EP3 รอยแผลในใจศิลา

เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตคันหรูดับลงสนิททิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่ชวนอึดอัด วรินดานั่งนิ่งอยู่เบาะข้างคนขับ ดวงตากลมโตทอดมองไปข้างหน้าพยายามไม่สนใจร่างสูงใหญ่ของ ‘พี่ชายนอกไส้’ ที่นั่งกำพวงมาลัยรถแน่นจนเส้นเลือดหลังมือปูดโปน ศิลาไม่ได้หักรถเลี้ยวเข้าตึกคณะตามที่ขู่ไว้ตอนแรก แต่เขากลับกระชากรถมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่ลานจอดรถร้างห่างไกลผู้คนหลังมหาวิทยาลัย

บรรยากาศรอบกายอึมครึมลงเรื่อยๆ ราวกับพายุในใจของศิลากำลังก่อตัว หญิงสาวเหลือบสายตามองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้ขบกรามแน่น ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันและเยาะหยันกลับดูสั่นไหวและมืดมนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“ลงไปได้แล้ว” เสียงห้าวเอ่ยขึ้นลอยๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้กระโชกโฮกฮากเหมือนทุกที แต่มันกลับราบเรียบแฝงความเหนื่อยล้าจนวรินดาชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตู

หญิงสาวหันมามองเขาตรงๆ กลิ่นอายความเศร้าและโดดเดี่ยวที่แผ่ออกมาจากตัวศิลาสะกิดใจเธออย่างประหลาด แม้จะถูกเขาทำร้ายด้วยคำพูดและท่าทางร้ายกาจมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เนื้อแท้ในใจของวรินดาเป็นคนอ่อนโยนและไม่เคยคิดเคียดแค้นใครอย่างจริงจัง

“คุณศิลา... เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” วรินดาถามเสียงเบา อ่อนหวานตามธรรมชาติของเธอ

“ฉันบอกให้ลงไป!” ศิลาตวาดขึ้นมาทันควันพลางตวัดสายตากร้าวระคายมามองเธอ “อย่ามาทำเป็นสอดรู้สอดเห็นเรื่องของฉัน! หน้าอย่างเธอมีหน้าที่แค่เจียมหัวโจกของเธอไว้ก็พอ!”

วรินดาเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกสงสารเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัด หญิงสาวคว้ากระเป๋าเป้เตรียมจะก้าวลงจากรถ แต่ทว่าจังหวะที่เธอกำลังขยับตัว สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบเก่าขนาดเล็กที่สอดไว้บริเวณช่องเก็บของหน้ารถ มันเลื่อนหลุดออกมาบางส่วนเผยให้เห็นภาพหญิงสาววัยกลางคนหน้าตาสะสวย อ่อนโยน และมีรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ถอดแบบมาสู่ศิลาไม่ผิดเพี้ยน

นั่นคือ... คุณหญิงศิรินทร์ แม่แท้ๆ ของศิลาที่เสียชีวิตไป

และข้างๆ รูปถ่ายใบนั้น มีซองยาหลายซองระบุชื่อโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังและวันที่ที่ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน... ช่วงเวลาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ต้องเผชิญกับความสูญเสียครั้งใหญ่หลวง

“มองอะไร!” ศิลาคว้าหมับเข้าที่ซองยาและรูปถ่ายใบนั้นอย่างรวดเร็ว เขายัดมันกลับเข้าที่เดิมราวกับกลัวว่าเธอจะทำให้มันแปดเปื้อน ดวงตาคู่คมแดงก่ำและสั่นระริกด้วยความโกรธปนความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด

“ริน... รินแค่เห็นรูปคุณศิรินทร์ค่ะ” วรินดาเอ่ยเสียงนุ่ม พยายามลดราวาศอกลงเพราะรู้ดีว่านี่คือจุดเปราะบางที่สุดของชายหนุ่ม “รินเสียใจเรื่องคุณศิรินทร์จริงๆ นะคะ รินรู้ว่าการสูญเสียคนที่รักที่สุดมันทรมานแค่ไหน...”

“เธอไม่รู้อะไรเลยวรินดา! อย่ามาทำเป็นรู้ดี!” ศิลาเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้านน้อยๆ ปมความทรงจำอันโหดร้ายเมื่อสองปีก่อนกำลังพุ่งพล่านกลับเข้ามาโจมตีใจเขาอย่างบ้าคลั่ง

ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมาในสมองของศิลา... วันที่แม่ของเขานอนซูบผอมอยู่บนเตียงคนไข้สีขาวโพลน ร่างกายที่เคยสง่างามโรยราลงไปตามกาลเวลาและโรคร้ายที่รุมเร้า แม่ของเขาป่วยด้วยโรคหัวใจโตและอาการแทรกซ้อน ศิลาในวัยสิบเก้าปีทำได้เพียงนั่งกุมมือแม่ไว้ ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กหลงทาง

‘ศิลาลูกรัก... ดูแลตัวเองนะลูก... ดูแลคุณพ่อด้วย อย่าโกรธคุณพ่อเลยนะถ้าวันหนึ่งแม่ไม่อยู่แล้ว...’ นั่นคือคำสั่งเสียสุดท้ายของคุณหญิงศิรินทร์ก่อนที่สัญญาณชีพจรจะนิ่งสนิทเป็นเส้นตรง

ในค่ำคืนที่แม่จากไป... ศิลาหัวใจสลาย เขาเฝ้ารอคอยพ่อที่ควรจะมาอยู่ดูใจแม่เป็นครั้งสุดท้าย แต่อานนท์กลับติดงานประชุมด่วนที่ต่างประเทศและกลับมาไม่ทันดูใจภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ความโกรธแค้นและฝังใจว่าพ่อเลิกรักแม่ พ่อเห็นงานดีกว่าครอบครัว ก่อตัวขึ้นในใจของเด็กหนุ่มตั้งแต่วันนั้น

และที่ย่ำแย่ไปกว่านั้น... หลังจากแม่ตายไปได้เพียงสองปี พ่อที่เขาคิดว่าควรจะจมอยู่กับความเศร้ากลับพาผู้หญิงคนใหม่พร้อมลูกติดเข้ามาในบ้าน เสวยสุขบนคฤหาสน์ที่เป็นน้ำพักน้ำแรงของแม่ แย่งชิงความสนใจของพ่อไปจนหมดสิ้น สำหรับศิลาแล้ว มันคือการหักหลังครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

“แม่ของฉันต้องตายนอนทรมานอยู่บนเตียง... ในขณะที่พ่อฉันไม่เคยมีเวลาให้” ศิลาพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้าตาคู่คมแต่เขาพยายามกระพริบตาไล่มันออกไปอย่างหยิ่งยโส “แล้วหลังจากนั้นไม่นาน... พวกเธอก็เสนอหน้าเข้ามา ชุบมือเปิบทุกอย่างที่ควรจะเป็นของแม่ฉัน! เธอนึกว่าฉันจะยอมให้อภัยผู้หญิงหน้าเงินอย่างแม่เธอที่มาเสียบแทนที่แม่ฉันงั้นเหรอ!”

วรินดามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง บัดนี้เธอรู้แล้วว่าทำไมเขาถึงได้เกลียดชังเธอและแม่เข้ากระดูกดำ ความร้ายกาจทั้งหมดที่เขาแสดงออก แกล้งทำเป็นเสือผู้หญิง เจ้าชู้เพลย์บอย เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ประชดประชันประชดพ่อ... ทั้งหมดมันก็แค่ ‘เกราะกำบัง’ ของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีปมและหัวใจแตกสลายเพราะความสูญเสีย

“รินเข้าใจค่ะ... เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณศิลาถึงเกลียดรินกับแม่ขนาดนี้” วรินดาเอ่ยด้วยสายตาอ่อนโยนที่แฝงไปด้วยความเศร้า “แต่คุณศิลาคะ... แม่ของรินไม่เคยคิดจะมาแทนที่คุณป้าศิรินทร์ และคุณอาอานนท์ก็ไม่เคยลืมคุณป้าเลยสักวัน ทุกวันที่ห้องพระ... คุณอายังคงจุดธูปและมองรูปคุณป้าด้วยสายตาคิดถึงเสมอ รินเห็นกับตา...”

“หุบปาก! ฉันไม่ฟัง!” ศิลาตวาดลั่นพลางเอื้อมมือไปเปิดล็อกประตูรถ “ลงไป! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วทำอะไรบ้าๆ กับเธอ!”

วรินดารู้ดีว่าตอนนี้พูดอะไรไปเขาก็คงไม่รับฟัง หญิงสาวก้าวลงจากรถสปอร์ตคันหรูเงียบๆ ทันทีที่เท้าของเธอเตะพื้น รถของศิลาก็กระชากตัวออกไปด้วยความเร็วสูงส่งเสียงล้อบดถนนดังสนั่น ทิ้งไว้เพียงกลุ่มควันและหัวใจของวรินดาที่หนักอึ้ง

หญิงสาวมองตามท้ายรถสีดำที่ลับสายตาไป พลางถอนหายใจยาว... รอยแผลในใจของศิลามันลึกและกรีดฝังแน่นเกินกว่าที่เธอจะรักษาได้ และดูเหมือนว่า... ยิ่งเธอพยายามทำตัวนิ่งเฉยหรือแสดงความหวังดี เขาก็ยิ่งมองว่ามันคือ ‘การเสแสร้ง’ ของกาฝากไร้ค่าตัวหนึ่งอยู่ดี