บทที่17 หนีหัวใจ

ด้านเจเจคุยกับเอเดน

"พี่เจพี่รู้มานานแล้วว่ามันคิดไม่ซื่อกับเฌอ แล้วทำไมยังปล่อยให้น้องไปไหนมาไหนกับแม่งวะ"

"เอเดนนายเคยเห็นวิคเตอร์มันเป็นแบบนี้เหรอ มันเคยดูแลใครแบบเฌอรีนเปล่า"

"ก็ใช่แต่เราก็รู้นิสัยมันไง เลยไม่อยากให้เฌอยุ่งด้วย"

"พี่ว่าวิคเตอร์เปลี่ยนไปแล้ววะ มันไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว และมันไม่ใช่คนเลวอะไรหรอก ถ้ามันเลวพวกเราก็ไม่ต่างกันหรอก ถ้าเฌอชอบมันจริงๆ เราก็ห้ามไม่ได้ วิคเตอร์มันต้องพิสูจน์ตัวมันเองกับเฌอ ให้มันเอาชนะใจมันเองให้ได้เถอะ"

“เราอย่าไปกดดันเลยเอเดน เราคอยดูอยู่ห่างๆ เถอะคนเราจะหนีหัวใจตัวเองได้ยังไง จริงไหมถ้ามันคู่กันจริงเราขวางยังไงก็ขวางไม่ได้หรอก วิคเตอร์มันก็เกรงใจนายกับพี่มาก อย่างให้มิตรภาพเรามาสั่นคลอนเพราะเรื่องนี้เลยนะ พี่ขอเอเดน ไม่ใช่พี่ไม่ห่วงเฌอ"

“ผมเข้าใจแล้วพี่เจเจ ผมไม่ทันคิดถ้าวิคเตอร์มัน เป็นวิคเตอร์คนเดิมเฌอรีนคงไม่รอด"

"อืม เฌอแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่นจริงๆ นั่นแหละ"

"อืม แต่เอาแบบนี้แหละพี่เจ ถือว่าเป็นการพิสูจน์ใจวิคเตอร์มันด้วย ดูสิว่ามันจะหนีหัวใจตัวเองไปถึงไหน คอยดูไปแบบนี้แหละผมก็ไม่มีอะไรติดใจมันแล้วแหละ"

“อืม พี่ค่อยสบายใจหน่อย ไปเถอะ”

"..."

"มึงขึ้นเรียนกัน" เอเดนหันไปพยักหน้าเรียกวิคเตอร์ เลโอกอดคอทั้งคู่เดินไป ต่างคนต่างโล่งอก

"มึงคาบอาจารย์เดือนกูไม่เข้านะ ไปดูโปรเจกต์หน่อย งานไม่คืบเลยกู" เอเดนบอกทุกคน

"งั้นไปฐานลับกัน" เลโอเสนอ

"โปรเจกต์มึงถึงไหนแล้ววิคเตอร์" เอเดนถาม

"70%แล้ว"

"เร็วจังวะเอาเวลาไหนไปทำ?"

"ช่วงนี้ก็ไม่ได้นัดใคร (เน็ต) เหมือนมึงไงเอเดนกูก็เลยมีเวลา" วิคเตอร์ตอบยิ้มๆ

"ไอ้เวรเรื่องนั้นก็หยุดไม่ได้โว้ย ลงแดงตายพอดี"

"ทำงานเลยมึงลามกทั้งวัน 50%ได้รึยังของมึงน่ะ" เลโอบ่น

"เออกูเร่งอยู่"

"มึงละเจเจ"

"ของกู 70%ได้แล้วเหมือนกัน"

"มึงดูตัวอย่าง ขนาดนัก (เน็ต) ตัวจริงอย่างมันดิ งานยังคืบหน้ากว่ามึงอีกเอเดน"

"ไอ้สัสเลโอ" เจเจด่า ทุกคนขำก๊ากพร้อมกัน

เช้าวันต่อมากลุ่มสี่หนุ่มวิศวะสุดหล่อนั่งประจำการอยู่ที่เดิม "มาเบลๆ" เดินผ่านมา เลโอสะกิดเอเดน

"มาเบลคนสวยมานี่หน่อย"

"อะไรยะ เรียกทำไมคนรีบๆ อยู่"

"รีบไปไหน?"

"ฉันจะส่งรายชื่อประกวดดาว เดือน ประจำปีนี้ไง วิศวะจะส่งใคร"

"ไม่รู้อ่ะ แล้วคณะเบลส่งใครครับ"

"น้องเฌอรีนกับน้องเกลไง ปีนี้เข้าชิงสองคนแน่นอน"

"เบลเปลี่ยนคน" วิคเตอร์พูดขึ้นมา

"อะไรของนายอ่ะวิคเตอร์มาเสียงดุใส่ฉันทำไม"

"โทษที"

"แล้วเฌอรีนยอมประกวดเหรอ ปรกติเฌอไม่ค่อยชอบทำอะไรแบบนี้" เจเจถาม

"ก็ไม่เห็นว่าอะไรนะ บอกว่าได้ค่ะ"

เฌอรีนเดินมาพอดี

“เดี๋ยวฉันไปคุยเอง" วิคเตอร์เดินเข้าไปหาเฌอรีน

"วิคเตอร์เป็นอะไรอีกฮะเลโอ" มาเบลถาม

"ฉันว่าไม่นานใกล้จะคลั่งแล้ว" เลโอกระซิบมาเบล

"เฌอรีนคุยกันหน่อย"

"คุยอะไรคะ?"

"ตามพี่มา"

"ไปบอกพี่เบลว่าขอถอนตัว เรื่องประกวดดาว ให้เกลประกวดคนเดียว จะไปแข่งกันเองทำไม"

“ก็พี่เขาเลือกไม่ได้ เลยให้ลงทั้งคู่ หนูว่าก็ไม่เห็นเป็นอะไร หนูกับเกลไม่ได้สนใจอยู่แล้วใครจะได้ไม่ได้"

"แต่พี่บอกอยู่นี่ไงว่าให้เฌอไปถอนตัว"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ หนูจะประกวดมันเกี่ยวอะไรกับใครไม่ทราบ"

“อยากจะไปเดินโชว์ผู้ชายรึไง”

“พี่เป็นบ้าเหรอ”

พูดเสร็จคนตัวเล็กเดินผละไป

"เฌอหยุด คุยกันให้รู้เรื่องก่อน”

“วิคเตอร์คะ" สาวสวยเรียกเขา เธอเดินจะเข้ามาหาเขา

"อย่ามายุ่งกันฉัน" คนสวยจะเดินเข้ามาหาเขาหยุดชะงัก

"เฌอรีน พี่บอกให้หยุด"

“พี่อย่ามาเดินตามหนูคนอื่นเขามองกันเยอะแยะ"

"แล้วฟังพี่รึยังว่าไม่ให้ประกวด"

"ไม่ฟังค่ะ มันเรื่องของหนู" วิคเตอร์อยากจะพาดก้นเธอให้หายดื้อนัก

เขาเดินกลับมาหากลุ่มเพื่อน สีหน้าบ่งบอกอารมณ์มาเลย ไม่มีใครกล้าถาม "กูไปดูดบุหรี่นะ"

“เดือดมากกูว่า" เลโอกระซิบเอเดน

"วิคเตอร์อาการหนัก มันปฏิเสธเฌอไป แต่มาเป็นเดือดเป็นร้อนเสียเอง เรื่องนี้กูเคลียร์ให้ไม่ได้เหมือนกันนะ" เอเดนพูดยักไหล่ตามสไตส์เขา

หลังเลิกเรียน

"เฌอรีน" วิคเตอร์มาดักรอเธอที่จอดรถ "ทำไมกลับเย็นจัง"

"เกล กลับก่อนเลย" เฌอรีนเอ่ยบอกเพื่อน อบิเกลพยักหน้าแอบเป็นห่วงเพื่อน

"เฌอรีน ไปคุยกันหน่อย"

"ทำไมมีเรื่องคุยกับหนูเยอะจัง"

เขาหันมาพูดย้ำ "ไปคุยกันหน่อย" เฌอรีนเห็นสายตาแบบนั้นของเขาเธอเลยไม่พูดอะไร ยอมเดินตามเขาไปเงียบๆ วิคเตอร์พามาคุยกันที่บ้าน ฐานลับ

“รีบพูดสิคะ”

"ไปถอนตัวรึยัง?"

"ก็บอกไปแล้วว่าไม่"

"งั้นพี่จะโทรหามาเบลเองไปบอกถอนตัวให้เอง"

“พี่จะทำไปทำไม พี่หวงหนูเหรอ"

"ใช่ไงพี่หวงเฌอ"

"พี่จะหวงหนูทำไมเราไม่ได้เป็นอะไรกัน"

วิคเตอร์ไม่เงียบอีกต่อไปเขาตอบเธอชัดเจน และดึงคนตัวเล็กเขามาหาเขา

"แล้วอยากเป็นไหมล่ะ เห็นย้ำหลายรอบแล้วว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน" เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนพร้อมก้มหน้าลงมา

จูบเฌอรีน

คนตัวเล็กประท้วงอึกอักอยู่ในลำคอ "อืม หวานจัง" เขาครางพอใจ เขาจูบเฌอรีน บดกลีบปากอย่างมีชั้นเชิงจูบร้ายๆ ของเขา ทำคนตัวเล็กในอ้อมแขนตัวอ่อนปวกเปียก

กว่าเขาจะยอมถอนจูบจากริมฝีปากแสนหวานของคนตัวเล็ก ทำเอาเฌอรีนขาสั้นตัวสั่นแทบยืนไม่อยู่

เขาอุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนโซฟาชั้นบน เฌอรีนนั่งอยู่บนตักเขา เธอเอาแขนเล็กๆ ดันหน้าอกกว้างของเขาไว้ ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเขา

"ทีนี้จะให้พี่โทรไปถอนตัวให้ได้รึยัง?”

"พี่วิคเตอร์หยุดนะคะ"

"เฌอก็รู้ว่าพี่หวง"

"ก็พี่จะหวงเฌอทำไมละคะ พี่ไม่ได้อยากคบใครจริงจังนี่ แล้วจะมาหวงเฌอทำไม แล้วก็ปล่อยเฌอสักที เฌอจะกลับแล้ว"