บทที่7 น้องปี1

สองปีต่อมา

น้องใหม่เฟรสชี่ปี 1 คณะบริหาร น้องเฌอรีนกับกิจกรรมรับน้องสนุกสนาน

"มึงสองคนจะกลับรึยัง" เจเจถาม วิคเตอร์กับเลโอ

"พวกกูจะเดินไปดูเฌอหน่อยเห็นว่ามีกิจกรรมรับน้องหลังเลิกเรียน"

"ไปดิกูไปด้วย" เลโอตอบเขา

สี่หนุ่มรุ่นพี่วิศวะ เดินมาที่คณะบริหาร หนุ่มหล่อใส่เสื้อช็อปโดดเด่นมาแต่ไกล สาวๆ หันไปมองกัน พรึบ!

"นั่นไงเฌอ" เอเดนชี้ไปที่น้อง สี่หนุ่มมายืนดูอยู่ห่างๆ ไม่ได้เข้าไปวุ่นวายอะไร แต่มิวายยังมีสายตาสาวๆ มองมาอยู่ตลอดเวลา พร้อมกับเสียงซุบซิบๆ

"น้องๆ คะ ตั้งใจฟังกันหน่อยค่ะ เงียบค่ะ พี่วิศวะโยธาทั้งสี่ท่านคะ พี่คะ" รุ่นพี่เรียกทั้งสี่หนุ่ม

"ฮะ เรียกพวกเราเหรอครับ" เอเดนชี้มาที่ตัวเอง

"พี่นั่นแหละค่ะ"

"มีอะไรเหรอครับพี่มาเบลคณะบริหาร" เอเดนถามกลับกวนๆ

"พวกพี่มาทำไมกันไม่ทราบคะพวกเรารับน้องคณะกันอยู่ พวกพี่ไม่รู้เหรอคะ"

"ตามสบายเลยครับ ผมก็มารับน้อง" เอเดนตอบกวนๆ สไตส์เขา น้องๆ ขำกันใหญ่

"น้องๆ คะ นี่พี่เอเดนวิศวะปี4 พวกเราสวัสดีพี่เอเดนหน่อยสิคะ"

"สวัสดีครับ/ค่ะ พี่เอเดน" น้องกล่าวทักทายเขา

"สวัสดีครับทุกคน"

"แล้วคุณพี่มาทำไมกันแน่คะ"

"มารอรับน้องไงมาเบล ก็เพิ่งบอกไป"

"ไหนน้องคุณคะ คุณเอเดน มากวนกันปะเนี่ย"

"กวนที่ไหนละเบล นั่นไงน้องผมครับ กับน้องเจเจด้วย"

"คนไหน"

"คนนั้นไง เฌอรีน ผมไปนั่งรอได้รึยังครับคุณพี่มาเบลคนสวย"

"เฌอรีนนั้นพี่หนูเหรอ" พี่มาเบลถาม

"ใช่ค่ะพี่"

"หน้าตาดีทั้งบ้านเลยนะ งั้นยอมให้ไปนั่งรอก็ได้ ไปค่ะคุณชายเดนมันมารับน้องจริงๆ ด้วย ทุกคนสนใจพี่นะคะ"

"ทุกคนวันนี้แยกย้ายพรุ่งนี้รวมตัวเวลาเดิม"

"เฌอรีนพี่เธอหล่อมากเลย ตายแล้วเขามีแฟนยังอ่ะ"

"น่าจะมีบ้างแหละแต่ฉันไม่ค่อยได้ถาม"

"แล้วอีกสองคนก็เพื่อนพี่เขา กลุ่มเดียวกันเหรอ" เพื่อนๆ รุมถามเธอ

"เฌอถ้าเลิกแล้วตามพี่ไปนะ พี่ไปรอที่รถ"

"ค่ะ พี่เจเจ"

"เฌออยากรู้จักวะ" เพื่อนเธอกระซิบ

"ค่อยแนะนำให้รู้จักนะ ไปก่อนนะเดี๋ยวพี่บ่น"

"...."

“อะไร เป็นอะไร? ดูมันทำหน้าตูบ” เอเดนแซวน้อง

"พวกพี่เล่นใหญ่กันมากเลยนะ"

"อะไรพูดเรื่องอะไรเล่นใหญ่อะไร"

"ก็เดินกันไปสาวๆ นี่มองกันพรึบ!เลย"

"อันนี้ช่วยไม่ได้จริงๆ อ่ะเฌอ เพราะมันเป็นเรื่องปกติ" เอเดนตอบน้องยิ้มๆ

วิคเตอร์แอบถ่ายรูปเฌอรีนตอนนี้หน้าเธอเหมือนแมว มีสีแต้มเป็นหนวด "น่ารักดี"

"เมื่อไหร่จะสอนหนูขับรถ"

"ถามพี่เจเจ" เอเดนรีบปัดไปให้

"ไปเรียนเลยเฌอ ถ้าไม่เรียนก็ให้คนขับรถขับมาส่งเหมือนเดิม" เจเจตอบ

"ไม่เอาหนูโตแล้วอายเพื่อนแย่เลยมีคนขับรถมารับมาส่ง"

"ให้พี่สอนเดี๋ยวพี่ดุก็มางอนพี่อีก"

"พี่เจก็อย่าดุสิ"

"พี่เลโอ" เฌอรีนหันมาทางเลโอ

"พี่ก็ดุนะ เวลาสอนอะไรใครดุมากเลยนะมีร้องไห้เลยนะ" เลโอรีบออกตัวหนีอีกคน

เฌอรีนหันไปทางเขา "พี่วิคเตอร์"

"ได้พี่สอนเอง"

"ได้เหรอวะ" เอเดนถามย้ำอย่างรู้สึกแปลกใจ

"อืมได้" เฌอรีนยิ้มหวานให้เขา

"เดี๋ยวหนูจะมีรถแล้วรุ่นไหนดีน๊า" เฌอรีนพูดสีหน้าตื่นเต้นพร้อมกับยิ้มหวานให้วิคเตอร์

"กลับรึยัง" เอเดนถามทุกคน

"ไปดิมึง โอเคไปครับแยกย้ายโว้ย ไปกลับๆ" เลโอตอบพร้อมกับเดินแยกไปที่รถตัวเอง

สามวันต่อมา

ครืดด เสียงโทรศัพท์

"ค่ะ พี่วิคเตอร์"

"วันนี้เราว่างไหมพี่จะไปรับ พอดีวันนี้พี่ว่างจะได้สอนขับรถ"

"ได้ค่ะ"

“งั้นพี่ออกไปเลยนะ”

"ได้ค่ะพี่วิคเตอร์"

"แม่คะหนูจะไปเรียนขับรถนะคะ" เฌอรีนบอกคุณแม่แล้วก็รีบออกไป

"อะไรทำไมทำหน้าแบบนั้นวิคเตอร์ถามเธอยิ้มๆ"

"ตื่นเต้นนะคะ"

"ไม่ยากหรอกแป๊บเดียวก็เป็น"

"เราไปที่ไหนกันคะ"

"แถวเมืองทองก็แล้วกัน"

“ลงมาเฌอสลับกับพี่ พร้อมรึยัง"

"แป๊บหนึ่งค่ะ พี่จับมือเฌอ" วิคเตอร์ไม่กล้าจับ เธอเลยดึงมือเขามาจับ เขายิ้มมือเฌอรีนเย็นเฉียบ

"กลัวขนาดนั้นเลยเหรอ"

"นิดหน่อยค่ะ"

"ถ้าไม่อยากขับก็ไม่เห็นเป็นไรนะเฌอ"

"ก็จะเป็นภาระพี่เจเจกับพี่เอเดนไงคะ"

“พี่รับส่งให้ได้ถ้าต้องการ” วิคเตอร์พูดนิ่งๆ

"ได้ที่ไหนละคะ แบบนั้นรบกวนพี่แย่เลย" เขายังจับมือเฌอไว้ไม่ปล่อย

"เริ่มกันเลยไหมคะ เฌอพร้อมแล้ว"

"อืม" คนตัวโต ตอบเธอสั้นๆ เหมือนเดิม

"ปรับเบาะให้พอดีตัวแล้วก็คาดเข็มขัด สตาร์ทรถ"

"โอเคค่ะ"

เฌอรีนเกร็งมากในตอนแรก คนตัวโตสอนดี ไม่นานเธอก็เริ่มคล่องขึ้น

"เก่งแล้วไม่ยากเห็นไหม" วิคเตอร์ใจเย็นสอนเธอ "เราจะซื้อรถรุ่นไหน?"

“พี่แนะนำหน่อยสิคะ”

"เอารถพี่ไปลองขับก่อนไหม แล้วค่อยตัดสินใจ"