บทที่2 น้องสาวเพื่อนน่ารัก

"แล้วถ้าเรามีแฟนละเฌอ แฟนเรากินเหล้าได้ไหม?" เลโอถามขึ้นมา

"อืม ได้บ้างแต่ไม่เยอะนะ"

"สูบบุหรี่ได้ไหม" เลโอถามต่อ

"ไม่ได้ค่ะไม่ชอบเหม็น" คนตัวโตที่นั่งข้างๆ ขยับนิดหนึ่งเพราะเขาเพิ่งสูบบุหรี่มา

"แล้วถ้าเจอเราตอนที่เขาสูบไปแล้วละ" เลโอยังถามอีก

"ก็ต้องเลิกไงคะ"

"เลิกบุหรี่"

"ใช่ค่ะเลิกบุหรี่สิ"

"พี่ว่าเขาเลิกกับเฌอ” หึหึ เอเดนพูดเสร็จขำ เจเจก็ขำ

"พี่เดนพี่เจ ไม่อยากคุยด้วยแล้ว" เฌอรีนบ่นพี่ๆ

เจเจเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่หน้าตึกคณะ พี่สามคนวิ่งกันไปในตึก เหลือเฌอรีนกับพี่วิคเตอร์ สองคนเธอยืนงงๆ อยู่ข้างรถ วิคเตอร์เดินอ้อมมาหาเธอ

"ไปหาที่นั่งก่อนไหมน่าจะใช้เวลานาน"

"ใช้เวลาสักพักเลยแหละกว่าจะเสร็จ"

"ค่ะ แล้วพี่วิคเตอร์ไม่ไปกับพวกพี่ๆ เขาด้วยเหรอคะ"

"พี่อยู่คนละกลุ่มกันน่ะ ของพี่ส่งไปแล้ว"

"อ๋อค่ะ"

"หิวไหมตรงโน้นมีร้านกาแฟอยากไปนั่งหาขนมทานไหม"

“ไปก็ได้ค่ะ”

เฌอรีนแอบมองคนตัวสูง จากด้านหลัง พี่เขาสูงจังตัวใหญ่จังเลย เขาเปิดประตูให้เธอเข้าไปในร้าน

เขาสั่งกาแฟ "เฌอเลือกสิพี่ไม่รู้เราชอบทานอะไร"

"ค่ะ"

เฌอรีนสั่งเครื่องดื่ม แล้วก็เลือกขนมมาสองอย่าง "พี่ทานไหมคะ"

"ไม่ละพี่ไม่ค่อยชอบทานของหวาน"

สาวสวยใสชุดนักศึกษารัดรูปเปิดประตูเข้ามา "ว่าแล้วต้องใช้วิคเตอร์จริงๆ ด้วย มิ้วกี้เห็นหลังไวๆ นะคะ"

“มีอะไรเหรอ?” เขาถามพร้อมกับสีหน้านิ่ง

"ก็คิดถึงนะสิคะ ไม่โทรหามิ้วกี้เลย ใจร้ายจังเลยนะคะ"

"ผมไม่โทรหาใครอยู่แล้ว" เขาตอบนิ่งๆ

เฌอรีนรู้สึกอึดอัด และเขาก็รับรู้ได้

"มีอะไรกับผมอีกไหม?" เขาถามเชิงไล่

"ไม่มีก็ได้ค่ะ"

มิ้วกี้กระฟัดกระเฟียดเดินออกไป คนตัวเล็กมองเขา

"พี่ไม่ตามไปง้อเหรอคะ"

"ง้อใคร"

"แฟนพี่ไง"

"พี่ไม่มีแฟน" เขาตอบนิ่งๆ

เฌอรีนทำหน้า งงๆ แต่ไม่ได้ถามอะไรเขา นั่งทานขนมไปเงียบๆ

ครืดด ครืดด เสียงโทรศัพท์พี่เขา

“อืม อยู่ร้านกาแฟ พวกนายเสร็จแล้วเหรอ"

"ยังเลยนั่งอยู่ใต้ตึกมึงมาดูให้หน่อย" เจเจโทรตามเขา

"เออเดี๋ยวกูเดินไป"

"เจเจตาม" เขาหันไปบอกคนตัวเล็ก

"ไปค่ะ" เขาเดินนำเธอไปหาพวกพี่ๆ

“มีอะไร”

“มึงมานั่งเลยวิคเตอร์ ช่วยแก้ตรงนี้ให้กูหน่อย” เลโอดึงเขาให้นั่งลง วิคเตอร์ทำอะไรนิดหน่อยตรงโน้ตบุ๊ก ไม่ถึงสองนาที

"เสร็จแล้ว" ปากหนาได้รูปหันไปบอกเพื่อนๆ

"เชี่ย เทพสัส" เอเดนเผลอพูดออกมา

"หล่อ รวย แถมเก่งอีก ไอ้สัสเล่นซะกูขายไม่ออกเลย" เลโอบ่นเพื่อน วิคเตอร์ยักไหล่

"เจเจมึงรีบเลยส่งให้อาจารย์เดือน"

"โอเคๆ ส่งแล้วจบซะทีไอ้เวรเลโอ"

“ไปเฌอกลับบ้านกัน"

"ค่ะ"

"พวกมึง ไปส่งน้องเถอะ กูกับวิคเตอร์ไปรอที่คอนโด" เลโอบอกเจเจกับเอเดน

“โอเคตามนั้น" เจเจพยักหน้า 

"บ๊ายบายเฌอรีน" เลโอบอกลาน้อง วิคเตอร์มองมาเงียบๆ

"กลับบ้านเย็นเลยนะเราโทษทีนะ" เอเดนรีบออกตัว

"พี่lineบอกน้ารดาให้แล้ว" เจเจบอกน้อง

“แล้วพรุ่งนี้ใครจะไปส่งหนู”

"แกเลยเอเดน"

"ไม่เอาผมมีเรียนบ่ายขี้เกียจตื่นเช้า พี่เจแหละตื่นไปส่งยัยนี้"

"เออได้พี่ไปส่ง"

"พี่ก็สอนหนูขับรถสิ หนูจะได้ขับรถเอง"

"พี่เจสอนสิ" เอเดนรีบโยนมาให้

เจเจหันมามองหน้าเฌอรีน "ให้สอนลิงยังง่ายกว่ามั้ง" สองหนุ่มหัวเราะกัน

“ไปจ้างครูสอนไปเฌอ"

"ได้ค่ะไม่สนพวกพี่หรอก"

@ร้านkk

เจเจนั่งลงใกล้ๆ วิคเตอร์ "มึงไม่ดื่มละ"

"วันนี้กูต้องขับรถไปนอนบ้าน ไม่ได้นอนคอนโด ต้องกลับไปเอาของนิดหน่อย"

"อืม"

"เจเจค่ะมาคุยกันหน่อยไหมคะ" สาวสวยเรียกเขา

"อืมได้" เขาลุกขึ้นไป

"ไอ้พี่เจยาวแล้วกูว่าคุยยาว" เอเดนกระซิบเลโอ

"เวรแล้วพรุ่งนี้จะตื่นไปส่งเฌอไหวไหมล่ะพี่เจเจพรุ่งนี้กูเรียนบ่ายด้วย กูไม่อยากตื่นเช้า" เอเดนบ่น

"กูว่าไม่รอด ไอ้เจไม่ตื่นแน่เพลียแน่" เลโอออกความเห็น

"เวรกูก็ไม่อยากตื่นเช้า" เอเดนบ่น

"มึงวิคเตอร์ไปรับให้หน่อย" เอเดนหันมาพูด

“อืม พรุ่งนี้กูผ่านทางนั่นไปรับให้ได้"

“ขอบใจวิคเตอร์เพื่อนรัก” เอเดนยิ้มตบบ่าวิคเตอร์

"เอาเบอร์เฌอไป ถึงหน้าบ้านโทรหาเฌอ บ้านเฌอถัดจากบ้านกู สองหลัง"

"อืม" วิคเตอร์ตอบรับสั้นๆ

“เฮ้ยๆ ไอ้สัสเลโอโน้นน้องน้ำอิงมาด้วยวะ อย่างขาว” เอเดนกระซิบบอกเลโอ

"กูไปนะ" วิคเตอร์ลุกขึ้นกลับ

"อ้าว! กลับเลยเหรอวะ"

"อืม"

"เออๆ เจอกัน"

ตอนเช้าหน้าบ้านเฌอรีนรถสปอร์ตสีดำมาจอดรอเธอหน้าบ้าน

เขาโทรหาเธอ

"เอ๊ะ! เบอร์ใคร?" เฌอรีนรับสาย "ฮัลโหลค่ะ"

"เฌอพี่รออยู่หน้าบ้าน" เขาวางสายไปเฌอรีน เดินออกมา งงๆ เขาลดกระจกรถ

"ขึ้นมาสิพี่ไปส่ง" เฌอรีนขึ้นรถหันไปถามเขา

"ทำไมเป็นพี่วิคเตอร์มารับละค่ะ"

"พี่ผ่านทางนี้" เขาตอบสั้นๆ เหมือนเคย

บรื้นนน เสียงรถสปอร์ตราคาแพงลิบลิ่ว ออกตัว พี่เอเดนบอกว่าเขารวยมากนี่หน่า ขับรถแพงขนาดนี้เชียว

"ทำไมเงียบ หิวไหม ทานอะไรมารึยัง"

"ทานแล้วค่ะ"

"เบอร์พี่น่ะเซฟไว้ด้วยนะ"

"ได้ค่ะ" เขาจอดรถหน้าโรงเรียนเธอ เฌอรีนหันมาขอบคุณเขายิ้มหวานน่ารักให้เขา

เธอลงไปแล้วกลิ่นหอมอ่อนๆ ยังอยู่ในรถเขาอยู่เลย กลิ่นเด็กมันดีแบบนี้นี่เองสินะ เขาขับรถกลับคอนโดไปนอนต่อเพราะวันนี้เรียนช่วงบ่าย

วิคเตอร์ลูกครึ่งไทยอเมริกันพ่อกับ.แม่เขาแยกทางกันและคุณแม่เขาได้มาแต่งานใหม่กับ นักการเมืองชื่อดังแม่เขาทำธุรกิจหลายอย่าง เขาเข้ากับพ่อเลี้ยงได้ดีเพราะพ่อเลี้ยงเขาไม่มีลูก

^^...วิคเตอร์เป็นลูกคนเดียวของที่บ้าน ความหล่อเกินต้าน ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นมองใครทีแทบละลาย เขาสูง187 นิสัยเงียบไม่พูดเยอะคำไหนคำนั้น อยากได้อะไรต้องได้ ขี้รำคาญ ไม่เคยรักใคร เอากันแล้วก็จบแยกย้าย ไม่ชอบผู้หญิงวุ่นวาย เอาแต่ใจ ใครอยากเข้ามาอยู่ในโลกของเขาก็ต้องเคารพกฎและเชื่อฟังเขา

คนตัวสูงเดินมาสมทบกลุ่มเพื่อน "วิคเตอร์มาช้าจังวะ" เอเดนทักทายเขา

"อืม"

"เฌองอแงกับมึงรึเปล่า"

"ไม่นะ"

"ชอบใจวะวิคเตอร์ไปส่งเฌอให้ กูตื่นไม่ไหว" เจเจพูดทำหน้าเพลียๆ

"ไม่เป็นไร กูเข้าใจ" วิคเตอร์ยักไหล่ยิ้มๆ

"แล้วจะไปไหนวะวิคเตอร์"

"ไปดูดบุหรี่"

"กูไปด้วย" เอเดนเดินตามเขาไป

"...."

“นั้นพี่วิคเตอร์กับพี่เอเดนวิศวะนี่”

"ไหนๆ"

"นั่นไงยืนสูบบุหรี่อยู่" สาวๆ คณะบริหารเดินมาแอบมองเขาสองคน

"หล่อโคตรอย่างเท่กลุ่มนี้หล่อทั้งกลุ่มจริง แต่เลวทั้งกลุ่มนะ"

"จริงดิ"

"เออ ดิ"

"เลวยังไงวะ?"

"เอาหมดไม่สนใจลูกใครแต่ไม่คบนะ"

“พี่เขาไม่มีแฟนกันเหรอ”

"ไม่มีหรอกคู่นอนทั้งนั้นแหละ แต่ผู้หญิงก็ชอบนะ"

"ชอบดิ หล่อรวยขนาดนั้น"

"นั้นไงมาละหนึ่งพี่จินนี่คณะเรานี่"

"..."