ตอนที่5 เตือน

ตอนที่5 เตือน

ดีเจ

“เอ่อ งั้นเดี๋ยวพวกเราไปก่อนนะคะ” กุ้งนางเพื่อนของเรนโบว์พูดขึ้นหลังจากกินข้าวเสร็จ ก่อนจะหยิบกระเป๋าของตัวเอง

“แล้วเจอกันนะปาลิน” แล้วผมก็ลาปาลินออกไป และได้เห็นหน้าเธอที่แดงเหมือนลูกมะเขือเทศ

“เดี๋ยวยัยเจ้าขาก็แหกอกตายหรอก” ไอ้สายฟ้าพูดขึ้นอย่างไม่จริงจัง

“ไอ้ห่า พูดซะขนลุกเลย” ผมตอบกลับไปพร้อมกับทำท่าทางขนลุก แค่คิดถึงยัยนั่นด่าผมนะ แค่นี้ก็ขนลุกแล้วจริง ๆ เลย

“ว่าแต่เขา แล้วมึงจะเอายังไง” ไอ้คัตเตอร์ถามไอ้สายฟ้ากลับ

“เออนั่นดิ สรุปมึงชอบเรนโบว์จริง ๆ หรือแค่อยากเอาชนะวะ กูเห็นแม่งชอบหาเรื่องน้องมันตลอดเลย”

ผมเสริมทับอีกคน แต่อันนี้อยากรู้จริง ๆ นะ ก็ผมเห็นมันสนใจน้องอย่างไม่เคยสนใจผู้หญิงที่ไหน แต่เวลาเจอหน้าเขามันไม่เคยคุยดี ๆ กับน้องเขาเลย มีแต่หาเรื่องทะเลาะกับเขา

“หึ!” มันไม่ได้ตอบก่อนจะเค่นหัวเราะออกมาอย่างพอใจ อะไรของมันวะ ไอ้นี่นิ

“อ้าวไอ้ห่านี่” ผมอดไม่ได้ที่จะด่ามันออกไป คนอุตส่าห์รอฟัง ได้กลับมาแค่เสียงหัวเราะหึ!ในลำคอ เดี๋ยวถวายตีนให้เลย

แต่ช่างมันเถอะ ถึงเวลาเดี๋ยวมันก็บอกพวกผมเอง อีกอย่างอาการของมันก็น่าจะมีเปอร์เซ็นเยอะแล้วแหละว่าต้องชอบเรนโบว์จริง ๆ เพราะไม่งั้นคงไม่ลงทุนหนักแบบนี้หรอก

ปาลิน

“อะไรเนี่ย นั่งม้วนจนจะเป็นเค้กโรลอยู่แล้วนะ” ไอ้เรนโบว์ว่าให้ออกไป แต่ว่าอาการฉันออกขนาดนั้นเลยเหรอ

“ก็คนมันเขินนี่หน่า ไม่คิดว่าจะได้ใกล้ชิดกับพวกพี่ ๆ เขาขนาดนี้ แล้วไหนจะพี่ดีเจที่น่ารักนั่นอีก”

ฉันตอบกลับด้วยความเขินอาย เกิดมาไม่เคยมีผู้ชายหล่อ ๆ ที่ฉันสนใจเขา มาสนใจฉันแบบนี้นี่หน่า ปกติก็ได้แต่มโนกับพวกพระเอกซีรี่ย์หน้าจอ แต่นี่มันเหมือนกับว่าตัวเองเป็นนางเอกซะเองเลย

“เหอะ! แค่อ้าปากก็รู้แล้วว่ากะล่อนขนาดไหน ถ้าแค่ปลื้มอ่ะไม่เป็นไร แต่ถ้าคิดจริงจังฉันขอเตือนไว้เลย”

เรนโบว์พูดออกมา ซึ่งฉันรู้ว่ามันเป็นห่วงฉัน เพราะว่ากลุ่มพวกเขาขึ้นชื่อเรื่องผู้หญิงมาก แต่แล้วให้ทำยังไงล่ะ ก็ฉันกำลังมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่นี่หน่า

“ความรู้สึกของเรามันห้ามกันไม่ได้นี่หน่า ว่าแต่แกเถอะ คิดยังไงกับพี่สายฟ้ากันแน่”

ฉันตอบมันก่อนจะถามมันกลับ เพราะเท่าที่เห็น ถึงสองคนนี้จะทะเลาะกันตลอด แต่มันก็ไม่ได้ทะเลาะกันแบบคนเกลียดกันแบบนั้นไง มันเหมือนกับผัวเมียทะเลาะกันมากกว่า

“คิดบ้าอะไร ฉันรำคาญและเบื่อขี้หน้าไอ้บ้านั่นจะตาย ไม่รู้จะวุ่นวายอะไรนักหนา”

เรนโบว์ตอบกลับอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ฉันจะคอยดูนะ ทะเลาะกันไปมา สุดท้ายได้กันก็เยอะแยะนะ

“แต่พี่เขาอาจจะชอบแกก็ได้นะ เพราะปกติพวกพี่ ๆ เขาไม่เคยให้ความสนใจกับผู้หญิงที่ไหนเลย”

ยัยกุ้งนางเสริมขึ้น ซึ่งอันนี้ฉันก็เห็นด้วยนั่นแหละ พวกเขาเคยเข้าหาผู้หญิงก่อนที่ไหนกัน

“ชอบ! เหอะ! มีคนชอบกันที่ไหนคอยหาเรื่องกวนตีนตลอดเวลาที่เจอหน้าบ้างวะ” เรนโบว์ถามออกมา แต่เพื่อนฉันนี่ซื่อต่อโลกจริง ๆ เลย

“ก็ไม่เหมือนใครไง แบบนี้น่ารักดีออก” ฉันบอกให้มันเข้าใจ ยิ่งเป็นพี่สายฟ้าด้วย เขาต้องไม่เคยชวนผู้หญิงที่ไหนทะเลาะแบบนี้แน่ ฉันคิดว่านี่อาจจะเป็นวิธีเข้าหาผู้หญิงของเขาก็ได้

“พวกแกเลิกมโนได้แล้ว ฉันไม่มีทางชอบผู้ชายปากหมา กวนตีนแบบนั้นเด็ดขาด” เรนโบว์พูดออกมา แต่ไม่รู้ว่ามันพูดตัดประเด็น หรือว่ากำลังสับสนกันแน่

“แล้วฉันจะรอดู ไม่มีใครต้านทานความหล่อของสามหนุ่มได้หรอก”

ฉันพูดขึ้นด้วยความเขินต่อทันที ยิ่งคิดถึงท่าทีและคำพูดของพี่ดีเจ มันยิ่งทำให้ฉัน เขินจนไม่เป็นอันทำอะไรเลยทีเดียว

“นั่นสิ รักแท้แพ้ใกล้ชิดแกไม่เคยได้ยินเหรอ” ตามด้วยกุ้งนางอีกคน

“รอให้ไก่ออกลูกเป็นแมวก่อนเถอะ” เรนโบว์ตอบกลับ อย่างมั่นใจ แต่คอยดู ถ้าสุดท้ายมันหลงรักพี่สายฟ้าเข้านะ ฉันจะให้มันเลี้ยงเหล้าให้เข็ดเลย