Ep 7 เธอมันก็แค่

“คุณพูดอะไร? คุณกำลังจะบอกอะไร?”

เสียงเฌอปรางค์ยิ่งสั่นขึ้นเป็นเท่าตัวพร้อมน้ำตาที่ไหลนองอาบแก้มยิ่งกว่าเดิม

“จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้อยากพูดหรือบอกอะไรเด็กที่พึ่งเกิดเมื่อวานจนไม่ทันได้รู้เท่าทันเหตุการณ์เก่าก่อนหรอกนะ!”

“เหตุการณ์เก่าก่อนอะไร และนี่คุณแค่กี่ปีเอง?” เธอเถียงค้านเหมือนเขาไปรับรู้ประวัติอะไรของเจ้าหล่อนมา อีกทั้งเธอก็ดูจากบอร์ดผู้บริหาร เขาอายุพึ่งจะ32

“คุณอยากจะบอกอะไรงั้นหรือคะ?”

เขาเงียบไม่พูด

“มันมีอะไรที่คุณพูดมาไม่ได้รึไง ทำไม?”

“หุบปาก!!” ก่อนที่เขาจะหัวเสียไปมากกว่านี้ จู่ ๆ ความกดดันครั้งเก่าก็ถาโถมมา เขาที่พยายามทำใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความเจ็บปวดมันทำให้แทบบ้า ในเมื่อตอนนี้น้องสาวของเขาก็ไม่สามารถเอาคืนกลับมาได้และครอบครัวนี่ก็ต้องได้รับบทเรียนอันแสนเจ็บปวดที่ไม่ต่างกัน

แววตาที่มองมายังเธอ ระคนเจ็บปวดซ่อนความแค้น สายตาอำมหิตที่มองมานั่น เหมือนเขาจะขูดเลือดเชือดเนื้อเธอเสียให้ตาย จู่ๆ ร่างยักษ์ก็มีอาการปวดหัวกุมขมับ เขาชกเข้ากำแพงอย่างสุดกำลังด้วยยั้งสติไม่อยู่ คนตัวเล็กที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจ ทำอะไรไม่ถูก และเธอเองก็เข้าไปพยายามห้ามเขา จนตัวเองต้องเจ็บอีกระรอก

“หยุดตีเดี๋ยวนี้นะ คุณหยุด” เขาที่กำมือแน่นชกผนักจนตอนนี้เลือดอาบไปทั่วมือใหญ่หนา ถ้าหากไม่ชกกำแพงนั่น มีหวังเธอได้เละเป็นแน่ ก่อนที่เขาจะผลักคนตัวเล็กอย่างแรงจนกระเด็นไปชนขอบโต๊ะ!

ร่างน้อยที่ตอนนี้นั่งคุกเข่าที่พื้น ได้แต่ปรายตามองคนที่กำลังจะเดินออกไป

“คุณจะออกไปทั้งที่มือเจ็บแบบนี้หนะหรอคะ?” แต่คนตัวโตก็ไม่ฟัง นี่เธอเป็นบ้าอะไร ถูกเขากระทำขนาดนี้แล้วยังมีกระจิตกระใจไปถามเขา แล้วดูสิ่งที่เขาทำกับเธอ แคร์กันเสียเมื่อไหร่

“ทำไม?” แคร์ผมงั้นหรอ? คนตัวโตที่คิดอะไรก็พูดออกมา แต่แล้วเฌอปรางค์เองนั่นแหละที่ต้องอึกอัก ก็เพราะท่าทีที่เธอแสดงเมื่อครู่ ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าทำไม แสดงออกแบบนั้นไปเพื่ออะไรกัน

คนตัวโตที่มองมายังร่างน้อยอย่างหยามเหยียด เธอก็สวยดีอยู่หรอก ถ้าจะให้มาเป็นคู่แก้ขัดก็น่าจะได้ ก่อนที่เขาจะแสยะยิ้มและหลุบตาลงต่ำอย่างคนมีเลสนัย สุดท้ายคนตัวโตก็ยอมให้เธอทำแผลให้อยู่ดี

เขามองดูคนตัวเล็กที่ทำแผลให้ตัวเอง นี่อย่าคิดนะว่าการทำดีแค่นี้มันจะชดเชยอะไรต่อมิอะไรได้ ไม่มีทางซะหรอก ต่อให้เธอยอมถวายชีวิตมันยังดูไม่คุ้มเสียด้วยซ้ำ แต่มันจะเป็นอะไรไปเล่า หากจะดูเจ้าหล่อน ทนทุกข์และทรมาน มันคงเป็นอะไรที่สะใจน่าดู

“เมื่อก่อนที่บ้านคุณมากู้หนี้ยืมสินผม คุณรู้รึเปล่า?” จู่ ๆ เสียงทุ้มก็พูดขึ้น ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับเหวอ

“ค๊ะ?? …. ที่บ้าน?”

“พ่อคุณ”

“ท่านไปยืนคุณมาเหมือนกันหรอกหรือคะ?” คนตัวเล็กที่รู้ว่าบิดาต่างไปกู้มาหลายที่ ก็ตกใจ ที่เขาบอกว่าบิดากู้มา 200 ล้าน เท่าที่เธอรู้มา บิดาคงบอกไม่หมด

“ปรางขอโทษแทนพ่อด้วยนะคะ ปรางจะพยายามทำงานชดใช้แทนให้หมด” เธอได้เห็นเอกสารการกู้ยิมต่าง ๆ รวมทั้งดอกเบี้ยที่ตอนนี้น่าจะเกิน 300 ล้านบาทแล้ว และอีกเรื่องที่ยังไม่รู้ก็คือ พี่ชายตัวดีที่ไปทำให้น้องสาวคนเดียวของไรอันต้องมาเสียชีวิต!!

“จะทำงานชดใช้ 3 ชาติจะหมดมั้ยละแม่คุ๊ณ?!” เขาเอ่ยเสียงดังจนลมร้อนที่ปากปะทุใบหน้างาม

“ปรางจะพยายามค่ะ! หรือถ้าคุณจะให้ปรางทำงานอะไรเพิ่มเติม ปรางก็ยอมทำทุกอย่างค่ะ”

ได้ผล คำนี้เลยที่มัดตัวเธอเอง

“ยอมทำทุกอย่าง รับปากแล้วนะ?”

“ค่ะ” เธอตอบยืนยันมั่นใจ

จากนั้น ไรอันก็นำเอกสารที่ร่างการตกลงระหว่างเขากับเธอออกมา เขาเป็นคนรอบคอบ ไม่งั้นธุรกิจคงเจ๊งไปนานละ เธออ่านทุกอย่างในใบสัญญา จนมาสะดุดตรงข้อความที่ว่า

(จะยอมเจ้าหนี้ทุกอย่างไม่มีข้อยกเว้นตามเงื่อนไข) เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะจรดปากกาลงเซ็น ก็คนตัวน้อยไม่ได้คิดอะไร แต่ตรงกันข้าม เขาต่างหากที่กลับยิ้มอย่างเยือกเย็น

“เซ็นเสร็จแล้วค่ะ” เธอบอกเขา

คนตัวโตที่เก็บเอกสาร และต่อด้วยเดินมาใกล้ ๆ เธอ

“ถ้าหากฉันพึงพอใจ ที่จะร่วมหลับนอนกับเธอ” เขาพูดช้า ๆ อย่างเยือกเย็น …

“ไม่มีข้อนี้ในข้อตกลงหนิคะ?” เธอแย้ง

“เธอกลับไปอ่านใหม่ ดี ๆ อีกที” เขาพูดเน้นให้เธอฟังอย่างจงใจ

คนตัวเล็กที่อ่านประโยค (ยอมเจ้าหนี้ทุกอย่างไม่มีข้อเงื่อนไข) บ้าจริง ทำไมเราถึงไม่คิดถึงเรื่องนี้นะ เธอคิดแค่ว่าเงื่อนไขนี้เขามีไว้เพื่อขูดรีดเธอ) แต่ใจหนึ่งก็คิด จะขูดเลือดไปอะไรมากมาย หรือพวกคนรวยเป็นพวกไม่รู้จักพอสักที และอีกใจคนตัวเล็กก็คิด ถ้าหากเขาจะมาอยากอะไรกับเธอ ก็ไม่น่าใช่ใหญ่ เพราะคนอย่างเขาไม่ควงหรือไม่อะไรกับผู้หญิงธรรมดาแบบเธอแน่

ปึ้ง!!! เสียงคนตัวโตตบโต๊ะ

“เธอมันก็แค่ชั่วคราว” เขาพูด

“ต่อให้เธอมีดีแค่เรื่องอย่างว่า แต่เธอมันก็แค่ แก้ขัดอย่างว่า อีกอย่างต่อให้ฉันใช้มันจนพรุน เธอก็ยังไม่คุ้มกับการชดใช้เล้ย!!” เขาพูดมาแบบนี้ นอกจากจะทำร้ายจิตรใจเธอแล้วมันยังดูถูกถึงศักดิ์ศรีของเธอ

“ทำไมคะ คนอย่างคุณก็มีดีแค่ให้ผู้หญิงชดใช้เรื่องอย่างว่าสินะคะ!!” เฌอปรางค์โมโหจัด จนกล้าพูดอะไรที่ไม่น่าพูดออกไป

“ใช่!!” รึเธอคิดว่าตัวเธอมันมีมูลค่ามากกว่าสามร้อยล้านกันล่ะ เขาพูดจบและทันทีที่มองมาอย่างเย้ยหยัน นอกจากเขาจะเป็นคนที่ไม่ให้เกียรติผู้หญิงแล้ว เขายังเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจที่สุด

“หรือคิดว่าตัวเองมีวิธีอื่น งั้นหรอ? หรือจะลองไปถามไอ้อีวานดู เผื่อมันจะยอมช่วยอะไร แต่เงินเยอะขนาดนี้ขอบอกไว้ก่อน” ก่อนที่คนตัวเล็กจะแทรกพูดขึ้นมา

“แล้วคุณอีวานเกี่ยวอะไร!!” เธอไม่รู้จริง ๆ นี่ว่าทำไมคนข้างหน้าต้องเอาคนอื่นมาเป็นประเด็นด้วย

“ปกป้องกันจังนะ!!”

อื่อ อื้อ… ปะ… ปล่อย … คนตัวเล็กดิ้นและขัดขืนสุดกำลัง เมื่อจู่ ๆ คนตัวโตพยายามจะเข้ามากอดและจูบเธอ

“ทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย” ต่อให้เธอเป็นของฉัน ก็ใช่ว่าจะชดใช้ (ความผิดที่มี…ที่ครอบครัวเธอทำต่อครอบครัวฉัน) ก่อนที่เจ้าหล่อนจะเอ่ยก่อน

“ก็ใช่ว่าอะไรคะ?”

ครั้งนี้เขาไม่ตอบ แต่เขากลับพยายามจะจู่โจมเธอด้วยการจูบ กอด และกระทำอย่างว่า คนตัวเล็กที่ดิ้นขลุกขลักสุดกำลัง จนกระดุมเสื้อขาดหลุดรุ่ยไปหมดไม่พอเขายังดึงทึ้งเสื้อเธอขาดซ้ำดังแกร้ก…

คุณจะ!! อื้ออออ …… มือเรียวไม่ทันที่จะถึงใบหน้าหล่อของเขาก่อนที่คนตัวโตจะคว้ามือเรียวนั่นไว้ก่อน

“ลูกไม่ตื้น ๆ พอผู้ชายจูบ ก็จะตบ เล่นตัว ตีราคา” คำพูดของเขาบัดนี้ทำเอาเธออึ้ง คือ!! เขาหมายถึงอะไร เธอเล่นตัว เพื่อเพิ่มมูลค่าให้ตัวเองอย่างนั้นหรือ!!!

อะ … อึก… เขาที่พยายามจะจูบเธอ แต่เจ้าหล่อนก็สู้สุดกำลัง เธอข่มใจอย่างที่สุดที่จะไม่ให้ร้องไห้

“เล่นตัว!!” หึ

คำพูดที่ทำร้ายน้ำใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“คุณต้องการอะไร?” เธอหันไปมองเขา คราวนี้น้ำตาเจ้ากรรมมันไม่ยอมเชื่อฟัง มันไหลอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่

“อย่าคิดนะว่าใช้น้ำตามาเรียกร้องความสนใจ จะได้ผล” ต่อให้เธอร้องน้ำตาเท่าโอ่ง ฉันก็ไม่แคร์อะไร

คำพูดของเขาทำเอาคนตัวเล็กที่ทั้งเจ็บและจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก ต่อให้เธอร้องแทบเป็นสายเลือด หรือต่อให้เธอแสดงออกอะไรยังไง เขาก็ยังเป็นปฏิปักษ์ต่อเธออยู่ดี

“คุณเกลียดอะไรฉันนักหนาคะ?” เธอเอ่ยถามเสียงสั่นเครืออย่างจำยอม เพราะตอนนี้เขาได้รั้งทั้งตัวเธอไว้จนดิ้นไม่หลุด

“ไม่ได้เกลียดแค่เธอ แต่ทุกคนในตระกูลของเธอ ฉันจงเกลียด และจะแก้แค้นให้สุด!!”

“พวกเขาไปทำอะไรให้คะ? ถ้าแค่ยืมเงิน ฉันจะพยายามหามาคืนคุณให้ได้!”

“แค่งั้นหรอ? งั้นบอกมากี่ชาติจะคืนหมด?” (แล้วน้องสาวเขาที่เสียไป คิดจะคืนยังไง) เขาคิดแต่ไม่พูด

พูดจบเขาก็สะบัดเธอออกอย่างแรง จนคนตัวเล็กเซถลา

“ออกไป” เขาพูดเสียงเล็ดรอดไรฟัน

คนตัวเล็กที่ปาดน้ำตา พยายามทำตัวปกติ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป แม้ว่าตอนนี้เธอจะแสนอดกลั้นน้ำตาไว้ แต่ร่างบางที่สั่นเทานั้นยังเห็นได้ชัดอยู่ดี ก่อนที่มือหนาจะโยนเสื้อสูทของเขาให้เจ้าหล่อน เพระตอนนี้สภาพของเธอเสื้อขาดหลุดรุ่ยซะขนาดนั้น เมื่อออกมาจากห้องผู้บริหาร ทั้งเลขาและคนตื่นๆ ต่างจ้องมองเธอ ก็เข้าไปซะนานสองนาน ออกมายังมีเสื้อคลุมตัวหรูของบอสไรอันคลุมออกมาอีก