วิญญาณใหม่ในร่างเก่า และการตื่นของมิติ 2

หลินชิงเหอไม่มีเวลาให้สงสัยหรือซักถาม เธอหลับตาลงและนึกถึงคำว่ามิติตามสัญชาตญาณ พลันสติของเธอก็วูบหายไปปรากฏขึ้นในพื้นที่สีขาวโพลนที่ไร้ขอบเขตราวกับอยู่กลางก้อนเมฆ ตรงกลางพื้นที่นั้นมีบ่อน้ำเล็กๆ ที่ก่อด้วยหินโบราณ มีน้ำใสสะอาดราวกับคริสตัลพุ่งขึ้นมาเบาๆ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากน้ำพุนั้นบริสุทธิ์และสดชื่นจนทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นสงบลงอย่างประหลาด

เธอรีบวักน้ำขึ้นมาดื่มด้วยความกระหาย รสชาติของมันหวานล้ำยิ่งกว่าน้ำทิพย์ใดๆ ที่เคยดื่มมา เมื่อน้ำพุไหลลงสู่ลำคอเธอรู้สึกได้ถึงพลังงานอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปตามเส้นเลือด ความปวดหนึบที่หัวหายไปสิ้น ร่างกายที่เคยหนักอึ้งกลับเบาสบาย ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามกาลเวลาถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งในโลกความจริง หลินชิงเหอรู้สึกว่าประสาทสัมผัสของเธอฉับไวขึ้นผิดปกติ เธอมองเห็นรอยร้าวทุกรอยบนผนังดินได้อย่างชัดเจน เห็นฝุ่นที่เกาะหนาเป็นชั้นบนพื้น และเห็นความหวาดกลัวดุจกวางน้อยที่เผชิญหน้ากับเสือในดวงตาของ หวังชุนฮวา สะใภ้รองของร่างเดิม

“แม่... แม่เป็นอะไรไปหรือเปล่าจ๊ะ?” สะใภ้รองถามเสียงเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ พลางหดคอหนีหมอบลงกับพื้นเพราะเกรงว่าจะโดนฝ่ามือฟาดลงมาหรือโดนจิกหัวเหมือนทุกครั้งที่แม่สามีตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์บูดบึ้ง

หลินชิงเหอมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ในความทรงจำของร่างเดิม สะใภ้รองคนนี้ขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อยก็ถูกด่าว่าสิ้นเปลืองข้าวสุก ทั้งที่เธอคือแรงงานหลักที่ทำงานในนาเยี่ยงควายถึกและกลับมาทำงานบ้านทุกอย่างโดยไม่เคยปริปากบ่น

“ฉันไม่เป็นไร” หลินชิงเหอเอ่ยออกมาน้ำเสียงของเธอแม้จะยังมีความแหบพร่าเนื่องจากคอที่แห้งผาก แต่ก็ไร้ซึ่งกระแสความเกรี้ยวกราดดั่งเช่นพายุฝน

“เธอไปเอาน้ำมาให้ฉันดื่มสักถ้วยเถอะ”

สะใภ้รองชะงักไปครู่หนึ่งร่างกายแข็งทื่อ หญิงสาวไม่ชินกับสรรพนามที่เปลี่ยนไปและการที่แม่สามีพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้คำหยาบคายเช่นนี้ แต่ความหวาดกลัวที่ฝังรากลึกมานานปีทำให้เธอรีบกุลีกุจอออกไปจัดการตามสั่งทันที

หลินชิงเหอถอนหายใจยาว เธอค่อยๆ พยุงกายลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่าง หน้าต่างไม้ผุๆ ที่มีกระดาษแปะไว้อย่างลนลานนั้นไม่อาจกั้นความจริงที่โหดร้ายได้ เธอมองออกไปข้างนอกเห็นลานบ้านที่เต็มไปด้วยโคลนตม กองฟืนที่วางระเกะระกะ และกำแพงรั้วไม้ไผ่ที่เอียงกะเท่เร่

1978...

ปีนี้คือปีที่ประวัติศาสตร์จีนกำลังจะจารึกหน้าใหม่ ยุคสมัยของการปฏิรูปและเปิดประเทศกำลังจะมาถึง แต่ในหมู่บ้านที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้ ความยากจนและความหิวโหยยังคงเป็นโซ่ตรวนที่ล่ามทุกคนไว้จนแทบกระดิกตัวไม่ได้

เธอสำรวจมิติในใจอีกครั้ง นอกจากบ่อน้ำพุวิเศษแล้ว พื้นที่สีขาวรอบๆ ยังกว้างขวางพอที่จะบรรจุสิ่งของได้มหาศาล ระบบแจ้งเตือนว่าหากเธอทำภารกิจสำเร็จและเลเวลเพิ่มขึ้น เธอจะสามารถปลดล็อกพื้นที่ปลูกพืชและเลี้ยงสัตว์ในนี้ได้

นักธุรกิจอย่างหลินชิงเหอไม่เคยยอมแพ้ต่ออุปสรรค เธอบอกตัวเองพร้อมกำหมัดแน่น ดวงตาที่เคยเหนื่อยหน่ายในชาติก่อนตอนนี้ทอประกายความมุ่งมั่นและอำนาจที่ซ่อนเร้น

ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสฉันมีชีวิตอีกครั้งในร่างนี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครในครอบครัวนี้ต้องอดตาย และฉันจะไม่ใช่แม่สามีใจร้ายที่ทุกคนสาปแช่งอีกต่อไป แต่ก่อนอื่นฉันต้องจัดการกับกลิ่นเหม็นอับและการบริหารจัดการบ้านหลังนี้เสียใหม่!

ขณะที่เธอกำลังวางแผนขั้นต่อไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับมีใครมาตีกลองศึก

“เมียจ๋า ชิงเหอ! คุณฟื้นหรือยัง? ผมไปขอแบ่งไข่ไก่มาจากบ้านหัวหน้าหมู่บ้านมาให้คุณแล้วนะ!” เสียงนั้น สำเนียงที่ดูซื่อๆ และติดจะเหน่อเล็กน้อยนั้น หลินชิงเหอตัวแข็งทื่อ ร่างกายของเธอจดจำเสียงนี้ได้แม่นยำ แต่วิญญาณของเธอต่างหากที่กำลังกรีดร้องด้วยความโหยหา

เสียงนี้เหมือนกับเขาโจวต้าหนิว สามีที่จากเธอไปเมื่อห้าปีก่อนเหลือเกิน! หลินชิงเหอรีบก้าวไปที่ประตูบ้านดินด้วยใจที่เต้นระรัวราวกับจังหวะรัวกลอง เธอกำลังจะได้พบกับคนที่จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญและวาสนาครั้งใหม่ในชีวิตยุค 70 แห่งนี้