EP 5 - พิสูจน์สิ

EP 5 – พิสูจน์สิ

“มานี่พี่เธอไม่ว่าหรือไง” เขาเอ่ยถาม พร้อมยกแก้วขึ้นจิบไปพลาง ๆ สายตาคมยังมองใบหน้าสวยไม่ละสายตา

“พี่เพลิงไม่รู้ค่ะ ไม่มีใครรู้” พะพายส่ายหน้า ตอบไปอย่างไม่ปิดบัง

“หึ ตัวแค่นี้แสบไม่เบาเลยนะ ถ้าพี่ชายเธอรู้เข้า มันไม่อกแตกตายเลยหรือไง” ได้ยินอย่างนั้นเขายิ่งชอบใจ มุมปากหนายกยิ้มเมื่อนึกเล่น ๆ ถ้าไอ้เพลิงรู้ว่าน้องสาวมันมาอยู่กับเขาเวลานี้ และในสถานที่แบบนี้แล้วละก็...

“พี่พูดเหมือนพี่รู้จักกับพี่เพลิง” เสียงหวานเอ่ยถาม

“รู้จักสิ รู้จักมันดีเลยละ” เขาตอบเสียงเรียบ พลางจ้องมองปฏิกิริยาของคนข้างกายไม่ละสายตา

“พี่อย่าบอกพี่เพลิงนะคะ” พะพายตาโตเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่

“ตอนแรกก็ว่าจะไม่บอก แต่ตอนนี้ชักอยากบอกแล้วสิ” เขายกยิ้มให้กับความไม่รู้อะไรของเธอ

“อย่านะคะ พายขอ” ไม่พูดเปล่า เธอยังเขยิบเข้าไปใกล้เขายิ่งขึ้น เพราะเรื่องนี้สำคัญกับเธอมากจริง ๆ จะให้พี่ชายของเธอรู้ไม่ได้เด็ดขาด

“พี่ชายเธอจะรู้ไหม ว่าน้องสาวคนเดียวที่หวงนักหนา มาอยู่ตรงนี้กับ…” ยังไม่ทันที่บากิจะได้พูดจบ เมื่อเห็นสายตาที่กำลังมองมา จึงละคำเอาไว้

“กับอะไรคะ” พะพายถาม รอยยิ้มของอีกคนยามนี้คล้ายกำลังดูถูกเธอ

“กับผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก” เขาต่อให้ประโยคสมบูรณ์

“พี่พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงคะ” ท่าทางนิ่งเรียบ สายตาคมของเขาราวกับกำลังตำหนิกัน

“แค่ฉันช่วยเธอครั้งเดียว เธอก็วิ่งตามฉันมาถึงที่นี่” เขาละสายตาจากเธอออกไป ก่อนยกแก้วขึ้นดื่มอย่างใจเย็น

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทำไมถึงทำให้คำพูดและสายตาที่เขามองเธอเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้

“ที่พายมา ก็เพราะว่าพายอยากมาขอบคุณที่พี่ช่วยพายไว้ ถ้าพี่คิดแบบนั้น พายขอตัวกลับค่ะ” เมื่อเขาคิดกับเธอแบบนั้น พะพายก็ไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อไปได้ พูดจบเธอก็รีบลุกขึ้นทันที

หมับ

“อ๊ะ” แต่ทว่า...มือแกร่งคว้าข้อแขนรั้งเธอเอาไว้ จนเธอถลาลงไปนั่งบนตักแกร่ง

“ฉันคิดว่าเธอชอบฉันเสียอีก” เสียงทุ้มกระซิบถาม พลางก้มใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าเธอที่ห่างกันเพียงคืบ

“ปล่อยพายนะคะ” เธอดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนของเขา

“พูดมาสิ ว่าที่เธอตามฉัน เธอไม่ได้ชอบฉัน” สายตาคมจับจ้องขณะเอ่ยถาม ไม่รู้ทำไมเขาถึงคาดหวังกับคำตอบของเธอ

“ไม่ค่ะ พายแค่คิดว่าพี่จะเป็นคนจิตใจดี มองพายเปรียบเสมือนน้องสาวคนหนึ่ง แต่พายมองคนผิด” เสียงหวานใสก่อนหน้าเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว ดวงตาคู่หวานพลันดุดันขึ้น พูดเสร็จเธอก็ดีดดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากแขนแกร่งที่กอดรัดเอวเธอเอาไว้

“หยุดดิ้น” เสียงเข้มเอ่ยบอก

“ปล่อยพายค่ะ พายจะกลับ” ใบหน้าสวยยู่อย่างไม่สบอารมณ์ ถ้าเขามีความคิดอย่างนี้ เธอก็ไม่อยากจะยุ่งกับเขาแล้ว และในที่สุดเธอก็หลุดพ้นจากอ้อมแขนแกร่ง ก่อนจะรีบเดินออกไปจากตรงนี้ในทันที

“จิ๊ บ้าเอ๊ย” บากิหัวเสีย เป็นเพราะสิ่งที่คาดการณ์ไว้ไม่เป็นอย่างที่คิด คิดว่าเธอจะตอบว่าชอบเขาเสียอีก

ด้านนอก

“พะพายเธอโง่มาก” คนตัวเล็กนึกตำหนิตัวเอง ที่หลงเชื่อว่าเขาจะดีกับเธอ มือเล็กหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เพื่อจะโทรหาเพื่อนสาวให้มารับ แต่ทว่า…กลับถูกคนที่อยู่ด้านหลังแย่งไปจากมือ

“อ๊ะ เอามือถือพายมานะคะ” เธอหันไปจ้องเขม็งใส่เขาทันที

“จะเลี้ยงตอบแทนพี่ไม่ใช่เหรอ เรายังไม่ได้เลี้ยงพี่เลยนะ จะหนีกลับก่อนได้ไง” บากิเอ่ย

พะพายยืนนิ่ง ใบหน้าหน้างอง้ำ กำลังชั่งใจพิจารณาคนตรงหน้า เขาจะมาไม้ไหนอีก

“เข้าข้างในกัน” เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กนิ่งไป เขาก็เอื้อมมือจะคว้าแขนเรียวของเธอ

“ไม่ค่ะ เอามือถือพายมา” พะพายสะบัดหนี ก่อนจะยื่นมือเล็กออกไปด้านหน้า เพื่อขอโทรศัพท์ของเธอ

“พี่ขอโทษที่เมื่อกี้พี่เข้าใจผิดและมองเราผิดไป พี่แค่หยั่งเชิงดูเท่านั้น” บากิพูดเสียงอ่อนลง ส่งสายตาอ้อนอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ

“พี่เก่งนะคะที่รู้อารมณ์ผู้หญิง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีน้องสาว หรือเคยง้อสาวมาเยอะกันแน่” พะพายจ้องมองใบหน้าหล่ออย่างจับผิด แค่เพียงเขาเอ่ยคำขอโทษและรู้ว่าตัวเองพลาดตรงไหน เธอก็ใจอ่อนพร้อมลืมเรื่องก่อนหน้าไปได้ง่าย ๆ

“ก็ต้องเพราะว่ามีน้องสาวสิ ถึงรู้ว่าหน้างอแบบนี้ คือกำลังงอนอยู่” เขาขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิด เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มมีท่าทีโอนอ่อน

“ใช่ค่ะ แต่พายไม่อยากเป็นน้องพี่” เธอเบนหน้าหนี ทำตัวเง้างอนอย่างที่เคยทำกับพี่ชายด้วยความเผลอตัว

“ไม่อยากเป็นน้อง แล้วอยากเป็นอะไรคะ” มุมปากหยักยกยิ้ม ใบหน้าหล่อก้มกระซิบถามข้างใบหู

“พายไม่ได้คิดอะไรกับพี่ค่ะ” เธอถอยหนีจากใบหน้าหล่อ ถึงจะพูดไปอย่างนั้น แต่ตอนนี้หัวใจของเธอกลับเต้นแรงเพราะเขา

พอลอบมองใบหน้าหล่อตรงหน้าดี ๆ แล้ว กลับต้องมาคิดทบทวนการกระทำของตัวเองอีกครั้ง ว่าที่รู้สึกกับเขาเป็นเพราะคนตรงหน้ามีพระคุณกับเธอ เป็นเพราะมองเขาแบบพี่ชายจริง ๆ หรือเปล่า

“แน่ใจ?” บากิถามย้ำ

“ค่ะ” เธอตอบกลับอย่างหนักแน่น และเมื่อได้จังหวะ มือเล็กจึงแย่งโทรศัพท์ของตัวเองกลับมา

“พิสูจน์สิ ว่าเราไม่คิดอะไรกับพี่จริง ๆ” บากิละใบหน้าออก พลางท้าทาย

ทั้งสองสบตากัน คนตัวเล็กส่งสายตาสู้ แต่เขากลับมองว่าเป็นแววตาของแมวน้อยไร้เดียงสา ที่กำลังพยายามทำให้กลัว

*****