[4] อารมณ์กาม

"แล้วใครบอกให้มึงไปทำลูกแก้วกำหนัดแตกเล่าไอ้ไกรทอง!"

ดวงตางามของไกรทองหลับพริ้มเหมือนคนเมามายไม่ได้สติ ปากก็พร่ำเพ้อไปอย่างทรมาณกายและร้อนรุ่มอยู่ภายในตัว เหมือนว่าเลือดสูบฉีดไปทั่วทุกหนแห่ง

"กูร้อน ช่วยกูด้วย"

เสียงแหบพร่าอย่างไร้เรี่ยวแรงพร้อมกับลำตัวที่ขยับไปมาอย่างทรมาณทำให้ชาละวันกัดฟันแน่ร เหตุใดเรื่องเช่นนี้ต้องมาเกิดกับเขาในเวลานี้ด้วย

"กูจะช่วยมึงยังไงวะไอ้ไกร วอนหาเรื่องแท้ๆ"

"มนต์ เสกมนต์ให้กูหายจากความทรมาณนี้ที"

"ลูกแก้วกำหนัดเป็นของวิเศษ หากใช้มนต์ดับมันได้ง่ายๆ ดังใจหวัง มันจะเป็นของวิเศษได้รึไอ้โง่"

มือที่ไร้เรี่ยวเเรงและสั่นเทาของไกรทองค่อยๆ เลื่อนมาจับยอดอกสีน้ำผึ้งของตนเอง มืออีกข้างก็ปลดผ้านุ่งที่หมิ่นเหม่ออก ก่อนจะเลื่อนลงไปกอบกำความเป็นชายที่แข็งตระหง่านช้าๆ

"มึง!"

ชาละวันรีบหันหน้าหนีก่อนจะเห็นอะไรที่เขาไม่อยากเห็น หัวใจดวงหนาที่ไม่ได้เต้นแรงจากความตื่นเต้นในเรื่องอย่างว่ามาพักใหญ่ก็เต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมาจากอก

"อือ.....อื้ออออ"

เสียงอื้ออึงจากคนด้านหลังทำให้ชาละวันต้องข่มตาลงแน่น เสียงความกระสันของบุรุษรูปงามที่หวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า จะไม่น่าฟังได้อย่างไร แต่ใจของพญาชาละวันก็จะไม่ทำผิดประเพณีเช่นกัน หัวเด็ดตีนขาดอย่างไรเขาก็จะไม่ยอมหลับนอนกับเพศชายเฉกเช่นเดียวกันเป็นแน่

"มึงออกไป..."

เสียงสั่นของไกรทองทำให้ชาละวันยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะไปยังห้องอาบน้ำของตนเองพลางกัดฟันแน่น

ดวงตาสีทองวาวได้แต่มองผนังห้องอาบน้ำนิ่ง หัวใจดวงโตเต้นถี่ เมื่อกามารมณ์ถูกปลุกขึ้นจากลูกแก้วกำหนัด

ตาคมเลื่อนไปมองพื้นที่มีเศษลูกแก้ววิเศษที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ลูกแก้ววิเศษที่เขานำมาเพื่อเพิ่มความหรรสาแก่การร่วมรักกับเลื่อมลายวรรณและวิมาลาเมียทั้งสอง บัดนี้โดนมนุษย์อย่างไกรทองทำแตกไม่เหลือชิ้นดีเสียแล้ว

"ฟู่ว...."

ชาละวันเป่าลมออกจากปากอย่างพยายามใจเย็น แกนกายความเป็นชายที่เริ่มแข็งตัวขึ้นช้าๆ บวกกับสมองที่ดันไปจำภาพคนที่นอนทุรนทุรายอยู่บนแคร่และน้ำเสียงหวานกระเส่า ยิ่งทำให้ไรเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้าและลำตัวขาวผ่องอย่างห้ามไม่ได้

"ไอ้มนุษย์หน้าโง่เอ้ย!"

ชาละวันทำอะไรไม่ได้ นอกจากกัดฟันพร้อมกับก่นด่าคนที่ทำให้จิตใจเขาต้องโคลงเคลงเพราะกามอารมณ์อย่างห้ามไม่อยู่

มือหนาค่อยๆเลื่อนลงไปยังโจงกระเบนสีทอง ก่อนจะค่อยๆปลดออกจนไปกองอยู่ที่ปลายเท้า เผยให้เห็นแกนขาวลำอวบหนาที่มีเส้นเอ็นปูดโปนอยู่รอบๆแกน

ส่วนหัวที่มีสีชมพูนั้นมีน้ำใสๆปริ่มออกมาจากรูเล็กๆปลายแกนเล็กน้อย แกนลำอวบหนาของชาละวันกระตุกเบาๆอย่างต้องการการปลดปล่อย

"ให้ตายสิวะ!"

ชาละวันมองแกนกายของตนเองพลางสบถอย่างหัวเสีย มนต์จากลูกแก้ววิเศษเริ่มทำให้ร่างกายของเขามีความต้องการในกามยิ่งกว่าครั้งไหน

ในยามปกติแล้วเขาจะใช้มันเพียงเล็กน้อย แต่พอลูกแก้วแตกแบบนี้กลับทำให้อารมณ์ของเขานั้นมีความต้องการกว่าเดิมอยู่มากจนร่างกายปวดรัดไปหมด

ฝ่ามือใหญ่ค่อยๆกอบกำรอบแกนสีขาวอวบของตนเองแน่น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเหลืออีกสามข้อนิ้วเห็นจะได้ ถึงจะกำรอบแกนลำอวบที่มีน้ำสีใสๆที่ปลายแกนนี้ไว้ได้

"อา..."

ความกระสันจากอุ้งมือตนเองเมื่อเริ่มขยับไปมาช้าๆอย่างรัดแน่น กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกดีได้แม้แต่ครึ่งเดียวเมื่อเทียบกับมือเล็กๆ หรืออุ้งปากร้อนๆของวิมาลาและเลื่อมลายวรรณผู้เป็นเมีย

"อืมม......"

ความต้องการที่พุ่งทะยานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน บวกกับอุ้งมือของตนเองที่ไม่สามารถบรรเทาความอยากที่กำลังทำให้เลือดในกายสูบฉีดจนแทบลมจับได้ ทำให้ชาละวันเริ่มปวดขมับอย่างแรง

"หัวข้า"

มือหนาอีกข้างยกขึ้นจับขมับตนเองไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ละจากแกนอวบไปยันกับตุ่มด้านข้างเพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ล้มลงไปกับพื้น

พรึ่บ!

เสียงเถาไม้เลื้อยที่ถูกแหวกออกทำให้ตาสีทองวาวรีบตวัดไปมองทันที แต่ชาละวันก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคนที่เอามือจับเถาไม้ทั้งสองมือไว้แน่น ใบหน้างามแดงฉ่า ลำตัวสีน้ำผึ้งเปลือยเปล่าโดยมีแกนกายที่ตั้งตระหง่านชี้ตรงมาทางเขา

"ช่วยกูด้วย..."

เสียงที่แหบพร่าและตาที่แทบจะปิดอยู่รอมร่อทำให้ชาละวันพูดอะไรไม่ออก กายของบุรุษนั้นงดงามน่ามองถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ตาสีทองวาวเหมือนกับโลมเลียลำตัวที่มันวาวไปด้วยเหงื่อยังไงอย่างนั้น

ขาของไกรทองที่กำลังหนีบเข้าหากันด้วยความอยากยิ่งทำให้ชาละวันใจเต้นระรัว

"ช่วย....."

ไกรทองที่พูดแทบจะไม่เป็นประโยครีบปล่อยมือจากเถาไม้เลื่อย ก่อนจะเดินสะเปะสะปะไปหาคนที่ยืนนิ่งมองตนเองด้วยดวงตาที่ไม่กระพริบ

"ช่วยกูด้วย"

ไกรทองนั่งคุกเข่าลงบนพื้นถ้ำที่มีเศษแก้วจากลูกแก้วกำหนัดตกแตกอยู่อย่างไม่สนใจความเจ็บจากเข่า มือสั่นเทาที่เต็มไปด้วยความต้องการค่อยๆยกขึ้นและวางลงที่สีข้างสะโพกทั้งสองข้างของคนที่ยืนอยู่

นัยตาสีดำขลับมองแกนสีขาวลำอาบที่มีน้ำสีใสปริ่มอยู่ที่ปลายแกนอย่างเต็มไปด้วยความต้องการ เส้นเอ็นบริเวณรอบๆ ลำอวบยิ่งทำให้หัวใจของไกรทองเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่เคยเห็นลำอวบ และสีสวยสดแบบนี้ที่ไหนมาก่อน โดยเฉพาะขนาดและความยาวที่ดูจะผิดมนุษย์ไปมาก

ริมฝีปากสีน้ำผึ้งค่อยๆอ้าออกกว้าง ก่อนจะขยับเข้าไปเพื่อครอบแกนอวบที่อยู่เหมาะเจาะกับอุ้งปากช้าๆ

"อื้อออออ"

ความใหญ่และความยาวนั้นทำให้ไกรทองแทบรับไม่ไหว และแน่นอนว่าเขาไม่สามารถเอาทั้งลำเข้าไปในอุ้งปากร้อนของตนเองได้

ตาสีทองวาวของชาละวันได้แต่มองคนที่กำลังอมเจ้าแท่งร้อนลำอวบของเขาเข้าปากเป็นจังหวะไปมาช้าๆ อย่างเงอะงะ แต่เพียงเท่านี้เขาก็กลับรู้สึกกระสันจนแทบจะเสร็จสมอยู่รอมร่อ

มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปขยำผมสีดำขลับของไกรทองช้าๆ อุ้งปากร้อนและแรงดูดจากลำคอของคนข้างใต้ทำให้ชาละวันแทบอยากจะกระทุ้งลำอวบให้ลึกสุดคอเจ้ามนุษย์ปากร้ายให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดอยู่ที่ว่าเจ้าคนไม่ชำนาญด้านล่างจะรับไม่ไหวเอา

"อื้ม!"

เสียงฮึมฮำจากลำคอของชาละวันนั้นเหมือนกับปลุกความเสียวซ่านในตัวของไกรทองยังไงอย่างงั้น ไกรทองที่กำลังอมเจ้าแกนใหญ่จนคับปากก็ค่อยๆ ถอนปากออกช้าๆ

"แค่ก!ๆ"

ชาละวันมองคนด้านล่างที่ไอเล็กน้อยจากการสำลักน้ำลาย ก่อนจะเลื่อนสายตามามองแกนลำอวบที่วาววับไปด้วยน้ำลายจากอุ้งปากร้อนของไกรทอง

ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดึงไกรทองขึ้นมายืนประจันหน้ากับตนเอง

"ช่วยกูด้วยชาละวัน"

เสียงแหบพร่าพร้อมกับใบหน้าและน้ำตาที่รื้นขอบตาของไกรทองทำให้หัวใจชาละวันเต้นระรัว รู้สึกสนุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ได้สิไอ้ไกร"

ว่าเสร็จชาละวันก็จับไกรทองหันหลัง ก่อนจะกดไหล่ที่สั่นอยู่ลงไปให้ไกรทองฟุบลงตรงปากตุ่ม ตาวาววับก้มลงมองบั้นท้ายที่โก่งขึ้นเหมือนรอให้เขาลิ้มรสด้วยรอยยิ้มร้าย ก่อนชาละวันจะค่อยๆ นั่งคุกเขาลงช้าๆ

รูทวารสีสวยที่อยู่ตรงหน้าของชาละวันทำให้เลือดของจระเข้หนุ่มสูบฉีดอย่างรวดเร็ว รูสีน้ำตาลอ่อนๆ ของไกรทองที่ขยับไปตามจังหวะหายใจของเจ้าของร่างนั้นยิ่งทำให้ชาละวันอดใจแทบไม่ไหว

ใบหน้าคมค่อยๆ โน้มลงชิดกับบั้นท้ายเด้ง ก่อนที่มือหนาจะบีบก้นแน่นสวยและแหวกออกจากรูสีสด

"อ้ะ!"

ไกรทองที่รู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนของคนด้านหลังก็ครางเสียงหวานพร้อมทั้งตัวกระตุกไปมา เมื่อลิ้นร้อนๆลากผ่านรูสวาทเบาๆ

"มะ...มึง"

เสียงทักท้วงของคนที่มีปฏิกิริยากับลิ้นอุ่นของตนเองยื่งทำให้ชาละวันได้ใจ ลากลิ้นยาวไม่สนใจคนที่ร้องด้วยเสียงแหบพร่าอย่างทรมาณ กลิ่นหอมของน้ำที่ประสมกลิ่นดอกไม้ ทำให้ตัวของไกรทองนั้นหอมไปทั้งตัว ความเป็นชายที่เริ่มปวดหนึบจนแทบรับไม่ไหวของชาละวันบอกเขาได็เป็นอย่างดีว่ามันไม่สามารถอดทนต่อไปได้อีกแล้ว

"เอาไว้คราหน้ากูจะเล่นกับมึงให้นานกว่านี้หน่อยก็แล้วกันนะไอ้มนุษย์"