Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่ 7 น้องสาว...เจ้าสาว
การ์ดแต่งงานดีไซน์เก๋ในมือของโรสิตาสั่นเทา เธอลอบถอนหายใจแล้วยื่นการ์ดใบนั้นคืนให้กับแม่ของตัวเอง
“ใครเอามาให้คะแม่”
ไม่ผิดคาดไปจากที่เธอคิด แพรวพิลาศกำลังจะแต่งงานกับเจ้านายของเธอ แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วปานนี้
“แม่เจอในตู้จดหมายหน้าบ้าน โทรถามพ่อก็บอกว่าคุณพุธิตาฝากมาให้ บอกว่าให้เราสองคนแม่ลูกไปร่วมงานให้ได้ในฐานะน้องสาวกับเมียอีกคนของพ่อเจ้าสาว”
โรสิตาเบะปาก ด้วยรู้ดีว่าวัตถุประสงค์ของสองแม่ลูกคืออะไร
“ไม่ต้องไปหรอกค่ะแม่ โรสขี้เกียจปั้นหน้า”
“ไม่ได้นะลูก ปกติบ้านนั้นไม่เคยอยากให้เราไปร่วมงานอะไรด้วยเลย แต่นี่ให้เราไปในฐานะคนในครอบครัว แม่ว่าทางนั้นคงอ่อนลงแล้ว โรสควรไปสักหน่อยนะ ยังไงก็พี่น้องกัน”
“พี่แพรวเคยเห็นโรสเป็นน้องด้วยเหรอคะ สองแม่ลูกนั่นเกลียดเราจะตายไป ไม่เคยพูดดีกับเราสักคำ อย่าไปเลยนะคะแม่”
“ถึงจะไม่เห็นแก่สองคนนั้น แต่โรสควรเห็นแก่พ่อ โรสต้องไปเพราะโรสเป็นลูกสาวพ่อ”
โรสิตาถอนหายใจ แม้ว่าพ่อกับแม่จะแยกกันอยู่มานานเท่าอายุเธอ นาน ๆ พ่อถึงจะลักลอบแอบมาหา แถมยังไม่เคยอยู่ค้างคืนเลยสักครั้ง แต่แม่ของเธอก็ทั้งรักทั้งบูชาผู้ชายคนนั้นยิ่งกว่าสิ่งใด
ถึงขั้นว่าตาของเธอสั่งให้เลิกกับผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างพ่อเด็ดขาด แต่แม่ก็ไม่ยอม จนมีปัญหากับตา ทุกวันนี้ยังแทบจะเข้าหน้ากันไม่ติด ตายังไม่ยอมหายงอนแม่สักทีเลยด้วยซ้ำ
“แต่แม่คะ”
“แม่ขอแค่นี้ โรสทำให้แม่ได้ไหม”
“แม่คะ พ่อเองก็ไม่เห็นจะสนใจไยดีเราเลย ทำไมแม่ถึงรักแต่พ่ออยู่ได้”
“พ่อต้องทำแบบนั้นเพื่อให้โรสกับแม่อยู่อย่างสงบสุข คนบ้านนั้นจะได้ไม่มารบกวน แล้วที่โรสมีเงินใช้ไม่ขาดมือ อยากได้อะไรก็ได้ ได้อยู่บ้านหลังใหญ่ ได้เรียนสูง ๆ จบปริญญาโทถึงเมืองนอกเมืองนา นั่นไม่ใช่เพราะพ่อเหรอ โรสไม่เห็นหรือไงว่าพ่อไม่เคยทอดทิ้งเรา”
นั่นเป็นเรื่องจริงที่เธอไม่สามารถเถียงได้ เพราะถึงแม้พ่อจะไม่ได้มาหาหรือไยดีเธอกับแม่เท่าที่ควร แต่เรื่องอื่นเขาดูแลไม่มีขาดตกบกพร่อง แม้บางครั้งจะต้องแอบ ๆ คนบ้านนั้นก็ตาม
“นั่นมันก็หน้าที่เขานี่คะแม่ เขาทำโรสเกิดมาก็ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของโรสสิถึงจะถูก”
ถึงจะไม่ได้เกลียด แต่เธอก็แทบไม่มีความผูกพันให้เท่าไรนัก ที่ยอมทุกอย่างเพราะรักและสงสารแม่เท่านั้น
“โรส...”
น้ำเสียงและสายตาเศร้า ๆ ของคนเป็นแม่ทำเธอใจอ่อนอีกแล้ว สุดท้ายก็ต้องยอม
“ก็ได้ค่ะแม่ โรสจะไป งั้นเดี๋ยวเราไปหาซื้อชุดกันเลยดีไหม ธีมสีอะไรไม่รู้ ขอโรสโทรถามยัยปายก่อนนะคะ”
โรสิตาปลีกตัวออกไปโทรหาเพื่อนรักที่สวนกุหลาบหลากสีข้างบ้าน ทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ไม้ใต้ซุ้มกุหลาบเลื้อยสีชมพูที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งทั่วบริเวณ
“ไง ยัยโรส”
“จะโทรมาถามว่างานแต่งพี่แกธีมสีอะไร”
“จะไปในฐานะเลขานุการหรือในฐานะน้องเจ้าสาวล่ะ”
ปราลีเอ่ยแซว แม้จะไม่ได้อยากไปร่วมงานนี้สักนิด ซึ่งก็คงไม่ต่างจากความรู้สึกของเพื่อนรักเท่าไรนัก
“น้องสาว คนบ้านนั้นส่งการ์ดมาให้ บังคับให้ไปร่วมงานในฐานะน้องเจ้าสาว”
“โห พัฒนานะยะ สงสัยพี่แพรวจะต้องการสร้างภาพครอบครัวอบอุ่นละมั้ง เพราะบ้านฉันทุกคนก็รู้ว่าแกเป็นน้องสาว ขืนไม่มีแกกับแม่ไปร่วมงานคงเสียภาพลักษณ์แย่”
“อืม สงสัยจะคิดแบบนั้น ฉันไม่อยากไปเลย”
“ไม่ต่างกันหรอก พี่แปงนะพี่แปง ไม่น่าพลาดเลย”
“พลาดอะไรล่ะ สองคนนั้นก็คบกันมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ”
“นานแล้ว แต่ไม่พลาด อยู่ๆ ก็มาพลาดทำพี่สาวแกท้อง น่าเซ็งไหมล่ะ”
“ฮะ พี่แพรวท้องเหรอ”
“ก็เออนะสิ ไม่งั้นจะแต่งฟ้าแลบแบบนี้เหรอ”
“เอาเหอะ เรื่องของคนอื่น เราเป็นแค่น้อง มีหน้าที่ไปร่วมงานก็ไปตามนั้น”
“อืม ธีมงานสีแดง สีโปรดเจ้าสาวเขาล่ะ”
“โอเค เดี๋ยวจะไปหาชุดละ มีเวลาแค่อาทิตย์เดียวแล้วนี่”
“แล้วเจอกันที่งานนะ”
“ได้”
หลังจากที่คุยกับเพื่อนเสร็จก็เดินกลับไปบอกมารดา ก่อนจะรีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานทันที
“โรสิตา ขอกาแฟผมหน่อย”
เสียงที่ดังผ่านอินเตอร์คอมทำคนที่กำลังมีสมาธิกับงานบนหน้าจอสะดุ้งเบา ๆ
“ค่ะ คุณแปง”
วิสา เลขานุการรุ่นพี่เหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะเสนอตัวอย่างมีน้ำใจเพราะงานของเธอเคลียร์เสร็จหมดแล้ว
“พี่ไปชงให้แทนเอาไหมโรส พี่ดูแฟ้มให้คุณแปงเสร็จพอดี โรสพิมพ์งานต่อเถอะ”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่สา เกิดใช้พี่สาไปแทนเดี๋ยวจะโดนเขาบ่นอีก คราวที่แล้วก็โดนค่ะ คนอะไร เอาแต่ใจตัวเองชะมัด”
“อ้าวเหรอ ขอโทษนะ ตอนนั้นพี่ไม่น่าเสนอตัวช่วยเลย เห็นโรสงานยุ่ง”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ แค่อีกคนไม่เข้าใจเท่านั้น”
“จ้ะ งั้นก็ไปชงกาแฟให้เจ้านายเถอะ เดี๋ยวตรงนี้พี่พิมพ์ต่อให้ จะเสร็จแล้วนี่”
“ขอบคุณมากค่ะพี่สา”
ไม่นานกาแฟร้อนก็ถูกนำมาเสิร์ฟถึงโต๊ะทำงาน เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อย ปิดแฟ้มที่เพิ่งเซ็นเสร็จแล้วผายมือให้เธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม
“คุณแปงมีอะไรจะให้ฉันทำเหรอคะ”
เขาไม่พูดอะไร แต่ยื่นการ์ดแต่งงานให้เธอสองใบ ซึ่งเธอก็ยื่นมือไปรับ
“ฝากให้คุณสาด้วย ไม่ต้องช่วยงานอะไร แค่ไปเป็นแขกก็พอ”
“ฉันกับแม่ได้รับแล้วค่ะ พ่อส่งมาให้”
“เหรอ ลืมไป คุณเป็นน้องเจ้าสาวนี่นะ”
“ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะคะ”
“งานเตรียมเสร็จหมดแล้ว แค่อาทิตย์หน้าไปร่วมงานก็พอ”
“ค่ะ ฉันไปแน่นอนค่ะ มีอะไรอีกไหมคะ พอดีฉันพิมพ์งานค้างเอาไว้”
ปารเมศมองใบหน้าขาวใสนิ่ง ๆ เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนลอบถอนหายใจ
“คุณไปเถอะ เที่ยงนี้สั่งอาหารให้ผมเหมือนเดิมล่ะ”
“ค่ะ”
เมื่อคล้อยหลังเลขานุการสาวสวย เขาก็ถอนหายใจพรืดแล้วทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ ความคิดในสมองตีกันให้วุ่นจนอดที่จะรู้สึกอึดอัดไม่ได้
ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน ยิ่งใกล้ถึงวันงานแต่งงานที่เขาเคยรอคอย ความรู้สึกบางอย่างเกิดเปลี่ยนไป เขาไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นยินดีอีกแล้ว มันสับสนจนไม่รู้แน่ว่าตัวเองกำลังคิดอะไร
ตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่ได้เจอหน้าว่าที่เจ้าสาวอีก เธอหายไปเลย จะโทรหาเขาเฉพาะแค่มีธุระเท่านั้น ซึ่งเขาเองก็มัวแต่วุ่นวายทั้งเรื่องในบริษัทและเรื่องงานแต่ง จึงไม่ได้สนใจเธอเท่าที่ควร
คิดได้ดังนั้นก็ถอนหายใจพรืด แล้วกดโทรหาคนรักทันที รอสายไม่นานเธอก็กดรับด้วยน้ำเสียงงัวเงีย
“คะ แปง”
“ยังไม่ตื่นเหรอครับ สายแล้วนะ”
“ช่วงนี้แพรวเพลีย ๆ ค่ะ แพ้ท้อง เลยนอนเยอะกว่าทุกที”
“แพรวอยู่ที่บ้านเหรอครับ สบายดีหรือเปล่า ให้ผมไปนอนด้วยดีไหม”
แพรวพิลาศเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มตกลงไปอยู่ที่เอวเผยให้เห็นหน้าอกเปลือยเปล่า ก่อนคนตัวโตที่กำลังบิดขี้เกียจจะดึงเธอลงไปนอนหงายโดยมีเขาแทรกตัวเข้าระหว่างกลางในท่วงท่าล่อแหลม
“มะ ไม่เป็นไรค่ะแปง เดี๋ยวก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว”
“เอางั้นเหรอครับ”
“ค่ะ ช่วงนี้แปงรีบเคลียร์งานเถอะนะคะ แต่งแล้วเราจะได้ไปฮันนีมูนกัน”
“ครับ ชุดแต่งงานที่ร้านเอามาส่งให้แล้วนะครับ ชุดไทยสวยมากจริง ๆ ผมเอาไปไว้ที่ห้องในโรงแรมหมดทุกอย่างแล้ว คืนก่อนวันงานเราไปนอนที่นั่นกันดีไหมแพรว คุณจะได้ไม่ต้องตื่นขับรถมาที่โรงแรมอีก”
“อะ เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ แพรวไปได้ ขอแพรวนอนกับแม่จนวันสุดท้ายก่อนนะคะ แต่งแล้วก็ต้องแยกบ้าน สงสารแม่ค่ะ”
“ก็ได้ครับ ช่วงแรกเราอยู่คอนโดกันก่อนนะ ขอผมเคลียร์งานเสร็จเมื่อไหร่ จะพาไปดูบ้านนะครับ”
“ได้ค่ะ แพรวไม่รีบ เอ่อ แปงคะ งั้นแค่นี้ก่อนได้ไหมคะ แพรวง่วง อยากนอนต่อ”
“ครับ งั้นเจอกันวันงานนะแพรว”
“เจอกันค่ะแปง”
เมื่อวางสาย ภูตะวันที่ก่อนหน้านี้เล้าโลมร่างกายบอบบางจนเธอพรักพร้อมก็พลิกกายลงนอนหงาย เธอเบิกตาตกใจก่อนหันหน้าเข้าหา
“ภู เกิดอะไรขึ้นคะ ไม่มีอารมณ์เหรอ”
จะเป็นแบบนั้นไปได้อย่างไรเมื่อท่อนเนื้อใหญ่ยาวเหยียดขยายจนปวดหนึบ และเธอที่กำลังใช้มือกำรูดให้เขาก็รู้ดี
“ผมมี แต่ไม่อยากทำเมียคนอื่น”
คนหล่อพูดอย่างแง่งอน แพรวพิลาศจึงขยับกายเข้าหาออดอ้อน
“เมียใครคะ แพรวเป็นเมียภูต่างหาก ก็ในท้องของแพรวเป็นลูกภูนี่คะ”
“เป็นเมียผม แต่ทำไมจะแต่งงานกับคนอื่นล่ะครับ ไม่รักผมแล้วเหรอ”
“โธ่ ภูก็รู้ว่าแพรวมีความจำเป็น ถ้าแม่รู้ว่าแพรวท้องกับคนอื่นและจะไม่แต่งงานกับแปง แม่ต้องเอาแพรวตายแน่ แพรวเลยต้องบอกแบบนั้นไงคะ”
“ผมรู้นะว่าเขาเพอร์เฟคมาก แต่ผมเองก็ไม่ได้น้อยหน้า ผมไม่ได้ทำให้แพรวรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขนาดนั้นหรอกครับ”
“แพรวรู้ค่ะ ว่าตระกูลคุณก็ทั้งร่ำรวย ทั้งมีอิทธิพล แต่ทำไงได้คะ แพรวบอกทุกคนไปแล้ว งานแต่งก็อาทิตย์หน้าแล้วด้วย”
“อยู่กับเขาแพรวไม่เบื่อเหรอ ขนาดยังไม่ได้แต่งงาน เขายังแทบไม่สนใจแพรวเลย วัน ๆ ทำแต่งงานงก ๆ อีกไม่นานคนแบบนี้ก็หมดสมรรถภาพ เชื่อผมสิ แล้วแพรวของผมที่ชอบเซ็กซ์เป็นชีวิตจิตใจจะทนได้เหรอครับ ถึงตอนนั้นผมไม่ยอมเป็นชู้แพรวนะ”
ดวงตากลมกลอกไปมาอย่างสับสน ฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด ภูตะวันจึงพลิกกายตะแคงเข้าหา ประคองใบหน้างามให้แหงนขึ้นรับจูบ ก่อนจับขาเธออ้ายกขึ้นแล้วสอดท่อนเนื้อใหญ่ยาวเข้าไปในความสาวรวดเดียวสุดโคน
“อือ ภูคะ”
“เสียวไหมที่รัก แบบนี้ชอบใช่ไหม”
“ชะ ชอบค่ะ แพรวขอแรง ๆ นะคะ”
“แรงได้ แต่แค่ไม่กี่วันก็หมดหน้าที่ของผมแล้ว คราวนี้วอร์มนิ้วรอไว้ช่วยตัวเองนะครับที่รัก”
“ภู...”
“แต่ถ้าเลือกผม แพรวจะไม่ต้องทนนอนเหงาคนเดียว ไม่ต้องช่วยตัวเองด้วย เพราะผมจะช่วยแพรวทุกคืน ทำเท่าที่แพรวต้องการเลย ดีไหม”
“ตะ แต่...”
“ไปกับผมเถอะ ทางนี้ก็ปล่อยให้คนที่อยู่จัดการกันไป อยากโง่เชื่อเองว่าทำแพรวท้อง ไว้รอให้เรื่องเงียบ เราค่อยกลับมาขอโทษพ่อแม่ ยังไงท่านก็ต้องให้อภัย เชื่อผมสิ”
“แล้วครอบครัวภูล่ะ”
“แพรวอุ้มท้องทายาทของตระกูลอยู่นะ เด็กคนนี้ใคร ๆ ก็ต้องรักต้องหวงแหน แพรวก็รู้ว่าพวกพี่ๆ ผมมีลูกยากแค่ไหน นะครับ ไปกับผมเถอะ ตัดขาดจากที่ไทยสักพักใหญ่ ๆ แล้วเราค่อยกลับมาหลังจากที่แพรวคลอดแล้ว เชื่อผมนะครับ”
แพรวพิลาศมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่ทำเธอเสร็จสมทุกคืนอย่างชั่งใจ ถ้าปารเมศไม่ได้เป็นหลานชายคนโตของตระกูล หรือถ้าหากเขาเป็นหลานที่ไม่ได้มีความสำคัญอะไร เธอจะไม่ลังเลเลย...ที่จะเลือกใคร
แต่ตอนนี้ เหลือเวลาอีกแค่อาทิตย์เดียว ถ้าเธอตัดสินใจอะไรไป จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้อีกแล้ว
และสิ่งที่เธอควรเลือก คือคนที่จะบันดาลความสุขให้เธอได้ตลอดชีวิต
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
