ตอนที่ 11 คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า

เขาเลื่อนใบหน้าลงมาคลุกเคล้าตรงร่องอก ซุกไซ้ซอกซอนอย่างหิวกระหาย ปรานไหมเด้งแอ่นทรวงอกให้เขาดูดเลียอย่างลืมอาย ภัคพงศ์ปรนเปรอหัวนมสีระเรื่อทั้งสองข้างสลับไปมา พลางใช้ปลายนิ้วรุกล้ำเข้าไปในจุดอ่อนไหว ควานลึกจนร่างบางสั่นสะดุ้งเฮือก

“อูยยย... ซี๊ด... พี่ภัค...อย่าหลั่งในนะคะ อูยยย...” เสียงครางหวานหูทำให้ภัคพงศ์ยิ่งได้ใจ

“พี่รู้ครับ” เขาบอกพลางขยับให้เธอนอนหงายพาดสะโพกกับขอบเตียง ก่อนจะฝังใบหน้าลงกับเนินเนื้ออวบอูมที่โหยหา มือหนาสองข้างแยกเรียวขางามออกจากกัน ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียไล้หยอกเย้าจนน้ำหวานทะลักออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้า ปรานไหมส่ายร่อนสะโพกตอบรับอย่างร่านสวาท อารมณ์รัญจวนที่เขาจุดขึ้นทำให้เธอลืมเลือนอาการขัดขืนไปสิ้น

ในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายรุกรานบ้าง ปรานไหมพลิกตัวเข้าหาความแข็งขึงของเขา เธออ้าปากอมดูดกลืนตัวตนของพี่ชายอย่างกระหายหิว ลีลาของเธอทำเอาภัคพงศ์ต้องนอนเกร็งไปทั้งร่างด้วยความเสียวซ่านถึงทรวง ปลายลิ้นของเธอพลิ้วไหวราวกับงูฉกเหยื่อ ปรนเปรอทั้งส่วนหัวและพวงไข่จนเขาครางออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

ปรานไหมขยับกายขึ้นคร่อมในท่าหกเก้ากลิ่นกายสาวและเนิ่นเนื้อที่ลอยเด่นตรงหน้าทำให้ภัคพงศ์กระตุกยิ้ม เขาเอามือรั้งสะโพกมนลงมา แบะแก้มก้นออกเพื่อใช้ลิ้นกรีดไล้ร่องหลืบสีหวานอย่างเมามัน ขณะที่เธอก็เร่งจังหวะปากกับตัวตนของเขาจนห้องทั้งห้องอบอวลไปด้วยรอยรัก

เมื่ออารมณ์สุกงอม ปรานไหมขยับขึ้นนั่งคร่อมเหนือร่างหนา จับแท่งรักที่แข็งขึงสวมเข้ากับร่องหลืบของตนเองช้าๆ จนสุดลำ ก่อนจะเริ่มขย่มโยกกายใส่เขาอย่างไม่ยั้งแรง ความเสียวซ่านทำให้ทรวงอกอวบแกว่งไกวไปตามแรงกระแทก ภัคพงศ์เอื้อมมือไปบีบเค้นพร้อมดูดดึงยอดอกของเธออย่างเอร็ดอร่อย ร่องสาวขมิบตอดรัดตัวตนของเขาจนชายหนุ่มสั่นสะท้าน

“เปลี่ยนท่าหน่อยนะไหมจ๋า...” ภัคพงศ์เอ่ยบอกก่อนจะจับเธอให้หมอบโก้งโค้ง ยกบั้นท้ายกลมมนขึ้นสูง เขาแทรกตัวเข้าประกบจากด้านหลัง ถูไถตัวตนกับปากทางอันฉ่ำแฉะก่อนจะกระแทกพรวดเดียวจนมิดโคน!

“โอยยย... อูยยย... ซี๊ดดด...”

“โอววว... แน่นเหลือเกินไหมจ๋า... เสียว... อูววว...”

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระรัวถี่ยิบ ภัคพงศ์โถมเข้าใส่ไม่ยั้ง ก่อนจะใช้ฝ่ามือฟาดลงบนบั้นท้ายขาวเนียนจนขึ้นรอยแดงจางๆ รสชาติรักที่รุนแรงและป่าเถื่อนกลับยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของปรานไหมให้พุ่งทะยาน เธอทำตาเยิ้มมองเขาอย่างโหยหา

ภัคพงศ์แหวกแก้มก้นเธอออกกว้าง มองเห็นรอยรักที่เชื่อมประสานกันชัดเจน ก่อนจะเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง ร่างของปรานไหมกระตุกเฮือกๆ ด้วยความสุขสมที่มาถึงขีดสุด ร่องสาวตอดรัดแน่นจนเขาแทบจะทนไม่ไหว

“อย่าแตกในนะคะพี่ภัค!” เธอกระซิบเสียงพร่า

ภัคพงศ์ดึงตัวตนออกมาในวินาทีสุดท้าย เขาเกร็งกระตุกก่อนจะปลดปล่อยสายธารรักพุ่งกระฉูดใส่หน้าท้องเนียนปรี๊ดๆ หลายระลอก ปรานไหมหอบหายใจรวยรินก่อนจะให้รางวัลแก่เขาด้วยการก้มลงดูดซับน้ำรักที่หลงเหลืออยู่จนเกลี้ยงเกลา ทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งเพลิงสวาทที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในห้องนั้น

“เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมกันนะ ไหมจ๋า” ภัคพงศ์คำรามบอกขณะที่ความรู้สึกสุดยอดใกล้มาถึง ปรานไหมไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับโอบกอดเขาไว้แน่นราวกับจะบันทึกรสสัมผัสอันป่าเถื่อนนี้ไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ

ครืด... ครืด...

แรงสั่นสะเทือนจากสมาร์ตโฟนทำให้ภัคพงศ์ที่กำลังหลับใหลตื่นขึ้น ปรานไหมลุกจากอ้อมกอดไปได้ ทว่าเขากลับยอมปล่อยเพียงแค่พันธนาการช่วงบน แต่ยังคงวาดแขนรั้งเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอลุกหนีไปไหนได้ไกลกว่าอ้อมแขน

“ปล่อยค่ะ...พี่ภัค ไหมจะรับโทรศัพท์เพื่อน”

“ไม่ปล่อย... จะรับก็รับสิ แล้วก็เปิดสปีกเกอร์โฟนให้พี่ฟังด้วย” น้ำเสียงเข้มงวดนั้นแฝงไปด้วยอำนาจเผด็จการที่เธอไม่อาจปฏิเสธ เสียงเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้ง ภัคพงศ์กดสายตาบังคับให้เธอรับสาย

“ไหม! แกอยู่ไหน ไหนบอกว่าจะรอหน้าบ้านไง!” เสียงของตุ๊กตาแผดลั่นออกมาจนคนตัวโตที่ฟังอยู่ใกล้ๆ ได้ยินชัดเจน

“เอ่อ ๆ ... รอตรงนั้นแหละแป๊บนึ่ง เดี๋ยวฉันออกไป” ปรานไหมพยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นพร่า ยามที่คนเจ้าเล่ห์แกล้งปลุกเร้าอารมณ์ร่างเปลือยเปล่าของเธออย่างแผ่วเบา

“จะไปไหน” เขาถามทันทีที่สายตัดไป น้ำเสียงนิ่งลึกนั้นบอกชัดว่ากำลังไม่พอใจ

“ถ้าไม่บอก... ก็ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น”

“ก่อนพี่จะมา ไหมนัดเพื่อนเอาไว้ค่ะ” ปรานไหมเอ่ยตอบ จากนั้นก็ถูกดึงให้ล้มตัวลงนอนเคียงข้าง ภัคพงศ์กระชับอ้อมกอดรัด เข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงอยู่ภายในแผงอกแกร่ง

“พี่อยากพักผ่อน... ขับรถมาตั้งไกล ไหมนอนเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ” เขาซุกใบหน้าลงกับเส้นผมดำเงาสลวย สูดดมกลิ่นหอมที่ถวิลหามาตลอดสี่ปีด้วยความหลงใหล

“ไม่ได้ เพื่อนไหมมารอแล้ว”

“งั้นก็อ้อนวอนพี่สิ...” เขาเย้าเสียงพร่า

“ถ้ามีแรงดิ้นหนีได้ก็ลองดู”

“ตกลง... พี่จะให้ไหมทำอะไรก็บอกมา” ปรานไหมยอมจำนนด้วยความอ่อนใจ

“จูบพี่สิ เอาลิ้นออกมาด้วยนะ ” คำขอที่ตรงไปตรงมาทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวาบ

“ขอ... ตัวเลือกอื่นได้ไหมคะ” เธอเอ่ยเสียงเบาหวิว ใช้มุกเดิมที่เคยใช้อ้อนเขามาตั้งแต่เด็กๆ

“งั้นพี่จูบไหมเองก็ได้” ภัคพงศ์ยิ้มกริ่มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

ริมฝีปากหนาประกบลงบนกลีบปากบางอย่างอ่อนโยน ปรานไหมที่ตอนแรกตั้งท่าจะขัดขืนกลับค่อยๆ โอนอ่อนไปกับสัมผัสละมุนที่เขาตั้งใจปลอบประโลม ลิ้นหนาโลมเลียหยอกเย้าอย่างใจเย็นจนเธอเป็นฝ่ายเปิดทางให้ด้วยความเต็มใจ เขาจึงรุกรานเข้าไปกอบโกยความหอมหวานอย่างไม่รู้จักพอ เบียดกายเข้าหาจนร่างบางตกอยู่ภายใต้ร่างของเขาอย่างสมบูรณ์