ตอนที่ 1

หลีกไปเร็ว หลบทางหน่อย ราชครูมาแล้วววววว

เสียงแหบห้าวของบัณฑิตหน้าใสตะโกนประกาศวิ่งเข้ามาในเขตวังหน้า นางกำนัลรับใช้กรูเข้ามายืนออชะเง้อมองอยู่นอกกำแพง รองเท้าขาวเดินจ้ำอ้าวเข้ามาในสถานที่สอบจอหงวนก่อนมุ่งหน้าไปที่ห้องเรียนของราชวงศ์ หน้าต่างเปิดออกหมดเผยให้เห็นบุรุษสี่คนหน้าตาคมคายราวพี่น้องท้องเดียว ทั้งสี่นั่งอยู่กันคนละมุมห้องโดยหันหน้ามาทางเดียวกัน เริ่มจากควางเจาองครักษ์หนุ่มโต๊ะแรกมุมขวา รองลงมาเป็นรัชทายาทอวี่เหวิน ถัดไปทางซ้ายระดับโต๊ะเดียวกับอวี่เหวินคือองค์ชายสิบจงสูหวาน และสุดท้ายโต๊ะแรกฝั่งซ้ายหน้าจงสูหวานคือคุณชายเซียวเหยา เมื่อขาสองข้างหยุดลงอยู่ด้านหน้าเอามือไพล่หลังร่างไม่สูงมากและไม่บอบบาง ใบหน้าค่อนไปทางหวานแต่นี่คือเสน่ห์ที่เหล่าสตรีคลั่งไคล้และหลงใหล

“คำนับท่านราชครู” เสียงประสานสี่คนลุกขึ้นคารวะพร้อมเพรียงเช่นเดียวกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ายกมือคารวะกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ในมือถือตำราเล่มน้ำเงิน

“เชิญนั่ง” เสียงดัดเข้มผายมือเชิญก่อนมองหน้าลูกศิษย์เรียงคนแล้วเปิดตำราขึ้นเดินสอนภาษาสากลให้แก่ทั้งสี่หนุ่มที่ตั้งใจจดตาม อวี่เหวินเหล่มองคนที่เดินอ่านสำเนียงให้ฟังแล้วเหล่มองนางกำนัลปีนกำแพงเคลิ้มฝันเฝ้ามองราชครู

“ฮ่ะฮ่าฮา” ท่าทางของพวกนางทำให้อวี่เหวินหลุดหัวเราะจนจงสูหวานต้องเหลียวมองตาม

“ขำอะไรพี่เหวิน”

“เจ้าดูเสน่ห์ของท่านราชครูสิ ร้ายกาจยิ่งนัก ไม่เข้าใจข้าดูดีเช่นนี้แถมยังมีอำนาจใหญ่โตกลับพ่ายแพ้เสน่ห์ท่านราชครู”

“หญิงงามทั่วแคว้นหมายปองท่านราชครู เห็นที่ท่านจะอยู่ยากเสียแล้วองค์รัชทายาท” ควางเจาหันมากระซิบบอกอวี่เหวินที่กระตุกยิ้มชอบใจ

“หึ หืม มีตรงไหนไม่เข้าใจรึองค์รัชทายาท” ร่างเล็กโน้มหน้าลงมาหาอวี่เหวินพาวงแตก

“ข้าไม่เข้าใจหลายเรื่อง เห็นทีจะยาว”

“เช่นนั้นข้ามีบททดสอบวัดปัญญา” ร่างเล็กปรบมือสามทีบัณฑิตหน้าใสเข้ามาวางกระดาษตรงหน้าทั้งสี่คนก่อนถอยกลับออกไป

“อ่านแล้วลองทำดู เสร็จเมื่อไหร่ค่อยเรียกข้า” ร่างเล็กยิ้มกริ่มเดินไปนั่งที่โต๊ะด้านหน้าเปิดตำราอ่านเหลือบมองทั้งสามชายที่หยิบพู่กันตั้งใจทำยกเว้นอวี่เหวินที่หมุนพู่กันเท้าคางมองคนด้านหน้าแล้วอมยิ้มอย่างพึงพอใจทำให้คนตรงหน้าส่ายหัวไปมาอย่างระอา

สามวันก่อนหน้า…

ปึก!

ร่างบางดิ่งมาจากฟากฟ้าตกกระทบสู่พื้นดินจนฝุ่นตลบอบอวลใบไผ่กระจายคละคลุ้งนอนคว่ำหน้าค่อยๆ ประคองตัวปัดชุดราตรีเกาะอกสีแดงสดลุกขึ้นยืนมองบรรยากาศรอบข้างอย่างตื่นตระหนกจนได้ยินเสียงม้าควบเข้ามา หญิงสาวรีบถลกกระโปรงขึ้นเพื่อวิ่งไปแอบหลังกอไผ่ใหญ่ มองร่างหนาถูกลากโดยม้าที่วิ่งแตกตื่นก่อนขานั้นจะหลุดจากเชือกนอนกระอักโลหิตบาดแผลเต็มตัวชุดที่สวมดูล้าสมัยโบราณขาดลุ่ย หญิงสาวรีบไปช่วยชายวัยกลางคนทันที

“ฉันจะพาไปหาหมอนะ แต่ฉันไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน บอกทางได้ไหม” หญิงสาวมองหน้าชายวัยกลางคนที่ค่อยๆ ยื่นมือชูไปทางซ้าย เธอพยักหน้าถอดรองเท้าส้นสูงทิ้งพร้อมฉีกกระโปรงขาดครึ่งช่วยประคองชายวัยกลางคนที่อาการเจ็บหนักกระอักโลหิตออกมาตลอดทางจนมาถึงบ้านไม้เก่าๆ หญิงสาวมองฉงนแต่ก็พาชายวัยกลางคนเดินเข้าไปจังหวะเดียวกับที่มีหญิงสาวนางหนึ่งเดินออกมา

“ท่านพี่!” เสียงหวานดังขึ้นด้วยความตกใจรีบเข้ามาช่วยประคองร่างชายวัยกลางคนที่ร่วงลงมาหาเจ้าของเสียง

“น้องหญิงของข้า อึก ข้า ข้า ไม่ไหว” ชายวัยกลางคนยกมือลูบแก้มใสของผู้เป็นภรรยาสาวช้าๆ พร้อมกระอักลิ่มโลหิตออกมาจนสาวชุดแดงที่ช่วยไว้ลอบกลืนน้ำลายลงคอรีบยกมือปิดตาไม่อาจทนเห็นได้

“ข้าจะรักษาท่าน”

“ไม่ ไม่ไหว ข้าไม่ไหว ลมหายใจ ของข้าจะ หมดแล้ว แต่หน้าที่ข้า ข้าต้อง ต้องทำให้สำเร็จเพื่อเลี้ยงดูเจ้า น้องหญิงของข้า ขอบใจแม่นางที่ ให้ ให้ข้าตายในอ้อมแขนเจ้า อึก” ชายวัยกลางคนกระอักโลหิตครั้งสุดท้ายก่อนหมดลมหายใจ หญิงสาวชุดแดงอ้าปากค้างมองผู้เป็นภรรยาสาวโอบกอดผู้เป็นสามีร้องไห้โหอย่างเจ็บปวด

“ท่านพี่ ฮือ ข้าจะเข้าวังหลวงกราบทูลฮ่องเต้เอง ฮือ”

“เอ่อ ให้ฉันทำแทนไหม คุณคงต้องจัดงานศพ”

“เจ้าอยากโดนตัดหัวรึ ฮ่องเต้ต้องการท่านพี่ไปเป็นราชครูให้องค์รัชทายาท อีกทั้งยังให้เงินพันชั่งมาก่อนซึ่งตอนนี้ได้หมดลงแล้ว หากเข้าไปกราบทูลความจริงต้องถูกตัดหัวเป็นแน่”

“ราชครูงั้นหรือ” หญิงสาวสะบัดหัวตั้งสตินั่งลงยองๆ จับมือผู้เป็นภรรยาสาว “มีใครเห็นหน้าสามีท่านหรือยัง”

“เรามาจากต่างเมือง ท่านพี่ถูกเรียกเข้าเฝ้าเพื่อเป็นราชครูแด่องค์รัชทายาทแต่ดันเกิดเหตุเช่นนี้ โถ่ ท่านพี่”

“ฉันไปเอง ฉันจะปลอมเป็นราชครูเอง” หญิงสาวกุมมือผู้เป็นภรรยาแน่นอย่างมั่นใจ

“จะสำเร็จรึ”

“อืม บอกชื่อเสียงเรียงนามมาที่เหลือจัดการเอง”

“สามีข้าแซ่ฟานส่วนข้านั่นนามว่าเชียนชิงเป็นหมอยาสมุนไพรจากแดนไกล”

“ตกลงแม่นางเชียนชิง ต่อไปนี้ข้าคือราชครูฟาน ข้าจะเป็นบุรุษดูแลท่านเอง เรียกข้าว่าฟานอี๋เอ๋อ”

“เจ้าเป็นใครรึ”

“ไม่รู้เหมือนกันจำไม่ได้ เราเข้าเมืองกัน ไว้ใจข้า”