Ep. 6

หลังจากที่เล่นเกมจ้องตาอยู่สักระยะ หมอทรอยที่เช็ดผมจนแห้งก็ล้มตัวนอนลงบนเตียงข้างๆฉัน ฉันถึงกับถอยไปชิดขอบเตียงอีกฝั่งแทบไม่ทันและคว้าเอาหมอนข้างมากั้นไว้ แว่บนึงฉันเห็นหมอหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากเหมือนจะกลั้นขำในการกระทำของฉัน ไม่นานนักร่างสูงที่นอนเปลือยอกข้างๆก็หลับไปอย่างรวดเร็ว ฉันถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก รอดตัวไปอีกหนึ่งวัน..หลังจากที่ปิดโคมไฟหัวเตียง ภายในห้องจึงมืดสนิทหากแต่วันนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง แสงนวลๆจากพระจันทร์สาดส่องเข้ามาในห้องกระทบกับแผงกล้ามอกที่ขาวนวลเนียนจนฉันเกือบเผลอจะเอามือไปลูบดูว่ามันจะแข็งและแน่นอย่างที่คนอื่นพูดจริงรึเปล่า แต่สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นสิบตาเห็นไม่เท่ามือคลำ...คนข้างๆ ก็หลับไปแล้วแกล้งทำเนียนลองจับดูสักหน่อยคงจะไม่เป็นไร พอมือแตะลงบนแผงอกเท่านั้นแหละ..ความรู้สึกมันแบบสุดจะบรรยาย

“ทั้งแข็งทั้งเนียนจริงๆด้วย มิน่ายัยนีน่าถึงชอบแต่ผู้กล้ามโต..มันดีอย่างนี้นี่เอง” ฉันคิดว่าตัวเองพูดในใจอ่ะนะ..แต่ทว่าเสียงทุ้มนุ่มของหมอหนุ่มดันตอบกลับมาได้ด้วย..

“ถ้าไอริยังจับหน้าอกผมอยู่ ผมก็จะจับหน้าอกไอริเหมือนกันดีมั้ย? ผมไม่อยากเสียเปรียบใครซะด้วย” ดวงตาเรียวรีสีอ่อนสบตาฉันพอดี ฉันชักมือกลับแทบไม่ทัน....บ้าจริง..นี่ฉันทำอะไรลงไป

“พอดีผมเป็นพวกหลับง่ายแต่ตื่นเร็วน่ะ” น่าจะเป็นคุณสมบัติของคนเป็นหมอที่โดนเรียกตัวแทบทั้งคืนล่ะมั้ง..ฉันเดาว่าต้องเป็นแบบนั้น เพราะเห็นลมหายใจดังสม่ำเสมอนึกว่าหลับสนิทแล้วที่ไหนได้...ฉันนอนตะแคงพลิกตัวไปอีกทางด้วยความอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี..

“จะนอนแล้วเหรอ? แบบนี้ผมก็เสียเปรียบสิ ยังไม่ได้จับคืนเลย” ยัง..ยังมีหน้ามาพูดอีก ต้องหน้าด้านเบอร์ไหนนะ..ฉันทำทีหูทวนลม ใบหน้าร้อนผ่าว ไม่นานนักฉันก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

ในความฝัน..ฉันกำลังเดินเล่นอยู่ริมชายหาดหาดบอร์นมัธในประเทศอังกฤษ หญิงสาวในชุดบิกินี่หลากสีเดินกันพลุกพล่าน หนุ่มๆผู้ดีอังกฤษสวมกางเกงว่ายน้ำโชว์แผงอกเต็มไปมัดกล้าม ดูแล้วฟินจริงๆ ต้องอย่างนี้สิผู้ชายในฝันของไอริ หนุ่มยุโรปซิกแพ็กซ์แน่นๆ

“สุภาพสตรีสาวสวยที่อยู่ตรงหน้าผมเป็นคนหรือนางฟ้ากันนะ” เสียงหวานทุ้มสำเนียงอังกฤษแท้ๆดังขึ้น ตรงหน้าฉันก็คือ เอเดรียน แฮมิลตัน ลอนดอน บอยของฉัน ดวงตาสีเข้มทอประกายวาบหวาน หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก เขาละ..หล่อมาก..

“สวยแบบนี้ก็คงจะเป็นนางฟ้าแล้วค่ะ” ฉันตอบด้วยคำตอบที่ฉันคิดว่าจะตอบเขาวันนั้น พลางบีบมือแน่นด้วยความเขินระดับล้าน..ใบหน้าขาวเนียนยื่นเข้ามาใกล้ๆ จนเหลือช่องว่างไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร ฉันหลับตาพริ้มด้วยความเขิน ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งสองจะประกบกัน

“ไอริ..ตื่นได้แล้วครับ” เสียงนุ่มทุ้มดังมาจากที่ๆไกลแสนไกลดังขึ้น ฉันค่อยๆลืมตาและกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้รับกับแสงจากโคมไฟนวลเนียนที่หัวเตียง หมอนข้างที่ฉันใช้กั้นแบ่งอาณาเขตเมื่อคืนตกอยู่ข้างเตียง แขนฉันโอบรอบตัวของหมอหนุ่มรวมถึงขาข้างหนึ่งก็พาดไปบนต้นขาของเขา ฉันผละออกจากตัวของสามีตามกฎหมายอย่างรวดเร็วด้วยอารามตกใจ ลืมไปว่าตัวเองนอนดิ้นเพราะนอนคนเดียวมาตลอดจึงไม่ได้มีปัญหาที่จะกลิ้งไปรอบๆเตียง ฉันทำเรื่องอับอายขายหน้าไปรอบที่สอง..ไอริเอ้ย!!

“ตื่นได้แล้วครับ เราต้องไปถึงสนามบินตีห้า” ตีห้า!! ฉันหรี่ตามองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังตอนนี้ตีสาม แต่ก็ต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว พ่อแม่และไอจิมาส่งฉันที่สนามบิน ส่วนพวกเสื้อผ้าสัมภาระต่างๆ ฉันส่งล่วงหน้าไปกับรถรับขนส่งของไปแล้ว

“พ่อฝากหมอทรอยดูแลไอริด้วยนะ”

“ครับ” หมอหนุ่มรับคำสั้นๆ ใบหน้าขาวเนียนยิ้มน้อยๆ

“ไว้ว่างๆม่ะม้าจะไปเยี่ยมนะลูก อยากกินอะไรโทรมานะแม่จะซื้อส่งไปให้” ม่ะม้าก็พูดซะเกินไปฉันไม่ได้ไปอยู่ทุ่งหญ้าสะวันน่าซะหน่อย แอบค้นข้อมูลในเนทที่นั่นมีห้างสรรพสินค้าและมีซุปเปอร์มาร์เก็ตสำหรับซื้อของสดไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องอาหารการกิน