บทนำ

แปะ แปะ แปะ

เสียงของสายฝนที่ตกลงมาเปาะแปะ จากเสียงเบาก็เริ่มจะดังขึ้น ปลุกให้หญิงสาวผู้กำลังหลับสนิทตื่นจากความฝัน เธอลุกขึ้นงัวเงียเดินลงมาเข้าห้องน้ำชั้นล่างของบ้านตัวเอง เพราะห้องน้ำข้างบนดันมาเสียสะนี่

ตึงตัง!

เฮือก! ร่างบางสะดุ้งตัวโหย่งเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกระแทกกับประตูหน้าบ้านของเธออย่างแรง ผิงอัน เริ่มรู้สึกหวาดกลัวกับเสียงที่ได้ยิน แต่ก็เลือกจะเดินมาฟังใกล้ๆ เพราะเธอไม่แน่ใจว่านั่นคือเสียผีหลอกหรือพวกโจรกันแน่

“อึกโอย..อ่า”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เป็นเสียงร้องโอดครวญอย่างทรมาน

มือเล็กเดินไปหยิบไม้กวาดที่วางอยู่ข้างโต๊ะ เธอเดินถือมาหน้าประตูบ้านและช่างใจว่าจะเปิดออกไปดูดีไหม เพราะเสียงร้องนั่นมันคือเสียงของคนชัดๆ บริเวณหน้าบ้านของเธอเป็นร้านขายดอกไม้ จริงๆบ้านที่เธอเรียกถ้าจะเรียกให้ถูกต้องมันคือตึกแถวสามชั้นเสียมากกว่าที่เธอนั้นมาเช่าอาศัยอยู่

“เอาไงดีนะยัยอัน จะเปิดออกไปดูดีไหม..” สองมือเล็กกำทั้งไม้กวาดและโทรศัพท์ไว้แน่น เตรียมกดโทรศัพท์หาตำรวจทันทีถ้ารู้ว่านั่นเป็นเสียงของโจร

เธอไม่สามารถไปเรียกหรือตามใครให้ออกไปดูกับเธอได้ เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่ใช้ชีวิตอยู่ภายในบ้านหลังนี้เพียงคนเดียว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอคงไม่มีใครรู้แน่ แต่น้ำเสียงที่น่าสงสารของใครบางคนยังคงร้องอยู่แต่เริ่มเสียงเบาลง

แกร๊ก เธอค่อยๆง้างประตูบ้านเปิดออกช้าๆ กวาดสายตาไปไปรอบๆ ก่อนจะต้องชะงักไปชั่วครู่ เมื่อสายตาจับจ้องไปที่ร่างหนาที่นั่งหอบหายใจโรยริน กับหยาดเลือดสีแดงสดที่ท่วมไปทั้งตัว

“คุณ!”

เธอรีบเข้าไปประคองผู้ชายร่างหนาที่ไม่รู้จักเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ตรวจสอบบาดแผลแล้วใช้มือกดช่วยห้ามเลือด ถอดเสื้อคลุมออกมาช่วยกดแผลที่ท้องให้กับเขา มือหนึ่งก็คอยกดโทรหาโรงพยาบาลรีบบอกข้อมูลที่อยู่ให้โรงพยาบาลหรือหน่วยกู้ภัยให้รีบมา

“คุณคะ ได้ยินเสียงฉันไหม”

“อึก..ใคร”

“เอ่อ ผิงอันค่ะ เดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้วนะคะอย่าเป็นอะไรนะคุณ..” เขาเริ่มจะไม่ได้ยินเสียงหวานที่คอยพูดคุย มันเริ่มเลือนลางและจางหายไป…

“โอ้ไม่นะ! อย่าหลับนะ ห้ามหลับนะคุณ!”ถึงเธอจะพยายามเรียกยังไงเขาก็คงไม่ตื่นมาได้ยิน เพราะตอนนี้เขาสลบไปในอ้อมแขนของเธอ

เขาคือใครกัน ผู้ชายที่เลือดอาบไปทั้งตัว แล้วทำไมถึงได้มานอนสลบอยู่หน้าบ้านเธอ แต่เธอรู้แค่ว่าเธอจะต้องช่วยชีวิตเขาให้ได้

-บางเรื่องถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องออกตัว…-