บทที่12 สาวสวยชุดไทยสีชมพู

“อ๋อ โอมรุ่นน้องปีสองพี่รหัสน้องเฌอเห็นสนิทกันนะ แต่ไม่รู้จีบน้องนายรึเปล่า อันนี้ไปถามเฌอเองนะเอเดน แต่เดี๋ยวนะ นายกับเจเจจะไม่ไปกระทืบเขาใช่ไหม"

"ไม่หรอกมาเบลฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก"

"ไม่หรอก นี่แปลว่าไม่แน่หรอกรึเปล่าฮะเอเดน"

มาเบลหันไปเห็น สองสาวคณะบริหารเดินมาพอดี "นั้นอบิเกลกับเฌอรีนมาพอดี" พี่มาเบลเรียกสองสาว

"เฌอรีน อบิเกล"

“โอ้โห ใส่ออกมาสวยเชียวพี่เลือกให้เองเลยนะชุดเหมาะกับสองคนมากๆ ขับผิวขาวสวยมาก"

วิคเตอร์เจเจมองสองสาวคณะบริหารอยู่เงียบๆ

“แต่งตัวอะไรกัน” เอเดนกอดอกมองสองสาว

"ชุดไทยไงนายไม่รู้จักชุดไทยรึไงเอเดน"

"ธีมงานปีนี้คืองานวัดรู้เรื่องอะไรบ้างไหมเนี่ยเอเดน"

"อ้าว! เหรอ แล้วมาเบลคนสวย ไม่แต่งด้วยละครับ"

"ถ้าแต่งแล้วจะไปเหมาขนมที่ซุ้มฉันไหมล่ะเอเดน"

“เอาดิวะเอเดนสู้ๆ” เลโอนึกสนุกส่งเสียงเชียร์เพื่อน

"มึงก็เชียร์ไม่สนเงินในบัญชีกูเลยนะไอ้เลโอ แต่สำหรับมาเบลแล้วพี่สู้ครับ ไปใส่ขุดไทยมาเดี๋ยวไปเหมาให้หมดเลย"

"ได้เลยเดี๋ยวไปใส่"

"รอดูอยู่นะครับมาเบลคนสวย"

"ได้อย่าลืมมาเหมาละเอเดน"

“ไปเด็กๆ เราไปรอคนมาเหมาขนมกัน" มาเบลเดินมาโอบเอวเฌอรีนกับอบิเกลแล้วเดินไปด้วยกัน

“เจเจกูเห็นนะ” เลโอแซว

"เห็นอะไรของมึงวะ"

"สายตามึงมันฟ้องไอ้เจ"

เงียบ ไม่มีคำตอบจากเจเจเหมือนเคย

"พวกนายไปไหมงานแฟร์?" เอเดนถามทุกคน

"ก็มึงเล่นทำใจหมา เฮ้ยใจป๋า อวดสาวไว้ขนาดนั้นพวกเราก็ต้องไปดิวะเอเดน" เลโอตอบยิ้มๆ

"เออเงินไม่พอไม่เกี่ยวกับฉันนะ”

"อะไรวะพี่เจต้องช่วยกันดิ" เจเจยิ้ม

"จะไปรึยัง" เอเดนเร่ง

"นั่งก่อนรีบไปไหนให้เวลามาเบลไปแต่งตัวก่อน" เลโอพูดขึ้นมา

"เออจริง แล้วมึงล่ะ ยังไงวิคเตอร์เงียบเชียว"

"ก็พวกมึงไปกูก็ไปไง"

สักพัก

"ไปเลยไหม" เอเดนชวน

"ไปสิ"

สี่หนุ่มเดินผ่านซุ้มคณะไหนสาวๆ ก็เรียก พี่วิคเตอร์ค่ะ พี่เลโอ พี่เอเดน พี่เจเจค่ะ

"เอเดนมึงจะแวะทุกคณะไม่ได้" เลโอดึงแขนเอเดนเพราะจะแวะทุกซุ้มที่สาวๆ เรียก

"กูเป็นคนอ่อนไหวง่าย"

“ข้างหน้าจุดหมายมึงไอ้เวรเบลยืนรออยู่มึงเห็นไหม" เลโอกระตุกแขนเอเดน

มาเบลยืนใส่ชุดไทยอยู่หน้าซุ้ม หันมาโบกมือให้เอเดน

"ไอ้สัสใจกู คนรึนางฟ้า" เอเดนพูดเหมือนเพ้อ

"เดินสิไอ้เวร เมื่อไหร่จะถึง" เลโอดึงแขน

"เอเดนมาจริงด้วย"

"แหม มาเบลสวยขนาดนี้ไม่มาได้ไง"

เฌอรีนยืนแก้มแดงเหงื่อผุดเม็ดเล็กๆ แถวขมับ เจเจเดินเข้าไปหาน้อง

"ร้อนรึเปล่า" แต่มิวายปรายตาไปมองอบิเกลที่ยืนอยู่ข้างๆ

วิคเตอร์อารมณ์ไม่ดีเอาเสียเลย มีแต่หนุ่มๆ หันไปมองเฌอรีนพูกชมเธอไม่หยุด "ชุดไทยสีชมพูโคตรน่ารักเลย"

วิคเตอร์หันขวับ มองคนพูดที่ยืนมองเธออยู่ใกล้ๆ เขา สองหนุ่มหันมาสบตาพอดี เขาจ้องอย่างเอาเรื่อง

"แฟนพี่เหรอครับ ขอโทษครับ เกือบไปแล้วมึงแฟนเขาหวง มายืนเฝ้า"

"แล้วชุดคันไหมมีลูกไม้" เจเจยังถามน้อง

"ไม่ค่ะโชคดีที่ไม่คัน ไม่งั้นละแย่เลย"

"ยังไงเอเดนนายจะเหมาไม่ใช่เหรอ"

"ใช่สิมาเบลฉันตั้งใจมาอุดหนุนเต็มที่เลย ขายอะไรบ้างละ"

วิคเตอร์เดินมาใกล้ๆ เจเจ "คนเยอะจังเลยปีนี้”

“น้องครับขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ" หนุ่มๆ ซื้อของแล้วมาขอถ่ายรูปกับเฌอรีนและอบิเกล

"ได้ค่ะ" เฌอรีนกับเกลยิ้มเดินไปถ่ายรูปกับหนุ่มๆ

"มาเบล" วิคเตอร์เรียกเสียงหนักๆ

"ฉันเหมาหมดนี่เลย"

"อะไรของนายวิคเตอร์ ใครเขาให้เหมากัน"

"ก็จะได้ขายให้หมดๆ จะได้รีบกลับบ้านกัน"

เจเจเริ่มสังเกตเพื่อน ปกติวิคเตอร์ไม่เคยร้อนรนอะไร ขนาดนี้

"เป็นอะไรของนายฉันแกล้งเอเดนเล่น ไม่ต้องเหมาหรอกซุ้มฉันขายดีจ๊ะ แล้วป้ายก็สวยมาก เรามาถ่ายรูปกันหน่อยดีกว่า ฉันจะลงโพสต์อวยยศให้นายนะเอเดนเรื่องป้าย"

"ดีๆ ฉันชอบเรื่องได้หน้า" เอเดนตอบยิ้มๆ

"มาเร็วเด็กๆ เกลเฌอรีนถ่ายรูปกันจ้ะ"

"พอได้ยินเรียกเด็กๆ กูคิดถึงอนาคตกูเลยว่ะเลโอ"

"อะไรของมึงวะเอเดน"

"เจ๊เบลคนคุมงานที่บ้านกูเลย แม่กูน่าจะชอบ"

"คุมมึงด้วยเอเดนไม่ใช่แค่คุมงาน"

"อืม มึงก็ว่าไปเลโอ"

"...."

"น้องๆ หนูถ่ายรูปให้พี่หน่อย"

"ดูมึงดูออกคำสั่งชัดเจนทุกคำ"

“อะไรซุบซิบอะไรกันเอเดน”

"เปล่าครับ แล้วให้ยืนยังไงครับคุณมาเบลบอกด้วยสิ"

"เนี่ยยืนตรงนี้ หนูถ่ายให้เห็นป้ายนะ วิคเตอร์ เจเจ เร็วดิ" มาเบลหันไปเรียก สองหนุ่ม

“เจ๊จริงๆ เห็นไหมสั่งได้แม้กระทั่งพี่กู" เอเดนกระซิบเลโอ

"พร้อมนะ"

วิคเตอร์ยืนซ้อนหลังคนตัวเล็ก เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดตามไรผม

"อีกรูปนะครับ หนึ่ง สอง สาม ยิ้ม"

“พี่เบลครับถ้าถ่ายหลายคน ป้ายจะไม่ชัดนะครับ”

"งั้นถ่ายคู่" เลโอได้โอกาส ชงให้เพื่อนเต็มที่

"เอเดนมึงไปถ่ายคู่มาเบล แต่งเลย แต่งเลย อ๋อไม่ใช่เหรอ น่ารักเหมาะสมกันมากเลย" เลโอแซวไม่หยุด

"เดี๋ยวลงโพสต์ให้นะ"

"โอเคครับ มาเบลคนสวย"

"...."