4 - นายรับใช้ฉันแค่คนเดียว

ไอรีนเดินนำหน้าแนะนำกฎเหล็กของตระกูลโรเซลให้กับเรธฟังด้วยตัวเอง ด้านหลังของเธอไม่ได้มีแค่เรธ แต่ยังมีลุงเดชาและสาวใช้ส่วนตัวของเธออีก2คนที่เดินตามมา

“คนที่จะเข้าบ้านหลังนี้ได้ หนึ่ง ต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลโรเซลหรือแก๊งโรเซลเท่านั้น สอง คนใช้ทุกคนจะใส่หูฟังเพื่อสื่อสารกัน ส่วนของนายไม่ต้องใส่ เพราะนายรับใช้ฉันแค่คนเดียว”

“ครับ”

“สาม หากมีบุคคลอื่นนอกเหนือจากฉัน พ่อ นาย ลุงเดชา และแม่บ้านสองคนนี้ เข้ามาบริเวณนี้เมื่อไหร่ ให้ถือว่าเป็นบุคคลอันตรายและนายสามารถฆ่าพวกเขาได้ทันที” ไอรีนชี้เรียวนิ้วไปยังพื้นที่ส่วนตัวของเธอ

เนื่องจากบ้านมีขนาดใหญ่ ทุกส่วนของบ้านจึงต้องจำกัดคนเข้าถึงเพื่อความเป็นระเบียบและความปลอดภัย ส่วนพื้นที่ของเธอก็จะเป็นส่วนด้านขวาของบ้านที่ไม่ได้ห่างจากส่วนกลางของบ้านเท่าไหร่ แต่จะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถเข้าถึงพื้นที่ส่วนตัวของเธอได้

“รับทราบครับ” เรธรับคำด้วยท่าทางเคร่งขรึมหากแต่สายตาของเขาลอบมองทุกอย่างอย่างละเอียด เก็บข้อมูลของบ้านหลังนี้ไปในตัว เผื่อวันใดที่บุกเข้ามาก็จะได้รู้ว่าเขาควรจะไปตามหาเธอได้จากตรงไหนก่อนดี

หลังจากพาชมรอบบ้านจนทั่ว ไอรีนก็ให้สาวใช้กลับไปทำงานของตนเอง รวมถึงให้เดชากลับไปด้วยเช่นกัน

“ตามฉันมา”

ไอรีนเอ่ยบอกกับเรธ ก่อนจะเดินนำขึ้นไปยังชั้นบนซึ่งเป็นห้องนอนส่วนตัวของเธอ

“นี่คือห้องนอนของฉัน ส่วนนี่คือห้องนอนของนาย” ไอรีนชี้ไปยังห้องที่อยู่ข้างๆ กัน เนื่องจากพื้นที่ตรงนี้จำกัดคนเข้าถึง เรื่องอันตรายใดๆ จึงไม่ค่อยมี เพราะงั้นก็สามารถที่จะแยกห้องนอนกันได้

“เข้ามานี่สิ” เรธมองไอรีนที่เปิดประตูห้องของตนเองพร้อมเอ่ยชวนเขาเข้าไปในห้อง สายตาคมมองร่างบางที่เดินไปนั่งตรงโต๊ะเครื่องแป้ง ห้องของเธออบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานที่เวลาเธอขยับตัวเขาก็มักจะได้กลิ่นนั้นออกมา กลิ่นที่เหมือนดอกกุหลาบสดใหม่

“มีอะไรให้ผมรับใช้เหรอครับ”

เรธเอ่ยถาม ไม่คิดว่าตัวเองจะได้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของไอรีนลึกขนาดนี้

“ฉันขอย้ำ นายคือบอดี้การ์ดของฉัน ต่อจากนี้ฉันจะไม่ไว้ใจใครนอกจากนาย”

สายตาที่ไอรีนมองมาทำเอาเรธชะงักไปเล็กน้อย มันเป็นสายตาที่เหมือนกับจะฝากฝังทุกอย่างเอาไว้กับเขาจริงๆ

“นายไว้ใจได้จริงๆ ใช่ไหม” แม้ว่าจะถูกคัดเลือกมาจากคนที่พ่อของเธอไว้ใจที่สุดก็ตาม แต่ขึ้นชื่อว่าคนแปลกหน้าที่พึ่งเจอกัน ไม่แปลกที่เธอจะหวาดระแวง

เรธทำการคุกเข่าลงตรงหน้าของไอรีน จับมือเรียวสวยของเธอขึ้นมา โน้มหน้าผากแนบไปกับหลังมือบางเป็นการบอกว่าเขาพร้อมถวายร่างกายนี้เพื่อปกป้องเธอผู้เป็นนาย

“ผมจะปกป้องคุณหนูด้วยชีวิตของผมเองครับ ขอให้คุณหนูอย่านึกกังวลใจใดๆ หากมีเรื่องอะไรที่คุณหนูไม่สบายใจ กรุณาบอกผมได้ในทันที”

ไอรีนจ้องลึกไปยังดวงตาคมกริบของเรธ มันอ่านยากจนเธอไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายพูดออกมาด้วยความจริงใจจริงรึเปล่า แต่การกระทำที่ยอมจำนนต่อเธอนั้น ก็ทำเธอรู้สึกพึงพอใจไม่น้อย

“ฉันมีเรื่องจะถาม” ไอรีนพูดขึ้นพร้อมกับชักมือกลับมา

“ถามมาได้เลยครับคุณหนู”

“ทำไมนายถึงมาสมัครเข้ามาล่ะ จากประวัติของนายมันดูธรรมดามากนะ เป็นแค่นักมวยธรรมดาๆ แต่ทำไมถึงต่อสู้เก่งขนาดนี้?”

ไอรีนถามด้วยความสงสัย ไม่ใช่แค่เก่งแค่เรื่องใช้กำลัง แต่ไหวพริบก็ดี แถมยังต่อสู้ได้หลากหลายแบบเกินกว่าจะเป็นแค่นักมวยเสียอีก

ใบหน้าหล่อชะงักไปชั่วครู่ ในหัวรีบประมวลสร้างเรื่องราวขึ้นมาทันที

“ตอนเด็กๆ ผมโดนพ่อทุบตีมาตลอด ด้วยความแค้นผมก็เลยลองไปฝึกวิชาป้องกันตัว โชคดีที่แถวบ้านเป็นค่ายมวย พออายุ15ปีก็ลองไปฝึกดู ที่จริงผมแค่เรียนไว้เพื่อป้องกันตัวจากพ่อ แต่ไม่นานทางค่ายมวยก็ลองให้ผมขึ้นชก ชนะบ้าง แพ้บ้าง แต่มันก็ยิ่งทำให้ผมมีทักษะที่เก่งขึ้นและเหมือนผมจะชอบที่จะต้องอ่านคู่ต่อสู้ให้แตก ว่าเขาเก่งเรื่องอะไร เวลาขึ้นชกจะออกท่าอะไร พอเราอ่านเขาได้ และพอตัวเองชนะมันก็ทำให้ผมสนุกเอามากๆ”

“พอผมเริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาบ้าง ก่อนจะมีคนแนะนำให้ไปชกแบบผิดกฎหมายเพราะได้เงินเยอะ ตอนนั้นผมก็อยากหนีจากพ่ออยู่แล้วก็เลยยอมไป จนสุดท้ายผมก็หนีออกมาจากนรกของพ่อ มาใช้ชีวิตชกมวยแบบผิดกฎหมายแทน แต่ตอนนี้เหมือนจะมีการตรวจที่เข้มขึ้น งานของผมก็ลดลง ประจวบกับได้งานนี้มาจากคนรู้จัก ไหนๆ ก็ไม่รู้จะทำอะไรแล้ว ผมก็เลยลองมาดูน่ะครับ เรื่องมันก็เป็นแบบนี้”

เรธพูดออกมาเป็นฉาก ๆ ทั้งที่สิ่งที่เขาพูดล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องแต่งสดๆ ภายในหัว

ประวัติก็ให้ลูกน้องใส่ไปมั่วๆ ไม่คิดว่าลูกน้องจะใส่อาชีพนักมวยให้กับตนเอง เล่นซะเกือบไปไม่รอดเลยทีเดียว

แต่ทว่าทันทีที่สบตากับไอรีนเขาก็ต้องตกใจทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งน้ำตาคลออยู่

“คะ..คุณหนูครับ!” เรธหันซ้ายหันขวาอย่างลนลานเพื่อหาทิชชู เจ้าตัวรีบลุกขึ้นไปดึงทิชชูที่อยู่ไม่ไกลนักก่อนจะยื่นให้กับร่างบางตรงหน้า

“คุณหนูเป็นอะไรรึเปล่าครับ!?”

“ชีวิตนาย ฮึก!..นายเก่งมากเลยนะที่เอาตัวรอดได้ถึงขนาดนี้”

ไอรีนพูดพร้อมกับซับน้ำตาแผ่วเบา เรธถึงกับอึ้งไปทันที เขาก็คิดว่าเธอร้องไห้ทำไม ที่แท้ก็อ่อนไหวกับเรื่องแต่งของเขานี่เอง

ทำเอาเขารู้สึกอยากจะขำออกมาจริงๆ แต่ก็ต้องทำหน้านิ่งเข้าไว้