บทที่13 หลบหน้าทำไม

วิคเตอร์เดินมาใกล้ๆ เฌอรีน

"อยากกลับไหม?"

“คะ?”

"ที่นี่ร้อนอยากกลับเลยไหม"

"กลับได้ไงละคะ มาช่วยงานพี่เบลเขา"

"ถ้าอยากกลับพี่จะคุยกับเบลให้"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"แล้วช่วงนี้เป็นอะไร"

“คะ?”

"เห็นหลบหน้าพี่ตลอดเลย" เฌอรีนก้มหน้าเงียบไม่ตอบเขา

"ไม่ได้ยินที่พี่ถามเหรอ?"

คำถามเขาน้ำเสียงเขาดุเอาเรื่อง เป็นอะไรของเขาอยู่ๆ ก็มาจี้ถามเธอ

"แล้วคนที่ชื่อโอมแค่พี่รหัสรึเขามาจีบ"

“คะ?”

"ตอบสักทีเถอะเฌอรีน" เฌอรีนมองหน้าเขา

"ว่ายังไง"

"ก็ไม่รู้จะตอบอันไหนก่อนดี ก็พี่ถามเยอะ"

"เฌอ เกล" มาเบลเรียกเธอ

เฌอรีนได้โอกาสเดินผละไป วิคเตอร์หงุดหงิด

"กูจะกลับแล้ว" เขาหันไปบอกเลโอ

"เฮ้ย! รีบไปไหนมึง"

"กูร้อน" พูดเสร็จเดินออกไปเลย

"งอนใครวะอยู่ๆ ก็กลับ นายเหรอเจเจ" เลโอถามงงๆ

เจเจส่ายหน้า คนตัวเล็กรู้สึกไม่สบายใจที่อยู่ๆ เขากลับไปเลยแบบนั้น

"เดี๋ยวเฌอไปตามพี่เขาเองค่ะ น่าจะโกรธหนู" พูดเสร็จเฌอรีนวิ่งออกไป

"วิคเตอร์เป็นเมนรึเปล่าวะ มันขี้งอนตอนไหน" เอเดนพูดงงๆ

เฌอรีน วิ่งหอบ แฮ่กๆ กว่าจะตาม คนขายาวทัน เฌอรีนจับแขนเขา วิคเตอร์หันมามองคนตัวเล็กหอบจนตัวโยก คนเยอะเบียดไปเบียดมาเขาเลยดึงแขนเธอ มาที่โล่งๆ

“มีอะไร?"

"ก็พี่โกรธเดินออกมาแบบนั้น"

"แล้วยังไง กลับไปเถอะ พี่จะกลับแล้ว" น้ำเสียงเขาอ่อนลงนิดหนึ่ง

"ไปบอกคนอื่นว่าตามพี่ไม่ทันก็แล้วกัน"

"แล้วพี่หายโกรธรึยังละคะ"

"ยัง"

"พี่วิคเตอร์คะ"

"อย่าเรียกชื่อพี่น้ำเสียงแบบนั้น"

"แล้วเมื่อไหร่พี่จะหายโกรธละคะ"

"ไม่รู้ค่อยคุย ที่นี่ร้อน พี่จะไปนอนที่ฐานลับ เราเลิกงานแล้วค่อยคุยกันที่นั่นก็แล้วกัน"

คนตัวโตพูดเสร็จรีบเดินกลับไป

เฌอรีนยังงงๆ กับคำสั่งเขา ไปรอที่บ้านหลังนั้นเหรอให้เธอไปคุยที่นั่น ฉันควรไปไหมใจสั่นไปหมด

"อ้าว! เฌอรีนกลับมาแล้ว แล้ววิคเตอร์ละ"

"ตามไม่ทันค่ะ"

"งั้นเหรอแล้วตกลงเฌอไปพูดอะไร" เอเดนถาม

"หนูแค่หงุดหงิดพี่เขาถามเยอะ เลยตอบน้ำเสียงไม่ค่อยดีใส่"

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่คุยให้" เจเจพูดตัดบท

"ค่ะพี่เจ"

"พวกพี่กลับก่อนได้เลยนะคะ"

"อืม"

"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันส่งน้องขึ้นรถเอง ไม่ให้เดินไปสองคนหรอก" มาเบลบอกทุกคน

"โอเค ไงก็ฝากด้วยนะเบลเจเจหันไปกำชับเพื่อน"

"ได้จ้า"

"พวกเราแวะไปซุ้มกันหน่อยดีกว่าไหนๆ ก็มาแล้ว ไม่ไปเลยเดี๋ยวน่าเกลียด" เลโอพูดกับเจเจเอเดนไปสิ

"เฌอขับรถดีๆ ถึงบ้านlineมาด้วยนะ" เอเดนกำชับน้อง

"ได้ค่ะพี่เดน"

เจเจหันไปมองเกลที่คุยนั้นคุยนี่อยู่กับลูกค้า

"...."

เสร็จจากงานในใจเฌอรีนวุ่นวายไปหมด ไปหาเขาดีรึไม่ไป เอาไงดีทำยังไงดีฉันรีบตัดสินใจสิ

วิคเตอร์ เปิดแอร์นอนเขาถอดเสื้อแขวนไว้ เผลอหลับไป ตื่นมาสองทุ่มแล้ว เฌอรีนยังไม่มาอีก รึไม่กล้ามา เขาเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตา รอจนสามทุ่ม

เฌอรีนขับรถออกมาแล้วเธอหมุนพวงมาลัย ตัดสินใจกลับรถไปหาเขา

เฌอรีนไขกุญแจเข้ามาในบ้าน เรียกเขา

"พี่วิคเตอร์คะ"

"เฌอพี่อยู่ข้างบน" เฌอรีนเดินขึ้นไป เธอมองสำรวจบ้าน ไม่ได้มานานเลยยังสวยสะอาดเหมือนเดิม เฌอรีนเดินขึ้นไปหาเขา

วิคเตอร์ยืนถอดเสื้อ เปิดหน้าต่างดูดบุหรี่อยู่ เขาหล่อจัง กล้ามหลังกล้ามแขนเขาเป็นมัดๆ เขาทิ้งก้นบุหรี่ หันมามองเฌอรีน

"มานั่งบ้างไหมยืนนานแล้ววันนี้"

"ค่ะ"

เฌอรีนเดินมานั่งที่โซฟานุ่มๆ "บ้านสวยเหมือนเดิมเลยค่ะ"

"ดีที่ทุกคนช่วยกันทำความสะอาด" วิคเตอร์บอกเธอ

เฌอรีนเมื่อยจนเผลอไปนวดขาตัวเอง

"ยืนนานสินะคงจะเมื่อยน่าดู" เขาเดินมานั่งบนพื้นจับขาเธอ

"พี่วิคเตอร์จะทำอะไรคะ?"

"จะนวดให้"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

"นั่งสบายๆสิ" เขาดึงผ้ามาคลุมกระโปรงให้เธอ เพราะเขาเห็นแล้วใจไม่ดีเหมือนกัน

เขานวดอย่างเบามือให้คนตัวเล็ก เฌอรีนสบายจนอยากจะหลับ

"พอแล้วค่ะ พี่มีอะไรจะคุยกับเฌอคะ"

"ตอบคำถามที่พี่ถามทุกเรื่อง"

"พี่ถามอะไรบ้างละคะ"

“หลบหน้าพี่ทำไม”

“เปล่านะคะ”

"โกหก"

"แล้วโอมนี่แค่พี่รหัสเฉยๆ รึเขามาจีบ"

"พี่รหัสค่ะ" เขาหรี่ตามองคนตัวเล็กเหมือนไม่เชื่อ

"ถ้าพี่ไม่เชื่อเฌอก็ไม่รู้จะคุยอะไรแล้วค่ะ เฌอขอตัวกลับแล้วง่วงมากเลย" เขาไม่ยอมปล่อยขาเธอ

"แล้วหลบหน้าพี่ทั้งอาทิตย์ทำไม? ถ้ายังตอบว่าไม่ได้หลบ ก็ไม่ต้องกลับ"

"พี่วิคเตอร์คะ"

"ตอบมาเฌอรีน" เขาเสียงดุจ้องหน้าเอาเรื่องเธอ

“ก็พี่มีแฟนแล้ว เฌอไปวอแวใกล้พี่มากๆ เดี๋ยวแฟนพี่จะเข้าใจผิดเอา"

"พี่บอกตอนไหนว่ามีแฟน"

"ก็เฌอเห็นผู้หญิงมากอดพี่แบบนั้นคงไม่ใช่เพื่อนมั้งคะ"

"นั้นไม่ใช่แฟน"

"แล้วแบบนั้นเรียกว่าอะไรคะ?"

"ข้อแลกเปลี่ยน"

เฌอรีนมองหน้าคนตัวโต

"คนเรานอนกันไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกัน เซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่องกัน" วิคเตอร์อธิบาย

"พี่วิคเตอร์ปล่อยขาเฌอค่ะ เฌอจะกลับแล้ว"

"คุยกันให้จบดีกว่าไหม จะได้ไม่ต้องเข้าใจผิด แล้วมางอนพี่ทีหลัง"

"เฌอจะงอนพี่ทำไมคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย"

"นั้นสินะ เราจะมางอนพี่ทำไม งั้นกลับเถอะดึกแล้ว ขับรถไหวรึเปล่าจะหลับในไหม"

"ขับได้ค่ะ"