EP 6 - หวานกว่าเมื่อกี้ไหม

EP 6 – หวานกว่าเมื่อกี้ไหม

“อ้าว ก็นึกว่ากลับแล้ว” เสียงเพื่อนชายเอ่ยถาม เมื่อทั้งบากิและพะพายกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

“มีเด็กงอนนิดหน่อย ก็เลยไปง้อมา” บากิเดินเข้าไปนั่งที่เดิม ตามด้วยพะพายที่นั่งลงข้าง ๆ เขา

“ฮะ นี่กูได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า” เพื่อนชายอีกคนทำหน้าตาตื่น เมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ออกมาจากปากบากิ จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร ในเมื่อเพื่อนของเขาออกจะเป็นคนแข็งทื่อ เคยสนใจใครที่ไหน

“นั่นดิ จะอึ้งอะไรก่อนดี ระหว่างมึงง้อใครครั้งแรก กับง้อ…” เพื่อนคนหนึ่งกำลังจะเอ่ย ว่าเขานั้นกำลังง้อน้องสาวของศัตรู แต่บากิขัดขึ้นมาก่อน

“พอ ไม่ต้องเสือกเรื่องกู”

“ครับเพื่อน” เพื่อนทั้งสองยกยิ้มให้อย่างรู้กัน

“ชงเหล้าเป็นไหม” บากิหันมาถามคนตัวเล็กที่นั่งมองเขาและเพื่อนสนทนากันตาแป๋ว

“มะ ไม่เป็นค่ะ แต่ชงให้ได้ค่ะ” สิ้นเสียง เธอก็จัดการชงน้ำสีอำพันให้เขา

“หึ” บากิยกยิ้ม ลอบมองคนตัวเล็กชงเครื่องดื่มให้เขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

“นี่ค่ะ” เมื่อชงเสร็จเธอก็ยื่นมันให้เขา

“แล้วของตัวเองล่ะ” เขาเอ่ยถามเพื่ออยากจะแกล้ง

“พายไม่ดื่มค่ะ” คนตัวเล็กรีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“ปฏิเสธผู้มีพระคุณ?” บากิเลิกคิ้วถามอย่างกวน ๆ ก่อนจะจับแขนเรียว จัดการป้อนเครื่องดื่มมึนเมาจ่อปากคนตัวเล็ก พะพายตาโต ตกใจกับการกระทำของเขา

“อื้อ ไม่อร่อยค่ะ ขมมากเลย” มือเล็กผลักมือแกร่งออก พร้อมใช้หลังมือเช็ดปากตัวเองอย่างลวก ๆ ตาแป๋วส่งมองยังคนด้านข้าง

บากิไม่พูดอะไร แต่กลับทำสิ่งที่ไม่คาดคิด มือแกร่งยกเครื่องดื่มในมือ ก่อนจะหันมาป้อนเธอด้วยปาก

“อื้อออ!” การกระทำอันรวดเร็วของเขา ทำเอาพะพายตกใจจนตาโต และยิ่งตาโตกว่าเดิมเมื่อสัมผัสได้ถึงลิ้นหนาที่กำลังตวัดเกี่ยวลิ้นของเธอ

มือเล็กปัดป่ายไปทั่วด้วยต้องการผลักอกแกร่งออก แต่ทว่าจังหวะที่เขากำลังกระทำกับเธอนั้นมดูเหมือนจะร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนมือเล็กกำเข้าที่ชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่น

บากิในตอนนี้ควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ ยิ่งดูดดื่มกลืนกินเธอเท่าไร ก็เหมือนเขาจะยิ่งขาดสติ จากตอนแรกแค่อยากจะแกล้งให้เธอใจแตก แต่ตอนนี้กลับเป็นเขาเองมากกว่าที่กำลังจะใจแตกเสียเอง

“หวานกว่าเมื่อกี้ไหม” บากิเอ่ยถามเสียงแหบพร่า เพราะรู้สึกว่าปากของเธอนั้นหวานจนทำเขาเคลิ้ม

พะพายเบนหน้าหนี ใบหน้าเธอแดงร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรง ไม่เพียงแค่นั้น แขนแกร่งยังโอบเข้าที่เอวคอดของเธอ พะพายกำลังจะหันมาบอกให้เขาปล่อยแขนออกจากเอว แต่ก็ช้าไป...

“มาชนแก้วกันหน่อยเว้ย” เสียงเพื่อนสองคนที่นั่งตรงข้ามยกแก้วเอ่ยชวนพวกเขา

บากิได้จังหวะจึงยัดแก้วใส่มือของเธอ ก่อนที่เขาจะชงแก้วใหม่เพื่อเป็นของตัวเอง และทั้งสี่คนก็ชนแก้วยกดื่ม โดยตลอดเวลาสายตาของบากิก็เอาแต่มองกึ่งบังคับ ให้คนตัวเล็กดื่มให้หมดแก้ว

เวลาล่วงเลยผ่านไป พะพายค่อย ๆ จิบน้ำสีอำพันด้วยสีหน้าเหยเกเพราะมันไม่อร่อย ถึงอย่างนั้นก็ยอมดื่มให้หมดแต่โดยดีตามคำสั่งของคนข้างกาย ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องยอมเขาด้วย

“หมดแล้วนะคะ พอแล้ว” พะพายยกแก้วเปล่าโชว์ เพื่อบอกคนข้างกาย เพียงแค่แก้วเดียวแต่กลับทำให้พะพายรู้สึกเวียนหัว หรือที่เรียกว่าเมาได้เลย เพราะเธอไม่เคยดื่มมันมาก่อน ครั้งนี้เป็นครั้งแรก

“อื้ม เด็กดี” มือแกร่งลูบศีรษะมนอย่างเอ็นดู พร้อมกับรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าหล่อ

พะพายเบนหน้าหนีอย่างเขินอาย แต่ก็โดนมือแกร่งจับปลายคางให้เธอหันมามองสบตา

“ไหนว่าไม่ได้ชอบ แล้วจะเขินทำไม” บากิยังคงไม่หายคาใจกับเรื่องนี้ เพราะเขาเชื่อว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นไม่ผิดแน่ ๆ

“หัวใจก็เต้นแรงด้วย อาการแบบนี้ไม่ได้ชอบพี่จริง ๆ เหรอคะ” ใบหน้าหล่อก้มลง กระซิบใกล้พวงแก้มแดง

“พายไม่รู้ค่ะ” การกระทำของเขาทำใจเธอเต้นแรงแทบทะลุออกจากอก ในตอนแรกเธอไม่รู้สึกอะไรกับเขา หรือเป็นเพราะเธอแยกไม่ออกว่า รักแบบพี่ชายกับรักอีกแบบมันต่างกันอย่างไร

แต่ถ้าหากจะหาเหตุผลของการที่เธอยอมมาอยู่กับเขาตรงนี้ และที่กำลังเขินอาย ใจเต้นแรง ให้กับเขาในตอนนี้ เธอก็ได้คำตอบให้กับตัวเองแล้ว ว่าเธอนั้นไม่ได้คิดกับเขาเพียงแค่เพราะเห็นเขาเปรียบเสมือนพี่ชายที่เคยช่วยชีวิตไว้ แต่เธอกลับชอบเขาในแบบอื่นตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน

“ไม่รู้ได้ยังไง ต้องรู้สิคะ” บากิถามด้วยถ้อยคำและน้ำเสียงที่ทำเอาเธอไปไม่เป็น

หัวใจเต้นแรงขึ้น ใบหน้าร้อนผ่าว ไม่กล้าสบตาเขา จนต้องหลบหนีสายตาคมที่เหมือนกำลังจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว

มือแกร่งจับเข้าที่ปลายคางมนให้หันมาหา ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะก้มลงประกบริมฝีปากเข้าที่อวัยวะเดียวกันอย่างอดใจไว้ไม่อยู่

“อื้อออ!” เสียงเล็กเล็ดลอดออกมาจากลำคอ ตาโตขึ้นในทันทีอย่างไม่ทันตั้งตัว

พะพายนั่งตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก ปล่อยให้ลิ้นร้อนเข้ามาตักตวงความหวานด้วยใจที่เต้นแรงถี่ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขารุกล้ำเธอแบบนี้ แต่เธอก็ไม่เคยจะรู้สึกโกรธหรืออยากจะผลักเขาออกไป

ตอนนี้พะพายรู้ความรู้สึกของตัวเองดีแล้วว่าคิดอย่างไรกับเขา และก็คงไม่ผิดถ้าจะคิดเข้าข้างตัวเอง ว่าสิ่งที่เขาทำก็คงคิดแบบเดียวกัน

เมื่อพอใจบากิก็ค่อย ๆ ผละริมฝีปากออก “พี่ไม่คาดคั้นเอาคำตอบก็ได้ กลับกันเลยไหมดูท่าเราน่าจะไม่ไหวแล้ว”

“ค่ะ” พะพายพยักหน้าน้อย ๆ ตามเขาอย่างว่าง่าย

บากิเห็นสายตาหวานเชื่อฟังก็ยกยิ้ม ก่อนจะพยุงคนตัวเล็กให้ลุกขึ้น

“กูกลับก่อน” เขาไม่ลืมหันไปบอกกลุ่มเพื่อนที่นั่งอยู่

“เฮ้ย ๆ ไปส่งน้องที่ไหนวะ” แต่ก็ไม่วายโดนแซวจากกลุ่มเพื่อนที่มองหน้ากันพลางพยักเพยิดไปมามองตากันเหมือนรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร

“ไปส่งให้ถึงที่นะเว้ย” เพื่อนอีกคนตะโกนแซว

“ที่ที่มึงว่า หมายถึงห้องมันหรือห้องน้องว่ะ” อีกคนก็สมทบเข้าขากันดี

“ที่ไหนมึงก็พูดให้ชัดเจนดิวะ”

“เงียบ ๆ ปากไปเถอะพวกมึง” บากิส่ายหัว พร้อมหัวเราะในลำคอ

“ไปกันเถอะค่ะ” ก่อนจะพาพะพายเดินออกไป

*****