ตอนที่ 10 คิดถึงจังเลย

“ไหมจบ แต่พี่ไม่จบ แล้วอย่าหวังว่าจะจบกับพี่ง่าย ๆ” ภัคพงศ์ยกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ ปรานไหมเริ่มเอะใจกับท่าทีนั้น แต่ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว เมื่อชายหนุ่มเปลี่ยนจังหวะการก้าวเดินให้ยาวและรวดเร็วขึ้นเพียงไม่กี่ก้าว เขาก็เข้าถึงตัวเธอ

“ว้าย!” ปรานไหมร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อถูกต้อนจนมุม เธอพยายามจะถอยหนีแต่กลับเสียหลักหงายหลังลงสู่เตียงกว้างที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดีเพื่อรอคอยการกลับมาของเธอ ไม่ทันที่เธอจะได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ของภัคพงศ์ก็ทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ภายใต้พันธนาการของทั้งแขนและขาแกร่ง

ดวงตาสองคู่จ้องประสานกันในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว ภัคพงศ์ลดสายตาลงมองริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อ ความปรารถนาที่เขาหักห้ามใจมาตลอดสี่ปีบัดนี้พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม เขาค่อยๆ เคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้เป้าหมายที่โหยหามาแสนนาน

“อื้อ... ปล่อยนะ!” ปรานไหมเค้นเสียงประท้วงเป็นประโยคแรกในรอบสี่ปี แต่มันกลับดูเบาหวิวเกินกว่าจะหยุดยั้งเขาได้

“ไม่ปล่อย” ภัคพงศ์กระซิบตอบ เสียงทุ้มพร่าอยู่ห่างจากริมฝีปากเธอเพียงแค่ลมผ่าน ปรานไหมเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอเม้มปากแน่นตามสัญชาตญาณ แต่ทว่าร่างกายกลับไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนอย่างที่ใจคิด

ภัคพงศ์อาศัยเรี่ยวแรงที่เหนือกว่ารวบหัวไหล่บางของปรานไหม ก่อนกดร่างเธอลงกับเตียงอย่างไม่เปิดโอกาสให้หลบหนี

“อย่าค่ะ... พี่ภัค อย่าทำไหมเลยนะ” เสียงอ้อนวอนสั่นเครือปนสะอื้นดังขึ้น แต่กลับถูกฝ่ามือใหญ่ปิดทับริมฝีปากเอาไว้แน่น ราวกับไม่ต้องการให้เสียงร้องใดเล็ดลอดออกไปถึงคนภายนอก

หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มของหญิงสาว ขณะที่ภัคพงศ์ก้มลงซุกใบหน้ากับซอกคอหอมกรุ่น สูดลมหายใจลึกคล้ายคนที่โหยหาบางอย่างมานานแสนนาน

“พี่คิดถึงไหม... พี่รอไหมมาตั้งสี่ปี” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า คล้ายความอดทนทั้งหมดกำลังจะขาดสะบั้น

“ให้พี่หายคิดถึงหน่อยไม่ได้เหรอ” ปรานไหมส่ายหน้า น้ำตาคลอหน่วย

“ไหมขอร้อง... อย่าทำแบบนี้เลย” คำวิงวอนของเธอกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์บางอย่างในตัวชายหนุ่มให้รุนแรงขึ้น เขาเลื่อนปลายนิ้วแตะสัมผัสเรือนกายอ่อนนุ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนค่อย ๆ ไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งที่คุ้นเคยจนร่างบางสะท้าน

“ตัวสั่นหมดแล้วนะไหม” เขากระซิบชิดริมใบหู

“ยังจะห้ามพี่อีกเหรอ” หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกดกลั้นเสียงครางที่แทบหลุดออกมา

ภัคพงศ์ยกยิ้มบาง พลางจุมพิตลงบนหน้าผากมนอย่างอ่อนโยนผิดกับแรงอารมณ์ที่กำลังปะทุอยู่ภายใน เขาเลื่อนริมฝีปากลงมาตามแนวกราม ก่อนหยุดอยู่ที่ลำคอขาวผ่องและฝากรอยจูบหนักแน่นไว้หลายครั้ง

“ไปอยู่อังกฤษตั้งสี่ปี แอบมีใครหรือเปล่า...หืม์” ปรานไหมหลับตาแน่น ใบหน้าร้อนผ่าว

“ไม่มีค่ะ... ไหมไปเรียนนะคะ ไม่ได้ไปหาแฟน” คำตอบนั้นทำให้ดวงตาคมเข้มวาววับขึ้นทันที

“ก็ดีที่รู้จักซื่อสัตย์กับพี่...” เขาพึมพำราวกับพอใจ ก่อนโน้มตัวลงจูบเธออีกครั้ง คราวนี้ลึกซึ้งและยาวนานกว่าเดิม ปลายนิ้วเรียวของปรานไหมเผลอเกาะไหล่กว้างไว้แน่น ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มปะปนกันอย่างวุ่นวาย

“พี่ภัค...” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา คล้ายจะห้าม แต่กลับฟังดูเหมือนกำลังอ้อนวอนมากกว่า ชายหนุ่มเลื่อนมือประคองใบหน้าหวานไว้ ก่อนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่พร่าไหว

“หยุดเถอะค่ะ”

“แน่ใจเหรอว่า...อยากให้พี่หยุด” คำถามนั้นทำให้หญิงสาวนิ่งงัน หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก

เธอไม่ตอบ มีเพียงลมหายใจสั่นระริกที่เป็นคำตอบแทนทุกอย่าง ภัคพงศ์ยิ้มมุมปาก ก่อนก้มลงจูบเธออีกครั้งอย่างอ่อนโยนกว่าเดิม ราวกับกำลังปลอบประโลมหัวใจที่สับสนของหญิงสาวไปพร้อมกัน

บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความร้อนรุ่มและความโหยหาที่เก็บซ่อนไว้มานานหลายปี จนไม่มีใครกล้าปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้อีกต่อไป

เขาแทรกเรียวนิ้วเข้าสู่ความคับแน่นที่ไร้การรุกล้ำมาเนิ่นนาน ปรานไหมสะดุ้งสุดตัว น้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บปวดที่ถาโถม

“เรามารื้อฟื้นความรักของเรากันเถอะ ไหมจ๋า” เขาพึมพำเสียงพร่าชิดใบหู ขณะที่มือข้างหนึ่งจัดการกระชากกางเกงยีนและชั้นในของเธอลงจนพ้นทาง เผยให้เห็นบั้นท้ายขาวเนียนที่สัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนมือ

“ขอร้องละ พี่ภัคอย่าทำอะไรไหมเลยนะ” น้องสาวอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ ทว่าภัคพงศ์ในยามนี้กลับเลือกปรนเปรอความต้องการของตนมากกว่าความสงสาร เขาปลดปล่อยตัวตนที่ตื่นตัวเต็มที่ออกมาจ่อตรงกึ่งกลางกายสาว ก่อนจะเสือกไสตัวตนเข้าสู่ร่องรอยสงวนจากทางด้านหลังอย่างรุนแรงและเอาแต่ใจ

“โอ๊ย!!! อย่า!! พี่ภัค อื้มมม!!!” ปรานไหมร้องลั่น พยายามบิดสะโพกหนีสิ่งที่รุกล้ำเข้าไปจนลึกสุดใจ ความคับแน่นทำให้เขารู้สึกถึงความอ่อนเยาว์ที่ยังไม่ผ่านมือใครนอกจากเขาเพียงคนเดียว

“พี่ขอนิดเดียวเองไหมจ๋า หืม?” เขาถามเสียงพร่าสั่น ขณะเริ่มเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่งจนเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม ปรานไหมพยักหน้าทั้งน้ำตา แต่ร่างกายที่ถูกปลุกเร้ากลับเริ่มโอนอ่อนตามแรงอารมณ์ที่เขายัดเยียดให้โดยไม่รู้ตัว

“คิดถึงจังเลย เมียจ๋า อื้มมม ยังฟิตอยู่เลยที่รัก” ภัคพงศ์ถามพลางซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น เขาถลกเสื้อของเธอขึ้นเพื่อบีบเฟ้นยอดอกที่ชูชันตอบรับแรงอารมณ์อย่างลืมตัว

ภัคพงศ์ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขารีบพลิกร่างน้องสาวให้หันกลับมาเผชิญหน้า ก่อนจะประกบปากจูบอย่างดูดดื่ม ลมหายใจร้อนผ่าวของปรานไหมที่เกิดจากอารมณ์รัญจวนเป่ารดใบหน้าเขา ทั้งสองแลกลิ้นกันอย่างโหยหาด้วยความใคร่ที่พุ่งสูงถึงขีดสุด มือหนาฟอนเฟ้นทรวงอกนุ่มหยุ่นอย่างเมามัน สัมผัสที่ได้รับช่างเนียนละเอียดจนเขาแทบคลั่ง

“พี่!!!... ไหมไม่ได้กินยาคุมนะ...” เธอพยายามอ้อนวอนครั้งสุดท้ายด้วยนัยน์ตาปรือปรอย

ทว่าภัคพงศ์กลับดึงมือของเธอมาเกาะกุมแท่งรักของเขาไว้แน่น พร้อมบังคับให้เธอช่วยขยับรูดเป็นจังหวะถี่ยิบ อีกมือหนึ่งก็ยังคงขยำทรวงอกงามรุนแรงขึ้นตามอารมณ์ที่ดิบเถื่อน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปเขี่ยสะกิดใจกลางดอกไม้งามที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานแห่งความใคร่