ตอนที่ 0

บทนำ

เพราะการผ่าตัดทำให้ ทิกเกอร์ ลืมเรื่องราวที่เคยเกิด ความรักที่เคยมีให้กัน วันนี้มันเหลือเพียงความว่างเปล่า "ลืมกันจริงๆ แล้วงั้นเหรอ เสือ" ราชสีห์ได้แต่พึมพำกับตัวเอง พร้อมน้ำตาหนึ่งหยด

หยด"พี่สิงห์! น้องขอถามได้ไหม"

"ว่ามาสิ"

"สมมุตินะ ถ้าวันหนึ่ง เกอร์เกิดจำพี่ไม่ได้...พี่จะทำยังไง จะทิ้งเกอร์ไหม?" คำถามแปลกๆจากเด็กน้อยตัวเล็กที่เขารักสุดใจในตอนนี้ ใบหน้าที่จริงจังไม่เหมือนกับที่บอกว่าสมมุตินั่น ยิ่งทำให้ราชสีห์อดสงสัยไม่ได้

"ทำไมถามแบบนั้น"

"ตอบก่อนสิ"

"อืม...อยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ แบบพระเอกละคร หรือกูตอนนี้" เด็กน้อยทำหน้าคิดอยู่นานก่อนเอ่ยคำพูดให้ยิ้มตามออกมา

"เอาแบบพระเอกก่อน"

"ถ้าแบบนั้นคง... (จับมือทิกเกอร์) คงพามึงไปทุกที่ที่เคยพาไป ทำทุกอย่างจนกลัวมึงจะจำกูได้ บอกรักมึงทุกวัน อะไรประมาณนั้นมั่ง"

"แล้วถ้าแบบพี่ล่ะ"

"ถ้าเป็นตัวกูก็...ตามจีบมึงใหม่ จนกวามึงจะรักกู หรือไม่ถ้ามึงเล่นตัวมากๆ ก็อุ้มขึ้นเตียงไปเลย (หัวเราะ) หึ มึงเชื่อใจกูไหมล่ะว่ากูจะสามารถทำมึงรักกูได้อีกรอบ"

"เป็นพี่สิงห์ดูพระเอกกว่าอีก"

"ก็กูหล่อสรุปถามทำไม"

จะกล้าบอกไปได้ยังไงว่าอีกไม่นานเขาจะลืมผู้ชายตรงหน้าคนนี้ ถึงจะไม่รู้ระยะเวลา แต่แค่คิดว่าจะจำไม่ได้ ใจมันก็ปวดหน่วงไปหมดแล้ว

"เกอร์เชื่อใจพี่นะ อย่าทิ้งน้องนะ"