First Love (รักร้ายนายโลเล)

ตอนที่1 ปาลิน

ปาลิน

“สายแล้ว สายแล้ว” ฉันรีบเร่งฝีเท้าตัวเองให้เร็วจนแทบจะวิ่ง เมื่อตอนนี้มันเลยเวลาเข้าห้องเรียนมาเกือบสิบนาทีแล้ว ขอให้อาจารย์ยังไม่เข้าด้วยนะ

“เห้อ!” ฉันถอนหายใจตัวเองออกมา หลังจากถึงหน้าประตูห้อง และยังไม่เจออาจารย์อยู่ในห้อง นั่นก็ทำให้รอดไปวันหนึ่ง

ฉันเดินเข้าไปหากุ้งนางที่นั่งอยู่คนเดียว ฉันว่าฉันสายแล้วนะ ยัยเรนโบว์มันยังสายกว่าฉันอีกเหรอเนี่ย

“มานานหรือยัง” ฉันถามยัยกุ้งนางออกไป

“พึ่งมาเมื่อก่อนมึงเมื่อกี้เลย ว่าจะโทรหาพอดี” กุ้งนางตอบโดยที่ความหอบยังคงเหลืออยู่

“แล้วไอ้เรนล่ะ” ฉันถามมันออกไป ไม่คิดว่ามันจะสายขนาดนี้

“ยังไม่มาอ่ะดิ เดี๋ยวกูโทร...” กุ้งนางกำลังจะพูด แต่ก็ต้องหุบปากทันที เมื่อเสียงทรงพลังด้านหน้าดังขึ้น

“สวัสดีค่ะ นักศึกษา” นั่นแหละค่ะ เสียงที่หยุดการกระทำทุกอย่างของนักศึกษาในห้องให้อยู่ในความสงบได้

จะอะไรอีกล่ะ ก็อาจารย์วิชานี้เป็นถึงคณะบดีของคณะฉันไงล่ะ ท่านจะเข้ามาสอนนักศึกษาปีหนึ่งเหมือนเป็นการต้อนรับ พูดง่าย ๆ คือเหมือนเป็นประเพณีของท่าน ที่จะต้อนรับและส่ง คือสอนตอนปีแรกเทอมแรก และปีสุดท้าย เทอมสุดท้าย

และที่สำคัญ คือขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ ความตรงต่อเวลา มากกกกกก คือทุกอย่างต้องเป๊ะอ่ะ ประมาณว่าอยู่นอกมหาลัยเขาก็เป็นผู้ดีคนหนึ่งอ่ะ

“สวัสดีครับ/ค่ะ” เสียงพวกเราทุกคนทำความเคารพกลับ

“การเรียนกับอาจารย์ไม่ใช่เรื่องยาก แต่การจะอยู่ด้วยกันต้องมีกฎ นั่นคือ ระหว่างเรียนห้ามให้เห็นนักศึกษาหยิบหรือแอบเล่นโทรศัพท์มือถือ ยกเว้นมีเรื่องฉุกเฉินให้ยกมือขออนุญาตออกไปคุยได้ ห้ามคุยและรับประทานอาหารระหว่างการเรียนการสอน ข้อสุดท้าย อาจารย์จะเช็คชื่อหลังสิบห้านาที ถ้าเลทไปกว่านี้เช็คขาดค่ะ”

เสียงของอาจารย์วัยกลางคนปลาย ๆ พูดออกมา

แล้วพวกเราจะทำอะไรได้ นอกจาก...

“ทราบ ครับ/ค่ะ” เสียงของพวกเราทุกคนตอบรับอย่างไม่กล้ามีปัญหา

“งั้นเริ่มปฏิบัติค่ะ” อาจารย์พูดขึ้น ก่อนจะเริ่มแจกรายละเอียดต่าง ๆ ในการเรียนการสอน

“ทำไงวะ ไอ้เรนยังไม่มาเลย จะโทรก็ไม่ได้” ฉันหันไปกระซิบกับกุ้งนาง

“นั่นดิ ห้องนี้มีกล้องวงจรปิดด้วย ถ้าเกิดแอบโทรอาจารย์จะไปเช็คทีหลังไหมวะ” กุ้งนางตอบกลับเสียงเบาไม่ต่างกัน

“นักศึกษาสองคนข้างหลังมีอะไรสงสัยคะ ถามอาจารย์ได้” แล้วสุดท้าย เสียงพร้อมกับสายตาของทุกคนในห้องก็หันมามองฉันกับกุ้งนางทันที

“ไม่มีอะไรสงสัยค่ะ ขอโทษค่ะ” ฉันกับกุ้งนางรีบก้มหัวขอโทษออกไป

“ไม่มีก็ฟังนะคะ อาจารย์อยู่ด้านหน้า” เห้อ! โดนหมายหัวตั้งแต่คาบแรกเลยหรือไง เห็นอาจารย์อายุเยอะแบบนี้ แต่ความจำดีนะ(ได้ยินรุ่นพี่พูดต่อ ๆ กันมา)

ขอโทษนะยัยเรนโบว์ พวกกูคงโทรตามมึงไม่ได้แล้ว ถึงได้ตอนนี้มึงก็โดนขาดอยู่ดี เพราะมันเลทเกินมาสิบห้านาทีแล้ว

ปาลิน อายุ 19 ปี เรียนปีหนึ่งบริหารธุรกิจ นิสัยเป็นคนร่าเริง กวน ๆ ขี้เล่น คิดแบบไหนก็พูดแบบนั้น และที่สำคัญ เธอชอบทุ่มเทกับทุกเรื่องที่เธอบอกว่าชอบ จนกว่าเธอคิดว่าทำสิ่งนั้นไม่ได้แล้ว ถึงจะยอมถอยออกมา

เป็นลูกสาวคนโตของบ้าน มีน้องสาว(ที่ไม่อยากนับญาติ)ร่วมพ่อ แต่คนละแม่หนึ่งคน ฐานะทางบ้านพอมีพอกินค่อนไปทางมีฐานะ แม่แท้ ๆ เสียชีวิตแล้ว และพ่อก็แต่งงานใหม่หลังจากแม่เสียไม่ถึงปี ไม่ถูกกับพ่อและคนในครอบครัว

มีเพื่อนสนิทสองคนตั้งแต่สมัยเรียนประถมด้วยกัน สถานะโสด เพราะยังไม่เจอพ่อของลูก