ไรเดอร์สุดหล่อ Enigma x Alpha

ตอนนี้ก็เป็นสองทุ่มแล้วหลายคนคงได้กลับพักผ่อนหลังจากเลิกงานบางคนก็พึ่งถึงบ้านอันแสนรัก แต่ผมนายวาโย แสนสุข หรือโย เพศรองอัลฟ่า อายุ 23 ปี ที่กำลังวิ่งขนส่งออร์เดอร์ให้ลูกค้าอยู่ คิดออกแล้วใช่ไหมว่าผมทำอาชีพอะไร ใช่ครับผมเป็นไรเดอร์ส่งของรับส่งทุกอย่างตามออร์เดอร์ที่ลูกค้าสั่ง ถ้าถามว่าทำไมผมถึงมาทำอาชีพนี้ก็เพราะผมมองว่ามันเป็นอาชีพที่สร้างรายได้ได้ดีในระดับหนึ่งเลยสามารถให้ผมมีเงินส่งให้แม่สุและน้องในบ้านอิ่มรักได้ อีกทั้งผมจบแค่มัธยมปลายหรือ ม.6 เอง อาชีพที่ได้เงินไม่ขายก็อาชีพนี้แหละที่ผมมองว่าง่ายและรายได้ดี รายได้วันหนึ่งผมได้เกือบสามสีพันเลยครับ

ผมเป็นเด็กกำพร้าถูกเอามาทิ้งไว้ที่บ้านอิ่มรักตั้งแต่ยังเป็นทารกเลย โชคดีแม่สุออกมาเจอเพราะได้ยินเสียงเด็กทารกร้องไห้ ถ้าวันผมไม่ร้องก็คงโดนสุนัขจรจัดเที่ยวกัดตายไปแล้วเหมือนในข่าวทุกวันนี้ แม่สุเป็นตั้งชื่อให้และใช่นามสกุลด้วย หลังจากจบ ม.6 ผมก็ขอแม่สุออกจากบ้านมาหางานทำงานครับ ถึงแม่สุจะอนุญาตให้ผมอยู่ที่บ้านอิ่มรักต่อแต่ผมก็เกรงใจอีกทั้งพื้นที่บ้านอุ่นรักก็เริ่มคับแคบเพราะมีเด็กนำถูกมาทิ้งไว้เยอะขึ้น ถึงจะมีน้อง ๆ บางส่วนถูกรับอุปการะไปบาง แต่พื้นที่ก็ยังไม่เพียงพออยู่แถมเงินสนับสนุนก็ลดลง

ผมจึงต้องทางช่วยแม่สุโดยผมเลือกที่จะไม่เรียนต่อมหาลัยแล้วไปหางานทำเป็นลูกจ้างร้านอาหารตามสั่งจนเก็บเงินซื้อรถจักรยานยนต์ได้คันหนึ่ง ผมเอารถที่ซื้อมาวิ่งไรเดอร์ส่งข้าวส่งของตามออร์เดอร์ของลูกค้าจนถึงทุกวันนี้ ลุงและป้าร้านที่ผมทำงานท่านก็ใจดีนะครับยังให้ผมพักที่ร้านได้เหมือนเดิมถึงผมจะไม่ได้ทำงานด้วยแล้วท่านเอ็นดูผมเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง เพราะท่านทั้งสองไม่มีลูกจึงใจดีกับผมให้พักที่ร้านตั้งตอนเป็นลูกจ้างจนถึงทุกวันนี้ ผมก็มีช่วยงานที่บ้างในวันที่หยุดและช่วยจ่ายค่าน้ำค่าไฟถึงท่านสองคนจะไม่ค่อยรับก็ตาม

แต่ตอนนี้ผมต้องไปส่งของให้ลูกค้าวีไอพีท่านหนึ่งซึ่งจากร้านที่ไปออร์เดอร์ไปถึงจุดหมายใช้เวลาถึง 40 นาทีเลยทีเดียว ตอนแรกผมกะจะไม่รับแล้วนะแต่ผมเห็นค่ารอบที่จ่ายในช่วงเวลานี้มันเยอะเลยกดรับออร์เดอร์ไป แต่ผมงงตรงที่ผมไปรับออร์เดอร์นี้มันเป็นโรงแรมอย่างรู้เลยกว่าจะเข้าไปเอาอาหารได้โคตรยุ่งยากมาก ที่สำคัญคนในโรงแรมนั้นมีแต่คนตัวใหญ่น่ากลัวอย่างพวกบอดี้การ์ดในหนังเลย

บ่นมาจนถึงตอนนี้ผมก็ถึงที่หมายเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ผมก็ยืนอยู่หน้าตึกที่ดูเหมือนสำนักงานอะไรสักอย่างแต่มันเขียนเป็นภาษาอังกฤษกับภาษาญี่ปุ่น

"มาถูกที่ไหมว่ะเนี่ย แต่ตามแมปก็ที่นี่นะ คงใช่แหละมั่ง ลองไปถามคนข้างในดูก่อนก็ได้วะ"

พอผมลงจากรถแล้วเดินไปตรงป้อมรักษาความปลอดเท่านั้นแหละถึงชะงักเลย ชายฉกรรจ์หลายสิบคนตัวใหญ่การยืนเรียงหน้ากระดานหลังมาทางผม แล้วคุยอะไรกันไม่รู้น่าจะเป็นภาษาญี่ปุ่น ใครเป็นเจ้าของออร์เดอร์กันล่ะทีนี้ ลองตะโกนความก่อนแล้วกันเพราะป้อมรักษาความปลอดภัยก็ไม่มีคนอยู่ให้ถาม

"เออ! ใครเป็นเจ้าออร์เดอร์สเต็ก 20 นี้ครับ ใครเป็นเจ้าช่วยรับของด้วยครับคุณลูกค้า"