บทที่ 4

เสียงประกาศจากกัปตัน ขอบคุณผู้โดยสารที่มาใช้บริการเที่ยวบิน บอกว่าใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดของการเดินทางแล้ว หอมหงส์รัดเข็มขัด และมองไปนอกหน้าต่าง เครื่องกำลังใกล้ที่จะแลนดิ้งลงแล้ว

เธอเม้มปากเล็กน้อย อย่างตื่นเต้น มารดาเลี้ยงแจ้งมาว่าจะมีคนมารับเธอ คือสามีใหม่ของตน ตอนแรกที่คิดว่าจะเจอหน้าเฉิดโฉมเลยเมื่อลงเครื่อง มันก็ทำให้เธอกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย และต้องฝึกควบคุมอารมณ์ เพราะมันยังคุกรุ่น...

เอาน่ะ เธอจะทำมันได้ดี

จะอย่างไรเธอก็ต้องทำได้ ในการเผชิญหน้ากับนังผู้หญิงใจร้ายคนนั้น

หอมหงส์บอกตนเอง...

เธอเฝ้ารอเวลานี้ เวลาแก้แค้นของเธอ และเธอจะต้องทำมันด้วยดี

สาวน้อยวัยสิบแปดบอกตนเอง ซ้ำไปมา เธอหลับตาลง ควบคุมลมหายใจ มันทำให้เธอนิ่งลง สงบลง และเตรียมพร้อมที่จะเล่นเกม

เกม...ที่เธอมาเพื่อเป็นผู้ชนะ

เกม...ที่เธอจะเป็นคมมีดที่มากรีดใจนังผู้หญิงสารเลวนั่น

เครื่องลงจอดแล้วเรียบร้อย เธอยังคงนั่งรอจนผู้โดยสารทยอยลงจนเกือบหมด เธอถึงค่อยเดินลงไปอย่างไม่รีบร้อน หอมหงส์สวมชุดจั๊มสูทสีครีม แบบแขนกุด มีฮู้ด กางเกงขายาว เธอหยิบเอาแว่นดำที่เหน็บไว้ตรงอกเสื้อมาสวม เธอมาโดยมีกระเป๋าเป้สะพายมาใบเดียว ข้าวของที่เหลือเธอใช้วิธีให้รถขนส่งตามมาส่งที่บ้านของแม่เลี้ยง

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่ปรับเป็นโหมดเครื่องบิน เห็นข้อความในไลน์จึงกดเข้าไปดู เฉิดโฉมนั่นเองที่ส่งข้อความมาหาเธอ

น้องหงส์ขา พี่ไปรับน้องหงส์ไม่ได้นะคะ แต่พี่ส่งสามีพี่ไปรับหนูแทน คุณอินทรจะดูแลและต้อนรับหนูแทนพี่นะคะ เจอกันตอนค่ำๆ ค่ะ

เธอมองรูปภาพที่ทางนั้นส่งมา

ผู้ชายหน้าคม นัยน์ตาฉายแววอบอุ่นที่มองมายังกล้อง ทำให้เธอเม้มปากนิดๆ ก่อนจะแสยะยิ้ม

มันไม่ได้เลวร้ายนักหรอก

กับการตัดสินใจของเธอ เพราะเขาไม่ได้ดูน่าเกลียด กลับดูดีและมีเสน่ห์ มิน่าล่ะ...แม่นั่นถึงได้ทำแบบนั้นกับพ่อของเธอ

ยิ่งคิดยิ่งเหมือนมีไฟสุมในอก บางสิ่งที่รู้เห็น มันทำให้หอมหงส์ตัดสินใจที่จะทุ่มทุกสิ่ง เพื่อเดิมพันในเกมครั้งนี้

หอมหงส์เดินก้าวยาวๆ ไปยังบริเวณที่รับผู้โดยสาร แล้วเธอก็สะดุดตาเข้ากับเขา...อินทร ต้องเขาแน่นอนล่ะ ดูเด่นสะดุดตาขนาดนั้น

เขาหันมาหาเธอ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรีบ โบกมือให้กับเขาทันที พร้อมกับรอยยิ้มกว้างขวาง เธอเดินแกมวิ่งตรงไปหาคนมารับ เขามองหน้าเธอ นัยน์ตานั้นอบอุ่น อ่อนโยนเหลือเกิน หอมหงส์มองจ้องตาเขา แล้วเอ่ยแนะนำตัวเองเสียงสดใส พร้อมกับยกมือไหว้เขาอย่างนอบน้อม

"คุณอินทรใช่ไหมคะ? หนูหงส์ค่ะ"

"ครับ"

ความสดใส น่ารักของอีกฝ่าย ทำให้อินทรรู้สึกประทับใจหล่อนเมื่อแรกเห็น หอมหงส์ตัวเล็กกว่าที่เขาคิดไว้ หล่อนสูงเพียงบ่าเขา ใบหน้านั้นจิ้มลิ้มพริ้มเพรา นัยน์ตากลมโตเฉียงเล็กน้อยของหล่อน เป็นจุดเด่นสะดุดตาที่สุดและทำให้เขาหัวใจกระตุก เมื่อเผลอไปจ้องนานเข้า

"ยินดีต้อนรับสู่เชียงใหม่ครับ หนูหงส์ เรียกผมว่า น้าอินก็ได้นะครับ"

เขาเอ่ยแนะนำตัวเอง และให้เธอเรียกเขาว่าน้า เพราะจะได้ทำให้เธอรู้สึกสนิทใจ และรู้สึกเหมือนได้รับการต้อนรับสู่ครอบครัว

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ คุณอิน"

หล่อนตอบ แล้วยิ้มกว้างให้กับเขา อินทรยิ่งรู้สึกเหมือนถูกตกอย่างจัง กับรอยยิ้มสดใสนั้น

เธอเป็นสาวน้อยกำพร้า น่าสงสารในสายตาเขา การที่เธอยอมรับเขาได้อย่างง่ายดาย อาจจะเพราะเธอต้องการครอบครัว

"กินอะไรมาหรือยังครับ เดี๋ยวให้ผมพาไปชิมของอร่อยของเชียงใหม่ก่อนกลับบ้านเรานะ”

"หิวเหมือนกันค่ะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ"

รอยยิ้มที่ทำให้ใจเต้นนั่นเมื่อมาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ เขาก็ตาลายนิดๆ กับความเจิดจ้าสดใส หอมหงส์เป็นคนมีเสน่ห์มาก เธอทำให้เขาใจสั่นเหมือนหวนกลับไปเป็นเด็กหนุ่มอีกหน เด็กหนุ่มวัยเท่าเธอในตอนนี้

มันก็เป็นฤกษ์ที่ดีแหละ เมื่อเขาจะต้องรับเธอเข้าร่วมบ้าน ครอบครัว ในฐานะของ...ลูกติดของภรรยา เอ...แต่จริงๆ แล้วหอมหงส์ก็ไม่ได้เกี่ยวพันอะไรทางสายเลือดกับเฉิดโฉมด้วยซ้ำ การที่ภรรยาของเขายอมทำอะไรแบบนี้ได้ หล่อนก็ช่างเป็นคนดีจริงๆ

เธอเดินเคียงเขา เกาะแขนเขาอย่างถือสนิท และอินทรก็ไม่ได้ว่าอะไร รู้สึกแปลกๆ เมื่อมีสาวน้อยวัยใส ที่เพิ่งได้เห็นหน้า มาตีสนิทกับเขาขนาดนี้ แต่ในขณะเดียวกันก็ปลื้มใจที่เธอตอบรับเขาอย่างง่ายดาย และเอ็นดูเธอมาก

เธอหน้าตาน่ารัก วัยใกล้เคียงกับน้องสาวที่เขาเคยเสียไป เสียงใสๆ ชวนคุยด้วยถ้อยคำเสนาะหู ชายหนุ่มกับสาวน้อยที่เดินเกาะแขนกันอย่างสนิทสนม ความแตกต่างของวัยเห็นได้ชัด ก็ทำให้คนบริเวณนั้นบางคนแอบมอง แล้วนึกไปต่างๆ นานา ซึ่งก็ไม่ใช่ความคิดดีๆ สักเท่าไหร่

หอมหงส์ลอบสำรวจหน้าคนขับรถ ขณะที่ขึ้นมานั่งคู่กับเขา แค่เวลาไม่กี่ชั่วโมง อินทรก็เริ่มสนิทสนมกับเธอ และให้ความเอ็นดูเธอ...

เธอลอบยิ้มที่มุมปาก

มันเริ่มได้ดีเลยล่ะกับเกมของการแก้แค้น