More than a secret เพียงปรารถนา บทที่ 1

PROLOGUE

ท่ามกลางความพร่าเลือนสับสน แอร์เย็นฉ่ำสัมผัสผิวกายอันเร่าร้อนของฉัน อาการมึนงงสับสนซึ่งเกิดจากวิสกี้ราคาแพง ทำให้สติของฉันเริ่มรางเลือน ถึงอย่างนั้นสัมผัสที่กำลังลูบไล้กลับชัดเจนในความรู้สึก

ฉัน ‘เจี่ยนซีหลิว’ กำลังพยายามปรือตามองเงาร่างกำยำซึ่งทาบทับอยู่บนเรือนกาย ความงุนงงทำให้ฉันได้แต่พยายามรวบรวมสติ ถึงอย่างนั้นใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า กลับทำให้ความทรงจำมากมายค่อยๆ หมุนวนเข้ามา

คลับคล้ายคลับคลาว่าเมื่อครู่เราทั้งสองคนนั่งอยู่ในผับ ฉันนั่งมองเขาอยู่ตั้งนาน เขากลับไม่สนใจที่จะมองมา

เขา ‘หลี่เหยียนเสียง’ รุ่นพี่ที่ฉันแอบหลงรักมานานกว่าสิบปี

ใช่...รักข้างเดียวสิบปี

น่าหัวเราะใช่มั้ย แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่เลย ทุกอย่างมันงดงามแม้ว่าเขาจะไม่รู้ ฉันไม่เคยสารภาพเพียงแอบมองอยู่ห่างๆ มองเขากับแฟนสาวซึ่งเป็นรุ่นพี่เช่นกัน เดินพูดคุยกันอย่างสนิทสนม

ฉันเข้าเรียนมัธยมปลายชั้นปีแรก ตอนที่เขากำลังเรียนอยู่มัธยมปลายชั้นปีสุดท้าย เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยชื่อดังของเซี่ยงไฮ้ ฉันเองก็ตามเขาไปเช่นกัน

คุณคงไม่อยากรู้หรอกว่าฉันต้องใช้ความพยายามแค่ไหนในการสอบเข้าที่นั่น ฉันเตรียมตัวตั้งแต่เข้าเรียนมัธยมปลายปีแรก ความตั้งใจของฉันหนักแน่นไม่สั่นคลอน กระทั่งในที่สุดฉันก็ได้พบเขาอีกครั้ง

ข้างกายเขายังคงเป็นรุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้น ก่อนที่ทั้งสองจะบินไปเรียนต่อโทที่อเมริกา ที่ซึ่งฉันไม่มีทางติดตามเขาไปได้ เช่นกันกับตัวฉันพร้อมที่จะตื่นจากฝัน

การเฝ้ามองและแอบรักใครสักคนแม้จะงดงาม ถึงอย่างนั้นฉันเองก็รู้ว่าสักวันต้องตื่นจากฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงนี้ ไม่ใช่ในขณะที่เขามีคนรู้ใจแสนดีข้างกาย

หลังจากฉันเรียนจบมหาวิทยาลัย ฉันกลับมาหางานทำที่ซูโจว กระทั่งมีวันหยุดยาวจึงแอบหนีมาเที่ยวที่ฝรั่งเศส เพราะที่นี่ฉันมีเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยอยู่คนหนึ่ง เธอเป็นชาวฝรั่งเศสและเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่อยู่หอพักเดียวกับฉัน

เอนิต้ารู้เรื่องการแอบรักมาราธอนสิบปีของฉัน ดังนั้นเมื่อพบหลี่เหยียนเสียงในฝรั่งเศส ก็รีบบอกเล่าเรื่องที่ได้รู้มาทันที

ใช่...มันคือเรื่องบังเอิญที่สมควรตายจริงๆ ฉันได้พบกับเขาที่ฝรั่งเศส หลังจากเอนิต้าบอกเล่าเรื่องที่ได้ยินมาให้ฉันฟัง ความจริงฉันควรหยุดได้แล้ว แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงยังคงดั้นด้นพาตัวเองมาพบเขา...หวังแค่มาแอบดู

‘เขาเลิกกับรุ่นพี่ตั้งนานแล้ว ได้ยินมาว่าเขาถูกนอกใจ สองสามวันก่อนฉันเห็นเขาที่นี่ ดังนั้นถ้าเธออยากไปพบเขา นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุด...แต่ยังไงข่าวนี้ก็ไม่รู้จริงมั้ย เธอจะไปดูหรือไม่ไปแล้วแต่เธอเลย’

ฉันพบเขาในผับไม่ไกลจากหอไอเฟล ความจริงคือฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่โรงแรมไหน เอนิต้าบอกมาอย่างละเอียดหลังจากรู้มาจากเพื่อนอีกคนที่ทำงานละแวกนั้น

ชายหนุ่มเอเชียหล่อเหลาโดดเด่นนั่งดื่มอยู่ที่ผับ ฉันนั่งมองอยู่ห่างๆ ลังเลว่าสมควรเดินเข้าไปทักเขาดีหรือไม่ สับสนตื่นเต้นจนมือเย็นไปหมด

นั่งมองอยู่นานจนรับรู้ว่าบาร์เทนเดอเองก็สังเกตเห็น เขากระซิบบางอย่างกับเขา จากนั้นคนที่ฉันแอบมองมานานก็หันมามองฉัน

...ฉันไม่ได้หวังให้เขาหันมามอง ไม่เคยคิด ไม่เคยคาดหวัง แต่ในที่สุดวันนี้เขากลับหันกลับมามอง เพียงแต่สถานการณ์และสถานที่ ช่างแตกต่างจากที่เคยจินตนาการลิบลับ

เขาเดินมาพร้อมกับจ้องมองฉันราวกับจ้องมองเหยื่อ “สวัสดีครับ คนจีน?”

แน่ละเขาไม่รู้จักฉันแล้วจะจำฉันได้อย่างไร...

“ค่ะ” ฉันยิ้มมีเสน่ห์ มั่นใจกับการแต่งตัวสวยเฉี่ยวทั้งที่ไม่เคยแต่งแบบนี้มาก่อน

ก่อนออกมาเอนิต้าถึงกับสูดปากเมื่อจับฉันแปลงโฉมเสร็จ ฉันเองก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนขี้ริ้วขี้เหร่ เพียงแต่ไม่ชอบเวลาตกเป็นเป้าสายตาก็เท่านั้น

เราสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ไม่ถามชื่อ ไม่ถามความเป็นมา เพียงพูดถึงปารีสและความงดงามยามค่ำคืน ดื่มด่ำกับวิสกี้ซึ่งรสชาติบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก