคนให้รู้จัก ทุกคนน่ารักมากค่ะ เป็นกันเองมาก ดู ๆ แล้วพวกเขาสนิทกันมาก น่าจะคบกันมานานแล้วด้วยซ้ำ

พี่คีย์บอกว่าร้านนี้เป็นของพี่คีย์กับเพื่อน ๆ เขารวมลงทุนด้วยกัน สร้างมาด้วยกัน จนตอนนี้ร้านดังไปแล้วค่ะ เพราะช่างสักหล่อทุกคน หล่อกันคนละแบบเลย

ส่วนเรื่องที่เขาอกหัก เขาอกหักจริง ๆ ค่ะ เขาเล่าให้ฟังว่า เขาคบกับแฟนได้เก้าปี ส่วนปีที่สิบมีแพลนไว้แล้วว่าจะแต่งงานกัน แต่พี่คีย์มาจับได้สะก่อนว่าแฟนนอกใจ แอบมีอะไรกับคนอื่นมานานถึงสองปี พี่คีย์เลยให้ผู้หญิงคนนั้นเลือก สรุปผู้หญิงคนนั้นเลือกอีกคนค่ะ พี่คีย์เลยเป็นหม้ายไปเลย จะว่าไปเรื่องของฉันดูเบาลงไปเนาะว่าไหม ของฉันแค่ห้าปี แต่ของพี่คีย์นี้สิเกือบสิบปี แถมมีแพลนที่จะแต่งงานกัน นี่แหละที่เขาว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างไม่มีใครรู้หรอก

“เธอพักที่ไหนเหรอ” เป็นเมษาค่ะที่เดินเข้ามานั่งลงข้างฉัน

“โรงแรมใกล้ ๆ นี้แหละ”

“ขนมเป็นคนน่ารักนะ เราเชื่อว่าวันหนึ่งขนมจะต้องเจอคนที่ดี คนที่คู่ควร” เมษาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง

“ขอบคุณเธอนะ”

“เธอเคยได้ยินประโยคนี้ไหม”

“.…”

“ที่เขาว่ากันว่า คนเรามักจะเจอคนที่ใช่ ในเวลาที่เราอกหัก” เมษาเอ่ยยิ้ม ๆ ก่อนจะส่งสายตาไปที่กลุ่มพี่ ๆ ด้านหลัง

ตอนนี้พวกเรานั่งกันอยู่โซนด้านหน้าค่ะ เป็นโซฟาตัวใหญ่ไว้สำหรับลูกค้า ส่วนด้านหลังจะเป็นโซนที่สำหรับ เลือกดูลายหรืออะไรสักอย่างนี้แหละ แล้วก็หลังสุดจะเป็นห้องสัก ทั้งหมดมีสามห้องค่ะ

“เขาที่เธอว่านี่ ใครเหรอ?”

“เธออะ!” คนตรงหน้าทำหน้ามุ้ยใส่เลยค่ะ เราอายุเท่ากันค่ะ แล้วเธอก็น่ารักมากด้วย แอบรู้มาว่าเธอคบกับพี่ขุนนานแล้ว แถมแต่งงานกันไปแล้วด้วย อิจฉาจัง

“555”

ฉันสามารถยิ้มหัวเราะ ได้อย่างสบายใจเลยค่ะ ลืมไปเลยว่าเคยร้องไห้ก่อนหน้านี้ ทุกคนที่นี้น่ารักดูเป็นกันเองสุด ๆ แถมไม่มีพิษมีภัยอะไรด้วยนะคะ

“ดึกมากแล้ว เรากลับที่พักก่อนนะ” ฉันหันไปบอกกับคนตัวเล็กที่ทำหน้าตาจะหลับอยู่แล้วค่ะ นี้ก็เวลาเกือบ ๆ ตีหนึ่งแล้ว อีกอย่างร้านพี่คีย์ก็ยังไม่ปิดเลย แถมเขายังสักให้ลูกค้าอยู่อีกตั้งหาก

“เราเดินไปส่ง” เมษาเงยหน้าขึ้นพร้อมสายตาที่จะปิดอยู่แล้ว

“555 เธอดูไม่ไหวนะ เรากลับเองได้ ฝากขอบคุณพี่คีย์ด้วยนะ” พูดจบก็เตรียมตัวเดินออก แต่ถูกเมษาเรียกไว้อีกรอบ

“ขนม...เราขอช่องทางติดต่อหน่อยสิ” พูดพร้อมกับยื่นมือถือมาตรงหน้าฉัน

ฉันพยักหน้ารับเล็กน้อย ก่อนที่จะกดเบอร์โทรให้ พร้อมกับกดแอดเฟสให้ไปด้วย ฉันให้แบบไม่รังเลเลยจริง ๆ เพราะฉันรู้สึกว่าถูกชะตากับทุกคนมาก ๆ โดยเฉพาะเมษา อาจจะเพราะเธอเป็นผู้หญิงละมั้ง

ฉันเดินกลับเข้ามาที่โรงแรม พอถึงห้องพักก็ตีหนึ่งพอดี เข้าห้องน้ำอาบน้ำชำระร่างกายตัวเอง เลือกชุดที่ใส่สบาย ๆ ออกมา ก่อนที่จะเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือ กดรับแอดเฟสของเมษา แต่ไม่ใช่เมษาที่แอดมาแค่คนเดียว มีอีกคนด้วยที่แอดมา

บุรินทร์ เพิ่มเพื่อน ยืนยัน ลบ

รูปโปร์ไฟล์เป็นผู้ชายค่ะ ยืนหันหลังอยู่ใส่ชุดสีดำ แถมวิวในรูปดันเป็นทะเลด้วยค่ะ ฉันไม่ได้สนใจตรงนี้หรอก กดรับแอดแค่ของเมษาคนเดียว

ก่อนที่จะเดินถือโทรศัพท์ออกมาที่ระเบียงนอกห้อง แอบบอกว่าห้องฉันติดวิวทะเลค่ะ ระเบียงด้านหลังหันเข้าหาทะเล มีโต๊ะเก้าอี้ให้ด้วยค่ะ วิวทะเลตอนนี้คือดีมากค่ะ ถึงทะเลจะมืดแต่ก็มีแสงไฟจากเรือ เต็มท้องทะเลไปหมด ลมก็เย็น ยิ่งดึกยิ่งเศร้ายิ่งเหงายิ่งคิดถึงเขา ใครเป็นบ้างคะ

อยู่ ๆ น้ำตาก็ไหลมาเอง แถมฉันยังมานั่งเปิดเพลงเศร้าบิ้วอารมณ์ตัวเองอีก

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองต้องมาเที่ยวคนเดียว ทำอะไรคนเดียวแบบนี้ มันรู้สึกแย่มากนะคะ เป็นความรู้สึกที่ยากมากที่จะผ่านไปได้ มันหน่วงมาก

***

นี้อาจจะเป็นการเริ่มต้นที่ดีของขนมหรือเปล่าน๊า