Whore อีตัว

วอแวกระชับกระเป๋าแน่น ทั้งตาลายทั้งมือสั่นเมื่อนึกถึงแบงก์หนึ่งร้อยดอลล่าร์ถึงสี่สิบใบในกระเป๋า ความรู้สึกผสมปนเปกันไปหมด ไม่รู้ว่าโชคร้ายหรือโชคดีกันแน่

การเสียสาวครั้งแรกให้กับคนแปลกหน้าพร้อมกับเงินค่าตัวก้อนใหญ่ในกระเป๋า สิ่งนี้อาจเรียกว่าความโชคดีในความโชคร้าย

ในระหว่างยืนรอลิฟท์ ความคิดฟุ้งซ่านคืบคลานเข้ามาในหัวสมอง เด็กสาวที่เพิ่งมีอะไรกับผู้ชายแต่ได้เงินด้วยคืออะไร?

'นี่ฉันเป็นอีตัวไปแล้วเหรอวะ'

'ฉันผู้ขายกีมาหมาด ๆ'

'ฉันผู้ถูกเย่จนกิ๋มระบม'

'ฉันผู้ติดเอดส์รึยัง'

'ฉันจะไป (ขาย) ต่อหรือพอแค่นี้'

'ถ้ารายได้ดี พลีร่างมันเลยดีกว่า'

'กลับบ้านไปม๊ากับป๊าตีตายเลย'

'จะมีใครรู้ไหม ...ว่าเราถูกเย่แล้ว'

เธอยกมือขึ้นเสยผม วอแวไม่เคยมีเงินมากเท่าเงินในกระเป๋ามาก่อน นางสาววอแวเอากระเป๋าราคาหลักร้อยมากอดไว้ด้านหน้า

'มันเป็นเงินเท่าไหร่วะน่ะ หูย โดนเย่ทีเดียวได้เยอะขนาดนี้เลยเรอะ'

อาชีพเด็กเชียร์เบียร์ที่หาเงินเรียนเองก็ไม่ได้ถือว่าแย่ ไหนใครว่าแย่ ? เดี๋ยวแม่ตบปากคว่ำ อาชีพทุกอาชีพที่ได้เงินวอแวทำมาหมดแล้วยกเว้นขายตัว แค่เชียร์เบียร์มันไม่ได้เสียหายอะไรหรอก ปั้นหน้ายิ้มกับพวกหัวงูไปวันๆ

วอแวคือเด็กเชียร์เบียร์เกรด A เชียวนะ งานอดิเรกในวันหยุดคือดูแลตัวเองให้สวย ดูดีที่สุด ไม่ใช่กะโหลกกะลานะจะบอก

สาวเชียร์มีคะแนนด้วยนะจ๊ะ คะแนนตั้งแต่ ความสูง น้ำหนัก มีการคัดเกรดเพื่อฐานเงินเดือน เธอสูง168 น้ำหนัก 50 แต่ด้วยความที่เป็นคนขาวเนียนละมุนไร้ที่ติ ขาววิ๊งค์อมชมพูอย่างลูกคนจีน แต่สวยคมแบบหมวยผสมคนใต้เพราะพ่อเธอมีเชื้อคนใต้ครึ่งหนึ่ง

วอแวส่องกระจกก็มั่นหน้ามั่นโหนกมากเหมือนกันว่าตัวเองสวย ไม่สวยจะได้เป็นสาวเชียร์เกรด A เหรอ ค่าแรง 450 ต่อวัน เกินค่าแรงขั้นต่ำประเทศกะลาแลนด์นะจ๊ะขอบอก

รายได้ก็ดีแหละ ทำงานเป็นวัวเป็นควายคูณไปสิยี่สิบแปดวันต่อเดือน ได้เงินทุกวันใครมันจะไปอยากหยุด แต่ละเดือนหยุดแค่สองครั้งหรือวันที่อยากจะหยุดก็ได้เช่นปวดท้องเมนส์

การได้ไปอ้อร้อผู้ชายในยามค่ำคืนคือความสุขอีกอย่างหนึ่งของวอแว ที่สำคัญทิปนะโว้ยทิป ไม่ไปก็ทิปหายสิ ทิปบวกค่าแรงก็ถือว่าเยอะนะคะสำหรับนักศึกษา พอกินพอใช้แถมได้จุนเจือครอบครัวอีกด้วย

วอแวทำทุกอย่างให้เจ้าของร้านชอบเรา ตั้งแต่ในครัวยันเชียร์ อะไรพอช่วยได้วอแวช่วยหมด เวลาซุปเปอร์ไวเซอร์มาลงตรวจ ทุกคนในร้านเหล้าพูดถึงน้องวอแวในทางอวยเว่อร์ แต่มันคนละเรื่องกับเวลาทำงานก็เบียดคู่ต่อสู้ให้ได้

ร้านของวอแวมีการลงเบียร์ชนิดอื่นแต่เธอก็เบียดพวกสาวแขนด่างหัวเข่าดำตกขอบกระเด็นไปตั้งแต่เดินเข้าร้านแล้ว แถมวอแวไปทำงานตรงเวลาไม่เคยโดนหักเงิน

ฉันนี่แหละ สาวเชียร์มืออาชีพ ไหนจะค่าคอมมิชชั่นอีกถ้าทำทะลุเป้าตั้งแต่ 90 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไปก็รับเงิน 5000 มากินหวาน ๆ

โต๊ะไหนหล่อหน่อยก็บริการดี ยิ่งโต๊ะไหนทิปหนักอีวอคนนี้ปั้นหน้าได้ทุกรูปแบบ จะเอาหน้าแบบไหนล่ะ หน้าสวยหวาน จริตนางพญา หมุนฟูลเทิร์นแบบเซ็กซี่ หรือส่งสายตาแบบสายอ่อย วอแวรับได้ทุกบทบาท

เมื่อคืนนี้นี่สิดันถูกจัดทุกท่วงท่า เมื่อนึกถึงความคุ้มค่าแล้วก็ถือว่าไม่ต้องฟูมฟาย มีอย่างที่ไหนได้เสียวแล้วยังได้เงินอีกเป็นแสน นี่ขนาดคิดคร่าว ๆ นะ มือยังสั่นอยู่เลย ถึงตกที่นั่งอีตัวจำเป็นก็ไม่เป็นไร ดีกว่าถูกเย่แล้วถูกรูดทรัพย์ไปด้วย แต่ที่กังวลมันมีหลายเรื่องมากกว่านั้นทั้งเรื่องเอดส์ทั้งอีกเรื่องที่หนักกว่า ..

รถคันหรูรอจอดรับวอแวอยู่ที่หน้าโรงแรมห้าดาว รถหรูเงาวับสีเขียวอ่อนพร้อมเพื่อนรักของเธอชื่อน้ำตาล (ตากแดด) ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

"ทำไมมาช้าจังล่ะอีวอ" เจ้าของรถหรูทำท่าทีหงุดหงิดฟุดฟิดรำคาญใจ

"กูมีเรื่องจะเล่าให้มึงฟังหลายเรื่องเลยล่ะ" วอแวทำท่าเหมือนมีพิรุธ เธอมองซ้ายมองขวากอดกระเป๋าแน่นเข้าถึงขั้นเอาหนีบไว้ตรงรักแร้

"เรื่องอะไร"

"ขึ้นรถก่อนเถอะ รีบไปจากที่นี่"

เจ้าของรถ(มอเตอร์ไซค์) หรูสีเขียวอ่อนล้างใหม่เอี่ยมยื่นหมวกกันน็อครูปหมีแพนด้าให้เพื่อนสาว

"น้ำตาล กูบอกมึงแล้วว่ากูไม่ชอบหมวกกันน็อครูปแพนด้า"

"เพื่อความปลอดภัยมึงไร้ทางเลือกค่ะ สวมหมวกกันน็อคทุกครั้งค่ะ"

วอแวนึกถึงผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่ทำเธอทั้งคืนแบบไม่ใส่คอนดอม (เขาไม่ยอมสวมหมวกกันน็อคให้ท่อนซุง)

วอแวสวมหมวกกันน็อครูปหมีแพนด้า ก้าวขาเรียวขึ้นซ้อนท้ายเพื่อนรัก เธอสวมกางเกงขายาวกับเสื้อแขนกุดเอวลอย กับรองเท้าผ้าใบ ซึ่งเป็นชุดทั่ว ๆ ไปที่เอามาเปลี่ยนหลังเสร็จงาน ชุดไม่ได้โป๊พอที่ผู้ชายจะมาหิ้วไปปู้ยี่ปู้ยำได้ อีกอย่างวอแวดื่มไปเพียงสองสามแก้วเท่านั้นกลับเบลอเหมือนภาพตัดแถมรู้สึกถูกปลุกเร้ากระตุ้นง่ายกว่าที่ควรจะเป็น

สองสาวดาวคะนองออกจากโรงแรมห้าดาวด้วยรถมอเตอร์ไซค์ของน้ำตาล ทั้งสองตรงไปที่ร้านผัดไทยยายตุ๊หน้าปากซอย นั่งลงที่ร้านผัดไทยพร้อมสั่งชาเขียวหวานน้อยร้านป้าหวานมากินคนละแก้ว

"มึงโอเครึเปล่า ดูสีหน้าไม่ค่อยดี" น้ำตาลเอ่ยถาม สายตาเป็นห่วงเพื่อนอย่างจริงจัง

"มึงว่ากูควรโอเคไหมล่ะ" วอแวโชว์รอยดูดบนแขนให้ดูสามรอย แหวกคอเสื้อให้ดูอีกสามรอย ตรงเนินเนื้อหน้าอกเรียกว่าดูดเป็นปื้นจนห้อเลือดอย่างกับถูกทุบด้วยไม้หน้าสาม

"จะดูดอะไรเบอร์นั้นวะ ดีนะที่ยังเว้นซอกคอไว้ให้มึงบ้าง"

"มึงดูนี่ก่อน" วอแวเอาเท้าออกมาจากรองเท้าผ้าใบ

"หลังเท้าด้วยเหรอวะ ดูดเก่ง!" น้ำตาลถึงกับอึ้ง

"ชาติก่อนพี่เขาต้องเป็นปลาซัคเกอร์แน่นอน"

"แหม่ เรียกซะเพราะ พี่เขา พี่เขา ไหนบอกมึงฟื้นมาตัวคนเดียวไง"

"กูเรียกพี่จ๋ายังได้ พูดเพราะหมดแหละ ถ้าให้เงินค่าตัวกูขนาดนี้" วอแวเปิดประเป๋าสตางค์ให้ดูแบงก์ดอลล่าร์อัดแน่น

"โอ้ ม่ายก้อด" น้ำตาลอุทานด้วยเสียงภาษาอังกฤษแบบสำเนียงดาวอังคาร

"สงสัยคิดว่ากูเป็นอีตัวว่ะ เย่เสร็จให้เงินด้วย คงเป็นท่านข่านจากทะเลทรายล่ะมั้ง ให้ค่าเสียสาวแบบกูตั้งตัวได้เลยล่ะ"

"เค้าแอบเอายาเสพติดอะไรใส่กระเป๋ามึงรึเปล่า"

"เออว่ะ" วอแวเอาของทุกสิ่งทุกอย่างออกจากกระเป๋ารวมทั้งตลับชิมเมอร์ที่เธอโกยผงใส่มาและลิปสติกแบรนด์เนมที่เหลือครึ่งแท่ง

วอแวคลายความโกรธลงมากแล้วเพราะมวลมหาศาลแห่งสัญลักษณ์ดอลลาร์ในกระเป๋า สาวน้อยรู้สึกเหมือนถูกหวย

"ไม่มีว่ะ เครื่องติดตามอะไรก็ไม่มี ยาเสพติดก็ไม่มี"

"เฮ้อ โล่งอก"

"แล้วมึงจะทำอะไรต่อ"

"ไปสารภาพบาปกับพ่อแม่แล้วก็ปรึกษาเรื่องที่กูกังวลใจ"

"เออ ดีละ บางคนก็ไม่กล้าบอกพ่อแม่นะเว้ย"

"ไม่ได้หรอก ถึงป๊าจะตีตายก็คงต้องบอกตามตรงว่ะ เผื่อมีอะไรป๊ากับม๊าจะได้ช่วยซัพพอร์ต"

"มึงเตรียมตัวหลังลายไว้ได้เลย ไม่รอดไม้แขวนเสื้อม๊าหรอก"

"เออ กูโดนแน่"

สองสาวกินผัดไทยด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อย ผัดไทยหมดไปถึงสองจานกำลังขึ้นจานที่สามที่เอามาแบ่งกันกินคนละครึ่ง

"ผู้ชายคนนั้นบอกให้กูโทรหา ถ้าไม่โทร เขาจะล่ากู"

"แล้วมึงโทรไหม"

"ตอนแรกกูยังไม่เห็นเงินในกระเป๋าไง แถมเอาลิปสติกกูไปเขียนกระจก กูเลยเอามือลบเบอร์ไปด้วยความโมโห"

"หมายความว่าไง ถ้ามึงรู้ว่าเขาให้ตังค์ มึงจะโทรหาเหรอ"

"ไม่แน่" วอแวยักคิ้ว ในใจได้แต่ก่นด่าตัวเองที่ลบเบอร์เขาคนนั้น

ชายหนุ่มเรือนร่างกำยำสูงใหญ่สวมแมสและเสื้อแขนยาวสีดำ เดินเข้ามาสั่งผัดไทยในร้านเดียวกัน ภายใต้แว่นกันแดดสีดำทึบเขาจ้องมองสองสาวกำลังกินผัดไทย

รอยยิ้มอ่อนบางปรากฎที่มุมปากกระจับสีแดงระเรื่อ เขาคิดในใจเพียง

'You're my prey'

เธอคือเหยื่อของฉัน