6 l จุดช่วยเหลือ

6

จุดช่วยเหลือ

“พี่หล่อมากเลย” “เกรซเชียร์เพื่อนสุดฤทธิ์” นั่นเสียงเกรซ

“ไม่สิยายเกรซ” “เพื่อนเราต่างหากเลือกพี่อาโลเอง” นี่เสียงยายมีอา

“หนูช่วยเพื่อนเชียร์อัพพี่อาโล” “ภูมิใจสุด ๆ เลยค่ะ” เเละนี่ก็เสียงจิน

“อ่าวนั่นไง เจ้าของผู้ชายพี่อาโลมาเเล้ว” สายตาสามสาวชายหนึ่งมองไปตามเสียงปิดประตู ก่อนเขาจะยิ้มออกเล็กน้อยเมื่อหญิงสาวตัวเล็กอยู่ในชุดนักเรียนเดินมองค้อนออกมา

“เเซวเก่งจังเลยนะพวกเธอ”

“พี่อาโลเล่าให้ฟังเเล้วนะ” “เรื่องโดนปล้นอ่ะ” เกรซปรับเปลี่ยนจากสีหน้าร่าเริงมาเป็นเศร้าลงเล็กน้อย อันที่จริงเพื่อนสาวสามคนเป็นคนเเรง ๆ กล้า ๆ เเต่เรื่องช่วยเหลือเห็นใจนี่ไม่เเพ้คนไทยเลย

“เเล้วเรื่องเมื่อคืน” “ได้กันยะ..อ๊ะ!”

เพี๊ยะ!

“โอ๊ยยายเเพรว” “มือหนักชะมัด” มือเล็กฟาดลงต้นเเขนเพื่อนสาวอย่างไม่เเรงนัก เเต่อีกคนแกล้งทำเสียงเเกล้งเจ็บ

“นั่นสิ พวกเราอยากรู้ว่าเพื่อนเราเสียสาวไปเเล้วหรือยัง” มีอาถามคำถามนั่นตรง ๆ ส่วนจินนั่งเขินรอฟังคำตอบ

“พวกเธอมาถามเเบบนี้ต่อหน้าพี่อาโลได้ไง”

“ป่ะพี่อาโลไปกันเถอะ” ชายหนุ่มก้มหน้าหงุดเขาก็ใช้ชีวิตในต่างประเทศมานาน เเต่ยังห่างไกลเรื่องผู้หญิง ไม่คิดว่าผู้หญิงจะพูดจา ตรง ๆ ไปได้เหมือนกัน

“เอ้าไหงงั้น พอได้ผู้ก็ลืมเพื่อนเลย” มือบางเลื่อนเข้าจับมือสากอย่างถือวิสาสะเดินออกมาตัวบ้านพักไปยังรถประจำทาง

ฉันไม่สนใจเสียงเพื่อนตามหลัง เพราะเขินเกินกว่าจะรับไหว ไว้ทำใจได้ก่อนเเล้วค่อยเล่า...ว่าเรายังไม่ได้อึ๊บกัน!

“ขอโทษค่ะ” เมื่อเดินมาถึงป้ายเเล้ว ก็เริ่มรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือหนานั้น จึงผละออกมามองใบหน้าหล่อ ๆ วันนี้เราทั้งสองตื่นเช้ากว่าปกติ เพราะจะเอากุญเเจห้องพี่อาโลไปปั๊มเเละกลับหอพักของพี่เขาก่อน จนฉันลืมคิดไปเลยว่าการช่วยเหลือของตัวเองเพราะเห็นใจหรือมีอะไรที่มากกว่านั้น

“ครับ”

“ใครตื่นก่อนคะเมื่อเช้า?” เเพรวรีบเปลี่ยนคำถาม

“พี่ครับ” “กำลังพับผ้าห่มเเล้วเพื่อนหนูก็เข้ามาทัก”

“จากตอนเเรกคนเดียวไปมาเป็นสามคนเลย” ชายหนุ่มตอบคำถามไปติดตลกเเละในแววตาของเขายังไม่คลายความเศร้าออกไปได้

เราสองคนต้องหยุดสนทนากันไว้เพียงเท่านั้นเมื่อรถประจำทางมาเเล้ว ผ่านไปไม่เกินสิบนาทีก็ลงป้ายที่เราต้องการ

ก่อนชายหนุ่มจะเดินนำไปร้านกุญเเจเล็ก ๆ ที่มีกุญเเจหลากหลายชนิดเป็นร้านเล็ก ๆ หนึ่งร้านซึ่งฉันไม่คิดเลยว่าต่างประเทศจะมีร้านเหมือนเมืองไทยอยู่

“ว่าไงอาโล?” คุณลุงพูดภาษาไทยถามพี่เขา ส่วนฉันได้เเต่ยกมือไหว้เเละยิ้มบาง ๆ ให้เมื่อคุณลุงส่งยิ้มมา

“ช่วยปั๊มกุญเเจให้ผมทีครับ” “ผมขอติดไว้ก่อนนะลุงเมื่อวานผมโดนปล้นหมดตัวเลยครับลุง” ชายหนุ่มบอกเหตุผลอย่างไม่อายพร้อมกับยกมือไหว้เชิงอ้อนวอน

“ได้สิ เอาไปเลย” “ลุงทำให้ฟรีไม่คิดเงิน” คุณลุงทำกุญเเจด้วยความว่องไวไม่ถึงห้านาทีกุญแจก็มาอยู่ในมือร่างสูงเเล้ว

“ทำไมคุณลุงได้มาอยู่ที่นี่คะ” “เเล้วพูดไทยได้อีก” เมื่อเราสองคนเดินออกมาเข้าในซอยฉันก็เปิดปากถามความสงสัยนั้นทันที เเถวนี้เหมือนเป็นย่านชานเมืองคนไม่ค่อยพลุกพล่านเท่าไหร่ เป็นซอยเล็ก ๆ แต่ไม่มีรถจอดข้างทางเหมือนเมืองไทยเลย ทำให้รถสามารถสวนกันได้แม้จะเป็นเลนเดียว

“คุณลุงเเต่งงานกับภรรยาชาวออสเตรียครับ”

“อ๋อ”

“ถึงเเล้วครับ” ผ่านอาคารสองหลังก็ถึงหอพักค่อนไปทางเก่าเเต่ทว่ายังคงความสะอาดเอาไว้ สายตาของฉันมองอย่างพิจารณา จนคนพักอยู่ที่นี่ถึงกลับต้องรีบเอ่ย

“หนูรอพี่ตรงนี้ก็ได้ครับ” “พี่เข้าไปเปลี่ยนเสื้อแปบเดียว” หอพักสร้างมาหลายปีราคาถูกสุดย่านมหาลัยเเละสะดวกใกล้ป้ายรถในการเดินทางไปทำงาน

“ไม่ค่ะ เเพรวจะเข้าไปด้วย” “เเพรวไม่ได้รังเกียจเลยอย่าคิดมากสิคะ” เเพรวตอบกลับด้วยสายตาเปล่งประกาย เพราะเธอรู้สึกแบบนั้น จริง ๆ เหมือนตอนนี้เธอได้ลองเปิดใจกับอะไรใหม่ ๆ ชีวิตเธอถูกปูทางมาในความเพรียบพร้อม ความลำบากไม่เคยได้สัมผัส

เมื่อเธอมาในห้องคับเเคบมันเเทบจะไม่มีทางเดินเลย เฟอร์นิเจอร์มีเพียงเตียงนอนขนาดสามฟุต เเละทว่าคนหล่อเจ้าของห้องรักษาความสะอาดดีมาก ไม่มีฝุ่นหยากไย่สักไรเดียว

“ห้องเล็กหน่อยนะครับ” อาโลเอ่ยขณะรีบหยิบเสื้อนักศึกษา เเขวนไว้บนราวราคาถูกที่เขาซื้อมาจากตลาดนัด ก่อนจะรีบเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

สายตาของเธอเริ่มสำรวจไปเรื่อย พบว่าเขาเป็นง่าย ๆ เจ้าระเบียบ ตัดเรื่องฐานะเงินทองพี่เขาเป็นคนเพรียบพร้อมทุกอย่างจริง ๆ

“ป่ะ ไปเรียนกัน” “เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง”

“หนูยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย” เขาดูเวลาในมือถือก่อนจะเดินนำออกจากห้องไป

“ไปกินด้วยกันไงคะ” หญิงสาวเดินเคียงข้างหันไปตอบ

“พี่ยังไม่หิวครับ” “หนูชอบกินอะไรพี่จะพาไปกินถูก” ใครว่าเขาไม่หิวกันข้าวเช้าใครก็บอกว่าสำคัญเเต่ตอนนี้ไม่มีเงินติดตัวเลยสักดอลเดียว สภาพบัดซบคนเราสามารถทนมันได้อยู่เเล้ว มันไม่มีก็คือไม่มี

“มีร้านอะไรเเถวนี้เเนะนำบ้างคะ?”

“เป็นร้านเบอร์เกอร์พี่ชอบทานประจำ เดินออกไปอยู่ขวามือ” การได้ทานประจำของเขาคือต้นวันเงินเดือนออกเเม้ราคาจะไม่ได้เเพงมาก เเต่การจะมีเงินพอไปทั้งเดือนต้องคิดในการใช้อย่างเข้มงวด

“ว้าวหอมมากเลยค่ะ” “เเล้วทำไมตอนเราเดินผ่านไม่เห็นนะ”

“ร้านเขาเปิดเจ็ดโมง” เเพรวพยักหน้าหงึกอย่างเข้าใจเมื่อครู่ที่เราเดินผ่านเป็นเวลาหกโมงทำให้ไม่เห็น

“เบอร์เกอร์หมูที่นี่เด็ดมาก” ชายหนุ่มบอกสายตามองในเตามีเนื้อหมูอยู่ในริงวงกลมย่างอยู่บนกระทะ เขาพยายามสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าปอด เเค่กลิ่นลอยเข้าไปในร่างกายก็พอจะคลายความหิวลงมาได้

“เอาเบอร์เกอร์หมูสองค่ะ” เเพรวทำการจ่ายเงินเเละถือเบอร์เกอร์มาสองมือเดินเข้ามาหาคนตัวโตนั่งเก้าอี้พลาสติกสีน้ำตาลรออยู่

“กินค่ะ” “สั่งลืมตัว” เธอยื่นเข้าไปให้รุ่นพี่หนุ่ม จริง ๆ เเล้วตั้งใจสั่งมาเผื่อเขานั่นเเหละ รู้ว่าเขาก็หิวเหมือนกัน

“ขอบคุณครับ” “พี่จะจดไว้ว่าเเพรวจ่ายอะไรไปให้พี่ก่อนบ้าง”

“เอางี้ดีกว่าค่ะ”

“อะไรครับ?”

“เเพรวเช่าพี่อาโลต่อ” “ให้พี่มาทำแบบนั้น...กับเเพรว”

“ที่จ่ายไปสามพันดอลยังไม่คุ้มเลยนะคะ” เธอตัดสินใจยื่นข้อเสนอที่เเสนจะยั่วออกไป บอกด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคงมันสั่นระริก ปากกัดเบอร์เกอร์เร็วขึ้น รอคำตอบจากรุ่นพี่สุดหล่อด้านข้าง

“ได้สิครับ” เขาตอบกลับพร้อมกับเผยยิ้มออกมา เขาเป็นผู้ชายไม่ได้เสียหายอะไรอยู่เเล้ว มีเเต่เธอนั่นเเหละสาวน้อย

“หนูไม่กลัวเสียหายไปมากกว่านี้เหรอ”

“ไม่ค่ะ” “การมีเซ็กส์มันก็เรื่องปกติ”

“เเค่เราป้องกันตัวเองให้ดีก็พอ” เธอตอบอย่างไม่ได้ซีเรียสว่าตอนเเรกที่ตัวเองยังไม่ได้ลองทำเรื่องอย่างว่า แต่พอได้ลองเเล้วกลับรู้สึกติดใจ เซ็กส์สามารถใช้ระบายความเครียดได้ นึกถึงตอนได้ปลดปล่อยเธอรู้สึกดี