อลัน EP.03

อลันเป็นคนที่เรียนเก่ง และติดอันดับหนึ่งในยี่สิบชั้นปีการศึกษา เขาทำได้ดีในทุกเรื่อง เว้นเสียแต่เรื่องกีฬา ที่ไม่สามารถเล่นได้ เพราะมันจะทำให้เขาป่วยง่าย ผิดจากเด็กคนอื่น ๆ ที่เล่นกีฬาแล้วจะแข็งแรง

ซึ่งนั่นก็หมายถึงอาจจะทำให้เขาเกิดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นตามมาถ้าเขาป่วย เพราะเขาต้องช่วยพี่ชายประหยัดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น และเขาไม่อยากให้พี่ชายสุดที่รักต้องเป็นห่วง หรือเหนื่อยไปมากกว่านี้

อลันรู้มาตลอดว่าพี่ชายของเขาเหนื่อยแค่ไหน เพราะใบหน้าที่สวยหวานน่ารักไม่ได้ต่างจากตัวเขา พี่ของเขาจึงมักจะโดนผู้ชายลวนลามเสมอ จนต้องออกจากงานที่ทำอยู่บ่อยครั้ง

แม้ตัวของเขาเองจะไม่ได้ต่างกัน แต่เพราะเขามีอีวานเข้ามาตามจีบ จึงทำให้ไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าเข้ามาจีบ หรือก่อกวนเขาเหมือนเมื่อก่อน มีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นที่ยังเป็นอยู่ คือ

‘อีวาน อเล็กซานเดรีย’

นอกจากนี้ สิ่งที่อลันต้องเผชิญในทุก ๆ เดือน คือการมีเลือดออกที่ช่องทางด้านหลังประมาณสามถึงเจ็ดวันของทุก ๆ เดือน ซึ่งคล้ายกับอาการของหญิงสาววัยที่มีประจำเดือน มันเริ่มเป็นครั้งแรกเมื่อสี่ปีก่อน ตอนที่เขาอายุสิบสี่ปีพอดี

ในตอนนั้นพี่ชายของเขาเองก็ตกใจมาก แต่เมื่อไปตรวจดูอาการที่อนามัยกลางหมู่บ้าน คุณหมอที่ประจำการบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก อาจจะเป็นโรค Hemorrhoids หรือ ริดสีดวงทวาร แต่มันก็ยังระบุให้แน่ชัดไม่ได้

เพราะแม้จะมีเลือดไหลออกมาแต่เขาก็ไม่เจ็บอะไรที่ก้น ทั้งยังมีลักษณะคล้ายกับประจำเดือนของผู้หญิง คือมีอาการหน่วงที่ท้องน้อยในบางครั้ง

ในช่วงสามสี่เดือนแรกที่ไปรักษา คุณหมอก็แนะนำว่าให้ลองไปโรงพยาบาลใหญ่ในเมืองดู แต่เพราะค่าใช้จ่ายมันสูงมาก เขาจึงตัดสินใจจะรอเรียนให้จบ และหางานทำเพื่อช่วยพี่ชายเก็บเงินไปก่อน แล้วค่อยหาวิธีรักษาทีหลัง

กริ่ง…

เสียงกระดิ่งดังขึ้นบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนแล้ว อลันเตรียมตัวเก็บสัมภาระลงกระเป๋า เมื่ออาจารย์ผู้สอนในวิชาสุดท้ายของวันนี้เดินออกไปจาหห้องเรียนแล้ว เพื่อน ๆ ก็ต่างเตรียมตัวแยกย้ายกันกลับบ้านของตัวเอง และอลันเองก็กำลังจะกลับบ้านเช่นกัน

“นายกลับบ้านยังไง ให้ฉันไปส่งนายนะ” คนตัวใหญ่เดินดุ่ม ๆ เข้ามาเอ่ยน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยน ทว่าหน้าตายตามบุคลิกของเจ้าตัว พร้อมกับโน้มปลายคางของตนเข้าไปใกล้ เพื่อหวังจะเกยคางบนบ่าเล็ก

“…” อลันไม่ตอบ ใบหน้าสวยหวานบูดบึ้ง และกำลังจะเดินหนี แต่กลับถูกมือใหญ่คว้าต้นแขนไว้เสียก่อน

“ฉันพูดกับนายอยู่นะ ทำไมไม่ตอบ หรือว่าต้องให้ใช้ความรุนแรง” คนตัวใหญ่ว่าอย่างไม่พอใจ เพราะถูกอีกฝ่ายทำเมินเฉยใส่

ซึ่งไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเขามาก่อน มันทำให้เขารู้สึกเดือดดาลอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็ต้องใจเย็นเอาไว้ก่อน รอวันที่คนตัวเล็กใจอ่อนเมื่อไหร่ เขาจะทบให้หมดทั้งต้นทั้งดอกเลยคอยดู

“เลิกยุ่งกับผมสักทีเถอะครับคุณอีวาน ผมกลับบ้านเองได้” อลันตัวน้อยตอบอย่างสุภาพ แต่ทว่าก็ยังคงแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาชัดเจน เผื่อว่าอีกฝ่ายจะได้เลิกยุ่งกับตนเสียที

“แล้วคำตอบของฉันล่ะ?” อีวานออกแรงบีบแขนเล็กพร้อมกับเค้นเสียง บ่งบอกถึงอารมณ์ของคนที่กำลังจะหมดความอดทน

“ผมบอกคุณไปหลายครั้งแล้วนิครับ ว่าผมไม่ได้ชอบผู้ชาย เลิกตามตื้อผมสักทีเถอะครับ” อลันยังคงตอบแบบเดิมอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มหงุดหงิด และรำคาญอีกฝ่ายเต็มทน แต่ก็ยังคงความสุภาพอยู่

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน เพื่อนสาวของคนตัวเล็กก็โผล่มายืนอยู่หน้าประตูห้อง พร้อมทั้งจะตะโกนเรียกชื่อของอลันเสียงดังลั่นกึ่งความไม่พอใจ

“อลัน! มีอะไรกันหรือเปล่า เรากลับบ้านกันเถอะ” ฟีโอน่าถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พร้อมกับเดินเข้ามาจับแขนเล็กของคนที่เธอชอบ ดึงออกจากการจับกุมของผู้ชายตัวใหญ่อีกคน ที่มีท่าทางไม่เป็นมิตรกับเธอ

ดวงตากลมดุราวกับเสือจ้องมอง คนที่ทำกิริยาไม่ดีกับอลันตัวน้อยของเธออย่างไม่มีความเกรงกลัว

ฟีโอน่ารู้มาโดยตลอด ว่าอีวานชอบร่างเล็กคนนี้มากแค่ไหน ทั้งยังตามก่อกวน ตามตื้น และยังทำตัวเหมือนเด็กมีปัญหาเรียกร้องความสนใจจากอลันตัวน้อยผู้น่ารักของเธอไม่เลิก

แต่ใครจะสน เพราะเธอเองก็ชอบคน ๆ นี้เหมือนกัน ดังนั้นเธอจะยอมให้ใครมาแย่งอลันตัวน้อยผู้แสนน่ารัก และอ่อนโยนคนนี้ ไปจากเธอได้อย่างไรกัน

“ฟีโอน่า เรารีบไปกันเถอะ อย่าไปสนใจเขาเลย” คนร่างเล็กบอกกับเพื่อนสาวคนสนิท

เพราะกลัวว่าทั้งสองคนจะมีเรื่องกัน จึงต้องรีบคว้าดึงมือของฟีโอน่า และลากเธอออกมาด้วยความรวดเร็ว เพื่อที่จะรีบกลับบ้านและออกไปจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้เสีย

ไม่อย่างนั้นคงได้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ แถมอีกฝ่ายยังมีอิทธิพลต่อโรงเรียนด้วย ถ้าหากทั้งสองคนมีปัญหากันจริง ๆ ฟีโอน่าอาจจะเดือดร้อนได้ และเขาก็ไม่อยากให้ฟีโอน่าต้องเดือดร้อนเพราะเขาอีก