ของยากที่อยากหยอกเล่นๆ

@อีกด้านของมุมหนึ่งในผับ

เสียงดนตรียังคงกระแทกจังหวะหนักแน่นต่อเนื่อง แสงไฟสีฟ้าสลับม่วงวิ่งวนไปตามพื้นผับ ตรงมุมหนึ่ง...มะนาวนั่งอยู่กับเพื่อนๆ ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนสะบัดเล็กน้อยตามแรงลมจากพัดลมเพดาน ใบหน้าสวยที่มักเก็บสีหน้าเรียบนิ่ง ตอนนี้กลับดูตึงเครียด คิ้วเรียวย่นเข้าหากัน ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองอย่างชัดเจน ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนที่จะได้ยินเสียงเพื่อนรักหลุดคำสบถออกมาอย่างหงุดหงิดปนผิดหวัง

“ไอ้เหี้ยเอ่ย โตเป็นควายเสือกแยกแยะดีชั่วไม่ออก” : พริกแกง

“กูว่าละ คนอย่างพี่ทัพนะเหรอ จะอยากมีแฟน เล่นควงสาวไม่ซ้ำหน้า แต่ละคืนนอนกับใครบ้าง ไม่รู้จำหน้าได้หรือเปล่า” : พิ้งค์พลอย

“โห…หน้าตาอย่างหล่อ แต่เสือกเลว เสียดายอ่ะ อุตส่าห์ให้สามผ่าน” : ดาด้า กลอกตา ก่อนจะหัวเราะ หึ ในลำคอด้วยความสมเพช

เสียงทุกคนไม่ได้ดังนัก แต่ก็ดังพอจะให้คนในกลุ่มได้ยินกันเอง โดยเฉพาะ มะนาว ที่ยังคงนิ่ง สายตาจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างของคนที่พูดว่าเธอเป็น “ของยากที่อยากหยอกเล่นๆ”

“ไงมึง พอได้ยินไอ้พี่ทัพพูดแบบนั้น ถึงกับเงียบไปเลยเหรอ มึงอย่าบอกนะว่ามึงชอบเขาแล้ว” : พริกแกงเลิกคิ้วถามเสียงเรียบ

“ชอบเหี้ยอะไรล่ะ กูกำลังคิดอยู่ต่างหากว่าจะเอาคืนไอ้คนเหี้ยๆแบบนี้ยังไงมันถึงจะสาสมกับการที่เอาความรู้สึกคนอื่นมาล้อเล่นแบบนี้”

“แล้วมึงจะเอาไง จะปล่อยให้เขาแกล้งหยอกมึงเล่นแบบนี้ต่อไปเหรอ” : พริกแกง

“มึงเห็นกูมีเขาอยู่บนหัวไหมละ กูคนน่ะเว้ย กินข้าวไม่ได้กินหญ้า”

มะนาวนั่งหน้าตึง คิ้วขมวด ก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก ในใจโมโหไม่น้อยกับไอ้รุ่นพี่ตัวดี ที่เข้าหาเธอเพียงแค่คิดจะมาหยอกแล้วหลอกฟัน รู้จักฤทธิ์ของอีนาวน้อยไปซะแล้ว ใบหน้าสวยหันกลับไปมองจอมทัพอีกครั้ง ดวงตาที่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ฉายความแน่วแน่ อยากเล่นกับใจคนอื่นดีนักใช่ไหม แม่จะเอาให้หลงจนหาทางกลับบ้านไม่เจอเลยคอยดู

มะนาวหยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความอะไรบางอย่างก่อนจะกดส่งออกไปยังปลายทาง

?Line

? Now : อยู่ไหนคะ วันนี้หนูไม่เจอพี่เลย แอบไปหาสาวป่ะเนี้ย

? Jomtub: มีแฟนเป็นตัวเป็นตนขนาดนี้แล้ว ยังจะกล้าไปหาใครได้อีกละครับ วันนี้พี่ยุ่งกับการเตรียมงานรับน้อง เลยไม่ได้ไปเฝ้าแฟน ไม่เจอกันพี่โคตรคิดถึง

“ไอ้เชี้ย! ตอแหลเก่งฉิบหาย” มะนาวสบถออกมา ยุ่งอะไรกันวันนี้ทั้งวันเห็นไปตามเฝ้าเด็กปีหนึ่ง แล้วไหนจะตอนนี้อีก ที่นั่งเป็นปลาไหลเลื่อยขึ้นเลื่อยลงนัวเนียกับสาวนั่งดริ้งไม่หยุด

? Now : หนูออกมาเที่ยวผับ k นึกว่าพี่มาเลยว่าจะไปหาสักหน่อย อุตส่าห์แต่งตัวสวยๆ มายั่ว“

? Jomtub: พูดแบบนี้พี่ชักจะคิดถึงเรามากแล้วสิ

? Now : พี่อยากเห็นไหมล่ะคะ ว่าหนูใส่อะไร…หรือจะรอลุ้นว่าคืนนี้จะถอดอะไรออกก่อนดี"

? Jomtub: อย่าท้าทายกันแบบนี้นะครับ เดี๋ยวพี่เอาจริง แล้วหนูจะหนีไม่ทันนะคะ

? Now : แล้วทำไมหนูต้องหนีด้วยละคะ ถ้าพี่แน่จริงก็มาจับหนูดิ จะจับตรงไหนหนูจะไม่ขัดขืนเลย

? Jomtub: อย่ายั่วนะคนสวย พี่ไม่ใช่พระอิฐพระปูน

? Now : หนูก็ไม่ได้คิดว่าพี่จะเป็นแบบนั้นนิคะ

? Jomtub: คืนนี้...อยู่ต่อใช่มั้ย?"

? Now : ถ้าพี่มาหนูก็อยู่ค่ะ แต่ถ้าไม่มาก็อาจจะไปต่อกับผู้ชายคนอื่น

? Jomtub: พูดแบบนี้ระวังจะเจอดี เวลาอยู่บนเตียงพี่ไม่ได้ใจดีนะครับ

? Now : อยากเจอพี่ตอนอยู่บนเตียงจังเลยค่ะ จะดุแค่ไหนกันเชียวน้า

? Jomtub : รอเลย เดี๋ยวเจอแน่!

แก้วเหล้าในมือหยุดนิ่งกลางอากาศ ดวงตาของจอมทัพไล่อ่านข้อความทีละบรรทัดช้าๆ มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทั้งเจ้าเล่ห์และอันตรายนิดๆ เขาเอนตัวมาข้างหน้า วางแก้วลงบนโต๊ะ สายตาเหมือนมีแววระยิบระยับขึ้นมาชั่ววูบ...ดวงตาที่เคยเย็นชา ตอนนี้กลับฉายแวว อยากรู้ อยากลอง และอยากครอบครอง ไอ้ที่ยั่วๆอยู่นี่ อยากจะรู้นัก จะเด็ดแค่ไหนกันเชียว

“เหี้ยเอ๊ย…” เขาพึมพำเบาๆ อย่างคนที่เริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ใบหน้าหล่อยิ้มออกมาอย่างเปิดเผย มือหนาข้างหนึ่งกดเลื่อนดุข้อความในไลน์ มืออีกข้างโอบกอดลูบไล้ผิวเนื้อเนียนหญิงสาวนั่งดริ้ง

“อะไรของมึง ยิ้มอยู่คนเดียวเป็นบ้าเหรอ?” : เสือใต้

"หึ สงสัยมันจะเมานม" ขุนศึกประชด เมื่อไอ้คนหล่อถูกสาวนั่งดริ้งเสิร์ฟนมสดๆให้กลางโต๊ะวางเครื่องดื่ม ผู้หญิงสมัยนี้ใจกล้าขึ้นทุกวัน ไม่ทันได้พูดอะไรก็ถวายตัวมาให้แล้ว

"แม่ง..โคตรยั่ว!"

"ไอ้เหี้ย! มึงไม่ได้ยินที่พวกกูพูดเลยรึไง มัวแต่ดูมือถืออยู่ได้" : ขุนศึก

"ได้ยินเว้ย แต่กูกำลังล่าเหยื่ออยู่ พวกมึงอยากถามอะไรเอาไว้ค่อยถามทีหลัง ตอนนี้กูขอคุยกับเด็กในสังกัดก่อน"

"สัด ! ขอให้มึงเป็นเอดส์ตายสักวัน คุยกับใครมึงก็ดูด้วย ตอบกลับถูกคนหรือเปล่า แม่งยิ่งมั่วๆอยู่ " : ขุนศึก

"...พูดมาก"

จอมทัพไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนรักมากนัก..เขาไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ สนก็แต่คนในไลน์ที่กำลังยั่วอารมณ์เสือร้ายอย่างเขา เขายกยิ้มที่มุมปากขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะนมที่อยู่ตรงหน้า แต่เป็นเพราะข้อความจากยัยเด็กดื้อคนนั้นต่างหาก เขากดส่งข้อความสุดท้าย ด้วยรอยยิ้มที่เปลี่ยนจากเย้ยหยัน เป็นความสนใจแบบจริงจังไม่ทันรู้ตัว ตอนแรกเขาคิดว่ามะนาวเป็นของเล่น…แต่ตอนนี้ เขารู้สึกว่า…ของเล่นชิ้นนี้ ไม่ธรรมดา และที่สำคัญ…เขาเองเริ่มอยากครอบครอง อยากลองเล่นเธอสักครั้ง อยากจะรู้นักคนปากเก่งแบบนี้ เวลาอยู่บนเตียงลีลาจะเก่งเหมือนปากพูดหรือเปล่า

@อีกด้านของมะนาว

มะนาววางมือถือไว้บนโต๊ะหลังจากกดส่งไลน์ไปเพียงไม่กี่วินาที เธอเอนตัวพิงพนัก ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังโต๊ะฝั่งตรงข้าม ที่จอมทัพนั่งอยู่

“หึ...แค่พูดยั่วนิดๆ หน่อยๆ ก็ใจแตกแล้ว หลอกง่ายชะมัด”

เสียงหวานแฝงความเยาะเอ่ยขึ้น มุมปากยกยิ้มบางอย่างผู้ชนะ ยิ้มที่ไม่ได้มีความรักความรู้สึกใดๆอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

“สุดจริงว่ะมึง กะจะปั่นหัวเขาให้ได้เลยใช่ไหม” : พริกแกง

“คิดจะหลอกคนอย่างมะนาว...มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ อยากเล่นกูนัก เดี๋ยวกูจะเล่นให้อกแตกตายเลยคอยดู”

"กูเสียวแทนไอ้พี่ทัพเลยว่ะ คิดว่าตัวเองเป็นเสือ แต่ที่จริงแล้วเป็นแค่แมวเหมียวเชื่องๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น " พริกแกง

"ว่าแต่มึงจะทำยังไงต่อ ดูท่าพี่เขาร้ายไม่เบา มึงเอาอยู่แน่นะอีนาว" ดาด้า

“มึงคิดว่าไงล่ะ เขาอยากเล่นกับใจคนอื่นก่อนเองนะ...งั้นก็อย่าหาว่ากูใจร้ายแล้วกัน” : มะนาวยักไหล่น้อยๆ ไม่แสดงท่าทางเกรงกลัวอะไร

"ดี กูเห็นด้วย คนแบบนี้ต้องรู้สึกเอง จะได้ไม่ไปทำลายความรู้สึกคนอื่นเพราะความมักมากของตัวเอง" ดาด้า

"ดูท่าพี่เขาจะคิดว่ามึงชอบเขาแล้วสินะ ดูจากสีหน้าระรื่น น่ามั่นใส้ฉิบหาย ไอ้พี่ขุนก็เหมือนกัน ไม่รู้จักปรามเพื่อนตัวเอง กลับห้องไปเจอดีแน่" พริกแกง

“มึงกล้าเหรอ ระวังเขาจะกระแทกมึงจมเตียงนะ“ : ดาด้า

”เรื่องบนเตียงของกู มึงรู้ดีจังเลยนะ กูชักจะสงสัยแล้วสิ หรือว่ามึงเป็นเมียน้อยผัวกู“ : พริกแกง

”ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะคุณพี่“ : ดาด้าพนมมือไหว้ ก่อนจะแบะปากใส่พริกแกงเป็นการหยอกล้อ

”พี่พ่อง!มึงดิ กวนตีนนะอีด้า“ : พริกแกง

”หวงผัวนี่หว่า แล้วทำเป็นพูด เก่งแต่ปากนะมึง“ ดาด้า

"มึงสองคนนี่ก็กัดกันดีเนาะ มึงดูเพื่อนมึงก่อนไหม" : พิ้งค์พลอย

"เออ…แล้วนี่ยังไง พี่เขาจะหลอกฟันมึง คืนนี้มึงจะไปกับเขาจริงๆดิ" ดาด้า

“ถ้าคิดว่ากูจะยอมเป็นแค่ตัวตลกให้เขาหยอกเล่น ก็ปล่อยให้เขาดื่มด่ำกับความคิดของตัวเองไปก่อน หึ...เขาคงยังไม่รู้จัก มะนาว คนนี้ดีพอ ถึงได้กล้าคิดจะเล่นกับกู”

"เลเวลไหนวะ 10 เลยป่ะ" ดาด้าเอยถาม เพราะถ้าระดับ 10 นั่นหมายถึงเล่นกับใจให้ถึงที่สุด อีกฝ่ายไม่รัก ไม่ยอมเลิกรา

"โหดไปป่ะ รอบที่แล้วอีพี่อาร์แค่ 7 ก็แทบจะหมอบกราบคาตีนมันล่ะ" พิ้งค์พลอย

"สมน้ำหน้าไหมละ คุยกันอยู่ดีๆไปทำผู้หญิงท้องซะงั่น สมควร" พริกแกง

“10" เสียงมะนาวพูดขึ้น ก่อนจะยกแก้วเราขึ้นมาดื่ม สายตานิ่งเรียบเกินกว่าจะคาดเดาความคิดความอ่านของเธอได้

"ฮ่ะ ! มึงเอาจริงดิ?" พริกแกงย้ำอีกครั้ง เพราะถ้า 10 นี่คือสุดๆของอีกนาวมันแล้ว

"คราวนี้...กูจะเอาคืนให้สาสม ให้เขาหลงกูแบบถอนตัวไม่ขึ้น แล้วแม่งจะรู้ว่า...คนที่คิดว่าเล่นง่ายๆ บางทีก็เป็นหมากล่อให้เขาติดกับซะเอง คิดจะเล่นกับความรู้สึกคน ก็ต้องใช้หัวใจเป็นเดิมพันสิวะ”

“ดีค่ะเพื่อน จัดไป มาดื่มกันดีกว่า เอ้า! ชน! ดื่มเพื่อไว้อาลัยให้กับพี่ทัพ" : พริกแกง

“ดื่มเพื่อความพินาศทางใจของคนชอบเล่นกับความรู้สึกคนอื่น” พิ้งค์พลอย

“และดื่มเพื่อเหยื่อรายแรกในลิสต์คนเลวเลเวล 10 ของอีนาว!” ดาด้า

”ชน!!!“

เสียงแก้วกระทบกัน แกร๊ง เบาๆท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังรอบตัว แต่มุมปากของมะนาวยังคงยกขึ้นนิ่งๆ ไม่เปลี่ยน แววตาเต็มไปด้วยแผนการ...คืนนี้...เกมเพิ่งเริ่ม และผู้คุมเกม...ไม่ใช่เขา แต่คือเธอ ผู้หญิงที่ชื่อ มะนาว