เรียกซีว่าเมีย

@วันต่อมา

"อื้ออ~" ร่างบางบนที่นอนนุ่มบิดตัวเองไปมา ความเจ็บแปล๊บที่ช่วงล่างในจังหวะที่ขาสวยขยับ ทำให้เหตุการณ์ของค่ำคืนที่ผ่านมา ฉายซ้ำขึ้นมาในหัว รอยยิ้มจางๆ ขึ้นที่มุมปากบาง แขนขาวตวัดไปด้านข้างหวังว่ามันจะพาดไปอยู่บนร่างกายสมส่วนของคู่หมั้นหนุ่มที่ร่วมรักกันมาเมื่อคืน แต่ทว่า หญิงสาวกลับพบเพียงความว่างเปล่า มีเพียงไอเย็นของเครื่องปรับอากาศที่กระทบลงมาบนที่นอนบ่งบอกว่าคนที่นอนอยู่บริเวณตำแหน่งนั้นก่อนหน้านี้ เขาคงลุกจากเตียงไปนานแล้ว

"พี่ลม..." ซีรีย์เอ่ยเรียก หลังจากที่เปิดเปลือกตาขึ้นทั้งสองข้าง ภายในห้องนอนว่างเปล่า ไม่เห็นมีเขาคนนั้นอยู่ในห้องแบบที่คิดเลย

มือบางคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ เหลือบตามองเวลาเพียงนิด แปดโมงตรง อีกคนหายไปไหนกัน

ขาเรียวขยับลุกจากเตียงด้วยความยากลำบาก ส่วนนั้นของเธอมันเจ็บมาก คงช้ำมากน่าดู

"พี่ลม..." มีเพียงความเงียบที่เป็นการตอบรับ หางตาเหลือบเห็นคีย์การ์ดพร้อมทั้งกระดาษ post-it เธอเดินไปคว้ามันมาถือไว้ทันที

'คีย์การ์ดคอนโดของเธอและเสื้อผ้าชุดใหม่ ฉันมีงานเช้า'

"ฟู่วว..." ซีรีย์พ่นลมออกมาจากปากหนักๆ เมื่อคืนเธอดึงดันที่จะให้เขาเข้านอนพร้อมกัน จนทำมันสำเร็จแล้วด้วยซ้ำ คิดว่าตอนเช้าจะตื่นให้ทันอีกคน สุดท้ายเขาก็หนีออกจากห้องไปก่อนเธอ

@มหาวิทยาลัย

"เรียบร้อยไหม?" คำถามแรกจากปากของเยลลี่เพื่อนสาวคนสนิทเจ้าของร่างสมส่วนในชุดนักศึกษาพอดีตัวเป๊ะๆ ซีรีย์เองก็ทรงนั้นเช่นกัน

"ไม่!" เจ้าของคำตอบกระแทกเสียง มือบางยกลูบแก้มตัวเองเบาๆ ความหงุดหงิดเพราะถูกทอดทิ้งยังไม่หายไป

"ไม่เอาเลยเหรอ?" แขนเรียวขาวผ่องถูกคว้าหมับ ขาสวยที่โผล่พ้นจากกระโปรงทรงเอชะงักค้างทันทีเช่นกัน ใบหน้าสวยหวานที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางงอง้ำ สุดท้ายก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

"เขาเอา แต่เหมือนเขาจะยังไม่สนใจ"

"ได้เหรอ อย่างเธอผู้ชายไม่สนใจ?"

"เสียงดัง!" เป็นอีกครั้งที่เธอกระชากเสียงตอบ เจ้าของเรือนร่างสวมส่วนผิวขาวผ่องเดินหน้า สวนกับรุ่นน้องต่างคณะ แน่นอนว่า หนุ่มๆ เหล่านั้นส่งยิ้มและมองตามเธอจนสุดสายตา

@หจก.Wy_p

แกร๊ก~

"ซีไม่โอเคกับสิ่งที่พี่ลมทำค่ะ"

"ขอโทษครับนาย ผมบอกคุณซีแล้ว แต่เธอ..."

"ออกไปก่อนค่ะ ซีจะเป็นฝ่ายเคลียร์กับพี่ลมด้วยตัวเอง"

"เอกสารยอดสั่งซื้ออยู่ไหน เอาแฟ้มมา" ใบหน้าคมคายยังคงเรียบเฉย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มเองก็แทบไม่เป็นอันทำอะไรเลย พะว้าพะวังแปลกๆ ก่อนหน้านี้ลูกน้องของเขาเข้ามารายงานแล้วว่าหญิงสาวที่มีสถานะคู่หมั้นเข้ามาที่นี่ด้วยอารมณ์หงุดหงิด ทั้งที่สั่งคนของเขาให้บอกเธอว่ากลับไป แต่ลึกๆ ก็รู้อยู่แล้วแหละว่าทุกอย่างไม่เป็นแบบนั้นแน่ๆ

"พี่ลม คุยกับซีหน่อย"

"เอาของเดือนที่แล้วมาด้วย มีอีกหลายรายการที่ต้องตรวจสอบ"

ปึก~

แป๊ะ~

ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาจากปาก ร่างสมส่วนสมกับเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดีถูกดันจนชิดกับพนักเก้าอี้ทำงาน เจ้าของการกระทำที่ลงมือผลัก พร้อมทั้งหย่อนสะโพกลงมานั่งบนหน้าตักรวบลำคอหนาเข้ามากอดทันที

"ซีคุยกับพี่ลมอยู่ค่ะ ซีโทรหาตั้งหลายสายแต่พี่ลมก็ไม่ยอมรับ พอมาหาถึงที่พี่ก็จะไม่สนใจแบบนี้เหรอคะ?"

"กลับไปก่อนฉันทำงานอยู่"

"พี่ลม..." ซีรีย์ทำตาละห้อย มือหนาปลดแขนเรียวออกห่าง พยายามที่จะดันร่างสมส่วนในชุดนักศึกษาพอดีตัวออกจากหน้าตัก แต่ซีรีย์ก็ยังเป็นซีรีย์ที่ดื้อด้านไม่เคยยินยอมอะไรง่ายๆ ไม่ยอมเข้าใจอะไรง่ายๆ เช่นกัน

"ซี!"

"ก็ได้ค่ะ ซียอมให้พี่ลมทำงานก่อนก็ได้ แต่ซีจะนั่งรอ" ว่าไปพลางหยัดกายลุกจากหน้าตักแกร่ง หญิงสาวเดินนวยนาดไปหย่อนสะโพกใบโซฟาภายในห้อง ขาขาวตวัดไขว้ห้างไม่แคร์สายตาใครเลย

ดวงตาคมกริบที่จ้องมองการกระทำของคู่หมั้นสาว แว๊บหนึ่งที่หลุดท่าทีไม่สบอารมณ์ยามที่จ้องมอง กระโปรงที่เธอสวมใส่มันสั้นจนมองเข้าไปเห็นถึงไหนต่อไหน ใบหน้าสวยหวานดูเย่อหยิ่งเมื่อยามที่เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาเล่นระหว่างที่นั่งคอย

"มัวยืนรออะไร!" น้ำเสียงดุดันเอ่ยขึ้นพลางจ้องมองลูกน้องที่ยืนแถบหน้าโต๊ะทำงานไม่มีท่าทีว่าจะขยับเขยื้อนไปไหน

"เอ่อ คือผมจะถามว่า ยอดสั่งซื้อของเดือนที่แล้ว..."

"ออกไป!"

"แล้ว..."

"ออก!" ซีรีย์ช้อนสายตามองคนสองคนที่สนทนากันอยู่ สีหน้าคู่หมั้นของเธอดูเกรี้ยวกราด ไม่พอใจเป็นอย่างมาก อาจจะเป็นไปได้ว่าเป็นเพราะเธอที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาการทำงานของเขาจนเขาไม่พอใจ

สีหน้าที่ซีดลงของลูกน้องคนสนิทชายหนุ่มคู่หมั้นทำเธอหยัดกายลุกจากโซฟาทันที

"พี่ลมทำงานไปก่อนก็ได้ค่ะ ซีจะออกไปกินกาแฟรอ" มือเรียวปัดผมยาวสลวยไปทางด้านหลัง อวดลำคอขาวผ่องปกปิดรอยช้ำที่เกิดจากการขบเม้มของอีกฝ่ายตอนที่ร่วมรักกันด้วยเครื่องสำอาง หน้าอกใหญ่มองเห็นเป็นทรวดทรงชัดเจนเมื่อเธอเลือกสวมชุดพอดีตัวเป๊ะๆ

ชายหนุ่มคู่หมั้นไม่ยอมตอบ เขาโยนปากกาลงบนโต๊ะพลางหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง มือหนาขยับจัดทรงเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบกริบ ก่อนจะเดินผ่านหน้าเธอออกไป

"อ้าว..." ซีรีย์ยกมือเกาศีรษะตัวเองอย่างงุนงง แต่ถึงอย่างนั้นก็รีบกระชับสายกระเป๋าสะพายแล้วตามหลังอีกคนออกไป

"รอซีด้วยค่ะ"

หมับ~

"นี่เธอ!" เสียงจิ๊ปากในลำคอดังขึ้นพร้อมกับดวงตาคมกริบที่จ้องมาอย่างดุดัน

"คะ?" หญิงสาวเอียงคอพลางยกยิ้มมุมปาก เธอสวมกอดท่อนแขนแกร่งแน่น เห็นอยู่ว่าตาคมลดต่ำมองที่หน้าอกของเธอที่เบียดกับท่อนแขนนั้น แต่ก็ช่างปะไร เธอมองว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

"ปล่อย"

"ซีอยากกอด" น้ำเสียงหวานออดอ้อน

"นี่กลางวันแสกๆ"

"ต้องกลางคืนเท่านั้นเหรอคะ ซีถึงจะแสดงความรักที่มีต่อพี่ลมได้"

"ฉันไม่ตลก"

"ซีเองก็จริงจัง อย่าใจร้ายนักสิคะ ซีน้อยใจเป็นเหมือนกันนะ"

"ประเจิดประเจ้อ"

"ยุคนี้สมัยนี้ แค่กอดแขนในที่สาธารณะมันไม่น่าเกลียดหรอกค่ะ นอกซะจากว่า พี่ลมกลัวว่าใครจะเห็นเราอยู่ด้วยกัน"

"รำคาญ" สีหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่มคู่หมั้นไม่มีผลต่อเธอเลยสักนิด ซีรีย์ยิ้มกว้าง เดินกอดแขนของคนที่ตัวหอมมากไปที่รถด้วยกัน

@ภายในรถ

"อยากกินอะไร" เครื่องยนต์ถูกสตาร์ทขึ้นพร้อมทั้งมือหนาที่เลื่อนไปเปิดเครื่องปรับอากาศ ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงศีรษะทุยเล็กที่เอียงมาซบต้นแขนแข็งแรง

"ตัวพี่ลมหอมจังค่ะ"

"ถามว่าจะกินอะไร"

"ขอกินพี่ลมทั้งตัวเลยได้ไหมคะ หิวจัง"

"เหอะ แบบนี้หรอกเหรอที่ทำให้เธอครองความโสดมาตั้งนาน"

"ผู้ชายพวกนั้นไม่ใช่สเปคของซีต่างหาก"

"แต่สเปคเธอก็ไม่ใช่ฉันเหมือนกัน เธอแค่เห็นว่าฉันไม่สนใจเธอ เธอก็เลยแค่อยากเอาชนะฉันเท่านั้น"

"ย้ำจังนะคะคำว่าไม่สนใจ ถ้าซีงอน พี่ลมต้องเหนื่อยเพราะซีง้อยากนะคะบอกก่อน"

"บอกเหรอว่าจะง้อ?" หญิงสาวทิ้งตัวลงบนเบาะด้วยความเหนื่อยใจ ท่าทีไม่แยแสของเขาทำจิตใจของเธอห่อเหี่ยวเหลือเกิน

"สรุป?"

"..."

"ถ้าไม่ตอบงั้นก็กลับ"

"อยากกินไก่ย่าง อยากกินส้มตำ"

"หึ ก็แค่นั้น"

หลังจากที่แวะกินไก่ย่างส้มตำเสร็จ รถยนต์คันหรูก็มุ่งหน้าไปตามเส้นทางที่มีที่หมายคือคอนโดมิเนียมของหญิงสาวคู่หมั้น บ่อยครั้ง ที่ดวงตาคมกริบเหลือบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ คนที่นั่งเคียงคู่ในตอนนี้ก็สังเกตเห็นกิริยาแบบนั้นเช่นกัน

"คืนนี้ซีขอไปค้างที่เพนต์เฮาส์พี่ลมอีกได้ไหมคะ จริงๆ แล้วเรายังไม่ได้เคลียร์กันเลยนะคะ ว่าทำไมตอนเช้าพี่ลมถึงเลือกที่จะหนีออกมาก่อน ไม่รอ ไม่แม้จะบอกกันก่อนเลย ใจร้ายชะมัด"

"ก็เธอนอน"

"ซีปลุกง่าย ถ้าเป็นเสียงพี่ลมปลุก ซีตื่นเร็วด้วยค่ะ"

"ฉันมีงานที่ต้องรีบไปจัดการ กว่าจะปลุกเธอ กว่าเธอจะจัดการตัวเองเรียบร้อย ฉันไม่มีเวลาคอย"

"ซีเชื่อก็ได้ค่ะ ไม่โกรธก็ได้ แต่ขออยู่กับพี่ลมต่อสักสองสามชั่วโมงได้ไหมคะ จริงๆ เรามีเวลาอยู่ด้วยกันแค่แป๊บเดียวเองนะ เราเป็นคู่หมั้นกัน มันอาจจะจริงที่ก่อนหน้านี้เราไม่รู้จักกัน เราจึงควรมีเวลาทำความรู้จักกันให้มากขึ้นไม่ใช่เหรอคะ"

"หึ เธออยากตามไปคุมฉันตอนที่ฉันไปทำงานที่ผับมากกว่า!" ผู้ฟังกัดปากตัวเองเบาๆ คิดไม่ถึงว่าเขาจะรู้ทัน

"ถ้ารู้จริง ต้องทำความเข้าใจใหม่นะคะ ไม่ได้ตั้งใจจะตามไปคุม แต่ตามไปดูแลค่ะ"

"เตี้ยๆ อย่างเธอน่ะเหรอจะตามไปดูแลฉัน?"

"เตี้ยเลยเหรอคะ เขาเรียกว่าตัวเล็กปะคะ"

"เตี้ยก็คือเตี้ย ไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดอื่น เพราะมันไม่ได้ทำให้ตัวเธอสูงขึ้นมา"

"ก็ได้ค่ะ ตัวซีเตี้ยค่ะ แต่หัวใจซีสวยนะ รักกับซี โชคดีแน่ๆ งอแงเล็กน้อย อ้อนหน่อยๆ ที่เหลือน่ารักหมดเลย"

"เหอะ ใครบอกเธอว่าเธอน่ารัก"

"ทุกคนนั่นแหละค่ะ อีกอย่าง สิ่งที่เป็นเครื่องยืนยันค่อนข้างชัดเจน ก็คือกระจกค่ะ" รอยยิ้มมีเสน่ห์ประดับบนใบหน้าสวยหวาน ซีรีย์เชื่อมั่นเสมอ คู่หมั้นเธอคงจะปากแข็งแค่แรกๆ ไม่นานนักหรอก เขาจะรักเธอหลงเธอ ซีรีย์มั่นใจ

"นะคะพี่ลม ซีขอไปทำงานกับพี่ลมด้วยได้ไหมคะ"

"ฉันให้เวลาของฉันกับเธอเท่าที่ฉันจะให้ได้ และวันนี้เวลาที่แทบจะไม่ว่างของฉัน ฉันก็ให้มันกับเธอไปแล้ว"

"แต่ว่าซี..."

"คู่หมั้นนะซีรีย์ ย้ำว่าคู่หมั้น เธอกับฉันแค่หมั้นกัน ไม่ได้อยู่ในฐานะสามีภรรยาที่เป็นครึ่งชีวิตของกันและกัน ทั้งเธอและฉัน ควรมีเวลาที่เป็นของใครของมัน"

"ยากชะมัด ซีแค่อยากอยู่กับผู้ชายที่ซีรัก" เขาเพียงแต่ปรายตามองเธอเท่านั้น เหมือนไม่ค่อยจะแยแสอะไรในตัวของเธอเลย

'เธอยอมเขาแล้วนะยัยซี ตอนที่แบบนั้นกัน มันเจ็บและจุกชะมัด ครั้งแรกของเธอมันสำคัญมาก เธอควรเอาชนะใจเขาแหละ อย่ายอมแพ้ เดินหน้ายาวๆ ให้มันรู้ไปสิว่าผู้ชายที่ไม่ใช่พระอิฐพระปูนแบบเขา จะไม่สนใจใยดีผู้หญิงที่ออกจะสวยอย่างเธอเลย'

"ซีต้องทำให้พี่ลมยอมรับก่อนสินะ พี่ลมถึงจะไม่ห้ามในสิ่งที่ซีอยากจะทำ"

"ยอมรับเรื่อง?"

"ยอมรับว่าซีคือเมียหลังจากที่เราได้เสียกันแล้วไงคะ ถ้าการยอมรับจากพี่ลมเท่านั้น ซีถึงจะมีสิทธิ์ ซีจะทำให้พี่ลมเรียกซีว่าเมีย"