9 l จุดเริ่มต้น

9

จุดเริ่มต้น

ชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปีเดินเข้ามาในตึกผู้บริหาร นี่ไม่ใช่การทำงานครั้งแรก แต่เป็นงานที่เขารู้สึกประหม่ามากที่สุดความรู้สะสมในห้องเรียนมาจะถูกนำมาใช้ที่นี่

“ชื่อวชิรวิทย์หรือเปล่า” เขาหันไปตามเสียงเรียกชื่อของเขาไม่ค่อยชัดนัก ก่อนจะรีบโค้งตัวทำความเคารพชายรูปร่างสูงกำยำสวมแว่นสีดำพร้อมกับมีไมค์ข้างหู เเละของตาเขาดันเหลือบเข้าไปเห็นปืนสั้นด้ามหลังที่ล้นขอบกางเกงขึ้นมา

“ครับ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“อ่านงานในส่วนของเราเรียบร้อยแล้วใช่ไหม” ชายหนุ่มตรงหน้าถามย้ำอีกครั้ง

“ผมอ่านเรียบร้อยครับ”

“เชิญเข้าไปด้านใน” เขาเดินตามร่างเกรงขามเข้าไปในห้องประตูเหล็กหนาสวิงปิด เมื่อเข้ามาด้านในก็พบกับว่าโต๊ะทำงานคาดว่าน่าจะเป็นโต๊ะคุณฮามิช โมเซอร์ เจ้าของบริษัท Alpha Engineering เเต่ทว่าไม่พบกลับพบเพียงชายรูปร่างสูงใหญ่เหมือนคนเเรกแทน

“คุณคือคนที่นายเลือก” “อย่าทำให้นายเราผิดหวัง”

“นี่คืองานทั้งหมดของบริษัท” “เอาไปศึกษาอ่านทำความเข้าใจให้หมด”

“เวลานายถามอะไรต้องตอบได้” “สงสัยอะไรถาม”

“ผมชื่อเรียมมือขวาคุณฮามิช” คนอยู่ในห้องบอกชื่อก่อน ตามด้วย

“ผมฮัตสันมือซ้าย” คนมารับผมเอ่ยต่อตามโดยก้มโค้งเล็กน้อย มันไม่เหมือนกับบริษัทก่อสร้างธรรมดา เบื้องหลังน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น น่าจะเป็นเรื่องน่ากลัว ปวดหัวอยู่ไม่น้อย

“ผมชื่อเล่นอาโลครับ” ชายร่างใหญ่สองคนแยกย้ายกันไปทำงานตามโต๊ะของตัวเอง มีโต๊ะด้านซ้ายเเละโต๊ะด้านขวาตามตำแหน่งของเจ้าตัว ส่วนโต๊ะทำงานของผมอยู่ข้างประตูหน้าห้อง ห้องทำงานโทนสีดำทำให้บรรยากาศดูอึดอัดเล็กน้อย คล้ายกับความสงบนิ่งแฝงไปด้วยอันตราย ก่อนผมเลิกสนใจเรื่องอื่น กลับมาโฟกัสเอกสารงานของตัวเอง

พักกลางวันบริษัทมีสวัสดิการห้องอาหาร เเยกชั้นตำเเหน่งชัดเจนไม่ได้ทานรวมกันซึ่งต่างจากที่อื่น ชั้นผู้บริหารมีผู้คนน้อยมาก ผมเลือกอาหารเสร็จก็หาที่นั่งหลบมุมคนเดียวและไม่ลืมหยิบมือถือขึ้นมาทักหาหญิงสาว

“ทำอะไรอยู่ครับ”

‘ออกมาดูหนังกับเพื่อนค่ะ’ ‘ตอนนี้กำลังกินข้าว’

‘พี่กินรึยัง’

“กำลังกินครับ”

‘รีบกลับนะคะวันนี้เเพรวจะโชว์ฝีมือทำอาหาร’

“ครับ” “ดูแลตัวเองด้วยนะ”

หลังจากพิมพ์ข้อความเสร็จขณะที่เขากำลังจะเก็บมือถือจู่ ๆ คนด้านหลังก็เดินชนจนโทรศัพท์ที่เพิ่งเปลี่ยนหน้าจอให้ร่วงลงทันที

ปึก! ตุ้บ!

“ขะขอโทษนะ” “เรามัวเเต่เหม่อลอยเอง” เขาก้มเก็บโทรศัพท์พร้อมกับหญิงสาวก้มเก็บเช่นเดียวกัน ทำให้เราสองคนหัวชนกันจนล้มก้นจ้ำเบ้า

ปึก!

“อ๊ะ คุณเจ็บมากไหม” เสียงหวานรีบถาม

“คุณล่ะเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

“ผมไม่เป็นอะไรครับ” เขาถามกลับก่อนจะลุกช่วยพยุงเธอขึ้นมา

“ทำงานวันแรกก็อ๋องเลย” “ไม่เจ็บค่ะ”

“คุณเป็นเด็กฝึกงานใช่ไหม” หญิงสาวชวนคุยถามต่อเพราะที่นี่มีแต่คนหน้าบึ้งทำให้ไม่กล้าคุยเล่น

“ครับ”

“ฉันชื่อแซนดี้นะ ฝึกงานวันแรกเหมือนกัน”

“ผมอาโล” “คุณนั่งกับผมก็ได้ผมไม่มีเพื่อนเหมือนกัน” เขาเอ่ยชวนหญิงสาวร่างเล็กเธอจัดว่าเป็นสาวสวยแต่งตัวเป็น แต่ทว่าก็ไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหว เพราะในใจยังไงก็ยังเป็นเเพรว

มื้อกลางวันบนโต๊ะอาหารกลับไม่ได้อึดอัดเเต่มีเสียงหัวเราะมาแทน เราแลกเปลี่ยนมุมมอง เขาพึ่งรู้ว่าแซนดี้เรียนการตลาดเเต่มันเป็นคณะบริหาร เขาคงทำงานมากไปเลยไม่ได้รับรู้เลยว่าหญิงสาวเป็นดาวคณะ ก่อนเราจะแยกย้ายกลับแผนก เเลกคอนแทคกันไว้เผื่อปรึกษาเรื่องงาน

งานวันนี้ไม่มีอะไรมาก มีเพียงทำความเข้าใจธุรกิจงานบริหารต่าง ๆ ภาพรวมของบริษัทเขาพึ่งรู้ว่าจะมีโครงการสร้างอาคารที่ประเทศไทยหลายที่อีกด้วย พี่ชายรูปร่างสูงใหญ่สองคนหลังจากพักกลางวันมาเขาก็ไม่เห็นอีกเลย ในห้องผู้บริหารมีเพียงเขาคนเดียว

เมื่อถึงเวลาเลิกงานชายหนุ่มเดินออกมาจากนอกบริเวณตึกก่อนจะสะดุดกับร่างสูงใหญ่กำลังคุยโทรศัพท์ เเต่เเล้วสายตาคมก็ดันตาดีเจอบิ๊กไบท์คันใหญ่ราคาเเพงเขาจำได้เพราะชอบดูรถ มีชายสองคนกำลังเล็งปืนสั้นมาที่ร่างสูงนี้

“ระวังครับ” เขาใช้สองมือผลักเต็มแรงจนโทนศัพท์ในมือชายคนนี้ร่วงกระเด็นลงพื้นไปไกล ส่วนตัวเขาหน้าคะมำเกือบกระแทกกับคอนกรีต

ปัง! ปัง!

“ตามมันไป!” ผู้ชายโดนเขาผลักตะโกนเสียงดังลั่น ก่อนชายหนุ่มที่เขาจำได้ว่าเป็นรุ่นพี่สองคนเรียมเเละฮัตสันวิ่งขึ้นรถหรูตามไปอย่างรวดเร็ว ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีรถหรูอีกหลายคันขับตามไปด้วยความรวดเร็ว

“คุณเป็นอะไรมากไหมครับ” “ผมไม่ได้ตั้งใจผลักคุณแรง” เขาพนมมือไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าคาดว่าอายุน่าจะเลขสี่เเล้ว เเต่ความหล่อยังเปล่งประกายออกมา

“ขอบใจ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก” เขาคือฮามิต โมเซอร์ สถานะโสดหย่ากับเมียเก่ามาได้ห้าปี รักเหี้- ๆ เขาไม่ต้องการ ชีวิตของเขาถวายให้กับบริษัทก่อสร้างมาบังหน้าการเป็นมาเฟียอยู่เบื้องหลัง ตอนนี้มีกลุ่มมาเฟียต้องการจะฮุบกลุ่มของเขาลง เพื่อครองการเป็นใหญ่เพียงผู้เดียว ทำให้การโดนลอบยิงครั้งนี้เขาไม่แปลกใจว่าใครที่ชอบลอบกัด

“ผมแจ้งตำรวจให้ไหมครับ” ชายหนุ่มตกตะลึงเขาพึ่งได้ยินเสียงปืนครั้งแรก การโดนปล้นวันนั้นยังไม่เท่าลอบยิงวันนี้ ถึงเขาจะเป็นผู้ชายเเต่ก็แอบใจหายอยู่ไม่น้อย

“ไม่เป็นไร” “ขอบใจมาก”

“เลิกงานเเล้วไม่ใช่หรือ กลับไปเถอะ” ร่างสูงใหญ่เอ่ยจบก็เดินเข้ากลับไปในตึกทันที

ปากยังไม่ทันจะได้อ้าต่อร่างนั้นก็หายวับไป

“นายเป็นยังไงบ้างครับ” “ผมขอโทษครับลงโทษผมอย่างไรก็ได้” เรียมเอ่ยออกมาพร้อมกับก้มหน้าลงสำนึกผิด เขากำลังง่วนอยู่กับการหาเอกสารเพื่อมาให้นายเซ็น เพียงเเค่คาดสายตาเสี้ยวเดียวนายของเขากลับถูกลอบยิง ซึ่งนี่ถือว่าเขาบกพร่องในหน้าที่

“ลงโทษผมเหมือนกันได้เลยครับนาย” ฮัตสันเอ่ยต่อ

“พวกมึงหยุด” “คนนั้นคือเด็กฝึกงานใช่ไหม” เขายกมือห้ามเบรกพวกมันเอาไว้ก่อน

“ครับ” “ชื่ออาโล”

“ค่อนข้างหัวดี เเละน่าไว้ใจสุดครับ” จู่ ๆ ผู้เป็นนายก็อยากได้ลูกน้องใหม่เพิ่มเป็นเด็กนักศึกษาเข้ามาฝึกงานเเละย้ำนักหนาว่าต้องเป็นเด็กทุน เขาก็ไปหาสืบมาว่าอาโลเหมาะสมครบคุณสมบัติที่สุด

“ทำดีมาก” “ความผิดวันนี้ฉันละเว้นให้”