บทที่ 2 ตอน Love of Different Age ตอนที่ 1

  “ผมพยายามอย่างเต็มที่ต่างหาก ไม่ได้เก่งมาตั้งแต่เกิดครับ และคิดว่าจะเรียนตามเกณฑ์เหมือนเดิม ไม่ไปสมัครสอบรอบต่อไปหรอกนะ เพราะรอบนี้อาจจะไม่ผ่านแล้วขายขี้หน้าขึ้นมาจริง ๆ” นภัทรพูดด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

            ที่เขาตั้งใจสอบแบบเอาเป็นเอาตายในระดับชั้นที่น้อยนั้นเพราะว่าถ้าหากยากไปกว่านี้ มันไม่มีทางที่จะสอบผ่านหรอก ความเป็นไปได้มันยากมากเกินไป นอกจากพวกมีผลงานโดดเด่นจนไม่ต้องสอบต่างหาก

            “ถ้ารอบนี้บอกให้ไปสอบอีก ผมจะลาออกนะครับ”

            “ฮ่าๆๆๆ”

            เสียงหัวเราะของทุกคนในครอบครัวดังลั่นห้องนั่งเล่นระงมไปหมด เมื่อเห็นใบหน้าของคนอายุน้อยที่สุดในบ้านทำหน้าบอกบุญไม่รับแบบนั้น

            “ดูเหมือนจะไม่ชอบการสอบมากเลยสินะ ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ น้องพี่” นนท์ภัทรแกล้งแหย่เล่นพลางทำหน้าทะเล้น

            “เฮ้อ...ไม่ถึงกับไม่ชอบหรอก แต่ว่าจะให้สอบไปมากกว่านี้อาจจะพลาดท่ามากกว่าสอบผ่านน่ะสิ พี่ก็รู้ดีว่าข้อสอบมันโหดหินขนาดไหน” 

            “รู้สิ ข้อสอบยากจนเหมือนจะไม่ให้ผ่าน แต่ก็ผ่านมาได้มันช่างเหมือนเกิดใหม่จริงๆ แต่ว่าคงไม่กลับไปทำ แค่คิดก็จะอ้วกแล้ว”

            “ฮ่าๆๆ”

            เสียงหัวเราะของพ่อแม่ดังกว่าเดิมเมื่อเห็นท่าทีของลูกชายทั้งสองเข็ดขยาดกับการสอบเลื่อนชั้นแบบพิเศษ ซึ่งพวกเขาเองก็เคยผ่านมันมาแล้วเหมือนกัน

          ข้อสอบพวกนั้นมันเหมือนตั้งใจทำมาให้สอบไม่ผ่านมากกว่าสอบผ่านมาตั้งแต่แรกแล้ว ราวกับตั้งใจจะรีดไถ่เงิน

            “การเฉลิมฉลองครบรอบบริษัทกำลังใกล้เข้ามาแล้ว ไปเตรียมตัวตัดชุดที่ห้องเสื้อกันเถอะ”

          เดือนหน้าจะเป็นวันครบรอบบริษัท เหล่าสมาชิกในตระกูลภูทนินทร์พากันออกมาตัดชุดที่ห้องเสื้อ แต่คิวการจองกลับมีข้อผิดพลาดทำให้สมาชิกเครือญาติมารวมตัวกันเต็มไปหมด

            “ถึงจะไม่ได้มีปัญหาอะไรมากมาย แต่ทำงานกันประสาอะไร แล้วยังงี้จะไว้ใจให้ตัดชุดได้เหรอ” พิพัฒน์ตวาดลั่น

            เป็นอันรู้กันดีว่าพ่อปกติเป็นคนใจดี มีเมตตา ทำงานกับทุกคนอย่างเที่ยงธรรม แต่ว่าถ้าเกิดข้อผิดพลาดที่อาจส่งผลกระทบให้กับคนอื่นได้จะเปลี่ยนเป็นคนละคน

            “ขออภัยด้วยครับ ท่านประธาน พวกเราไม่ได้ตั้งใจ”

            “ไม่ได้ตั้งใจ...ห้องเสื้อมีชื่อเสียงขนาดนี้แต่บอกว่าไม่ได้ตั้งใจเนี่ยนะ! คิดว่ามันฟังขึ้นไหม!”

            “ที่รัก ไปร้านอื่นเถอะค่ะ มัวแต่เสียเวลาอาจจะทำให้ไม่ทันการณ์เปล่า ๆ” เนตรดาวบอกพลางตบบ่าสามีสองสามครั้งเพื่อเรียกสติ

            หลายครั้งหลายคราที่เหล่าเครือญาติพยายามสร้างความสัมพันธ์ด้วยการบังเอิญเจอกัน หรือนัดชนกันนั้นเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนหายใจ

            คนโวยวายมักเป็นพ่อและคนทำให้เรื่องเงียบคือแม่ และเหล่าทายาทเดินออกจากร้านราวกับเคยชินเรื่องนี้เป็นอย่างดี

“พวกลูกฟังแม่ไว้ให้ดีนะ ต่อให้เป็นเครือญาติกันก็อย่าไว้ใจนักเลย คนพวกนี้ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองทั้งหมดของพวกลูกต่างหาก”

            “ครับ แม่ / ครับ แม่”

          “อย่าขานรับแม่แบบส่งๆ เด็ดขาด ขอบอกไว้ก่อนเลยการทำตัววางใจมันเร็วเกินไป อาจเกิดศึกในสิ่งที่ไม่คาดคิดรอพวกเราอยู่ก็ได้”

  เนตรดาวเตือนลูกชายทั้งสองคนด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเด็กกำพร้าแต่เส้นทางชีวิตของเธอไม่ธรรมดาเลยสักนิดเดียว

            เป็นนักลงทุนในการแสวงหาผลกำไรตั้งแต่วัยเลขสิบด้วยการเล่นหุ้น ลงทุนอสังหาริมทรัพย์ผ่านระบบอินเตอร์เน็ตที่เข้าถึงง่ายในยุคสมัยของพ.ศ.นี้

            รูปร่างหน้าตาสะสวยพอประมาณ ไม่ได้สวยจนโลกแต่สิ่งที่ทำให้ตะลึงได้คือความสามารถในการก้าวเข้ามาเป็นนักลงทุนรายใหญ่ระดับเอเชียด้วยวัยเพียงสิบห้าปีเท่านั้น

   ก้าวต่อมาในการบุกตลาดยุโรปในระยะเวลาเพียงสามปีเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นนักลงทุนมือฉมังด้วยวัยสิบแปดปี การจัดการและการเข้าถึงในยุคสามพันปีนี้

ง่ายดายกว่าสามพันปีก่อนนัก ระดับการศึกษานั้นไม่ถึงขนาดมีตัวอักษรนำหน้าแต่จบปริญญาโทสองใบ เกียรตินิยมอันดับสามทั้งสองสาขา ได้รับเชิญให้กลายเป็นสมาชิกองค์กรอิสระ