บทที่ 2 ตอนที่ 1

เช้านี้ที่บ้านของเมขลา ส่วนหนึ่งของห้องเก็บของในบ้านถูกจัดสรรให้เป็นสตูดิโอขนาดย่อมเพื่อใช้ในการถ่ายทำคลิปของช่อง ‘ลูกจ๋าแม่ขามาแล้ว’ โดยคอนเทนต์ส่วนใหญ่จะเป็นการทำอาหารและขนมของสองคนแม่ลูก ก่อนหน้านี้ใครที่ได้เห็นชื่อของช่องและเนื้อหาคร่าวๆ ของคลิปก็คงมั่นใจว่าเป็นคลิปที่แม่สอนลูกทำอาหาร แต่ถ้าได้ลองเข้ามาดูแล้วจะรู้ว่าคนที่สอนทำอาหารนั้นคือเด็กหญิงจ๊ะจ๋าวัยสี่ขวบ ส่วนเมขลานั้นเป็นผู้ช่วยให้กับแม่ครัวตัวน้อยให้สมกับชื่อของช่องที่ว่าหากลูกจ๋าต้องการให้แม่ช่วยทำอะไรแม่พร้อมมาช่วยแล้ว ส่วนวัตถุดิบนั้นก็หาได้ไม่ยากเย็นอะไรเพราะทั้งร้านและโรงงานทำขนมนั้นมีของให้เลือกใช้มากมาย

“จ๊ะจ๋า พร้อมหรือยัง น้ารุ้งเตรียมของให้หมดแล้วนะ” ทอรุ้งตะโกนถามขึ้นไปข้างบนเมื่อเห็นว่าหลานสาวยังไม่ลงมาเสียที

“เอะอะอะไรแต่เช้าน่ะยัยรุ้ง” ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาพลางเอ่ยปากบ่น

“ก็วันนี้ต้องถ่ายงาน แล้วหลานสาวของแม่ก็ไม่ลงมาสักที”

“แหม เด็กตัวเท่านั้นจะอะไรกันนักกันหนา ว้าย...ดูสิใครมา วันนี้หลานยายแต่งตัวสวยจริงๆ” ถึงจะบ่นทอรุ้งอุบอิบได้ไม่เท่าไหร่ แต่พอเห็นจ๊ะจ๋าในชุดไทยสไบเขียวคุณยายสำอางค์ก็วี๊ดว้ายกับความน่าเอ็นดูของหลานรัก จนคนโดนบ่นเมื่อกี้ถึงกับมองบน

ก่อนหน้านี้ใครก็ไม่รู้บอกว่าจะไม่เลี้ยงเจ้าตัวเล็ก เพียงเพราะลูกสาวอย่างเมขลาเสียท่าให้กับแฟนหนุ่มจนตั้งครรภ์ก่อนแต่ง แถมยังอวดดีเลิกรากับเขาโดยที่ไม่ให้ผู้ชายคนนั้นรับผิดชอบอะไรสักอย่าง สำอางค์ก่นด่าลูกสาวคนโตเสียจนหมดแรงว่าไม่รักดีแถมยังโง่บัดซบที่คิดว่าจะอุ้มท้องและเลี้ยงลูกตามลำพัง แต่สายใยของคนเป็นแม่มีหรือจะตัดให้ขาดได้ เพราะทันทีที่เมขลาคลอดลูกสาวหน้าตาน่ารักน่าชังออกมา กำแพงในใจของคนเป็นยายและตาก็ถูกทำลายลงหมดสิ้น ตาจำเริญกับยายสำอางค์หลงรักหลานสาวตั้งแต่วินาทีแรกและอุ้มชูเลี้ยงดูเด็กน้อยด้วยความรักหมดหัวใจ จวบจนทุกวันนี้ก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าสมบัติของตากับยายนั้นยกให้หลานสาวไปหมดหรือยังเหลือตกถึงท้องลูกๆ ทั้งสองอยู่บ้างไหม

คอนเทนต์วันนี้เป็นการทำขนมไทยโบราณที่ต้องใช้ทักษะการร่อนแป้งลงบนกระทะทองเหลืองที่ความร้อนพอดีๆ จนแป้งที่ร่อนลงนั้นจับกันเป็นแผ่นพอจะม้วนไส้เอาไว้ตรงกลางได้ ขนมเกสรลำเจียกแบบนี้หาทานได้ยากแล้วในปัจจุบันแต่ที่ร้านของเมขลานั้นยังทำกันอยู่ด้วยความปราณีตและใส่ใจ เธอคิดว่าอย่างน้อยก็ยังเป็นการอนุรักษ์ขนมไทยทั้งหลายไว้ไม่ให้สูญหาย

“จ๊ะจ๋าจะให้แม่ทำอะไรบ้างคะ” เมขลากระซิบก่อนที่จะเริ่มถ่ายทำแถมตัวของเธอเองก็ต้องแต่งชุดไทยสไบสีชมพูแปร๊ดตามใจลูกสาวเพื่อให้เข้ากับธีมขนมไทยที่กำลังจะทำ

“จ๊ะจ๋าจะให้แม่กวนไส้ขนม แล้วจ๊ะจ๋าจะเป็นคนปั้น” เจ้าตัวเล็กจัดการเสร็จสรรพสำหรับหน้าที่ต่างๆ เพราะเธอจดจำขั้นตอนการทำขนมมาจากทอรุ้งมาจนแม่นยำแล้ว

เด็กหญิงติดสอยห้อยตามน้าสาวเข้าครัวทำขนมอยู่บ่อยครั้งและด้วยความช่างจดจำทำให้จ๊ะจ๋าเรียนรู้การทำขนมไทยชนิดต่างๆ ได้ หากอันไหนที่ยากเกินความสามารถของเด็กเล็ก ทอรุ้งก็จะเป็นคนมาช่วยจัดเตรียมให้ อย่างเช่นวันนี้ข้าวของทุกอย่างน้ารุ้งก็เตรียมไว้ให้หลานรักเรียบร้อย รอแต่ให้จ๊ะจ๋าลงมือทำที่หน้าจอพร้อมส่งต่อความน่ารักสู่เหล่าแฟนคลับ

“ฉลาดอยู่นะ ลูกสาวพี่เมน่ะ” ทอรุ้งกระซิบเบาๆ ข้างหูพี่สาว

“ทำไมอ่ะ”

“เอ้า นี่ยังไม่รู้ตัวอีก ไส้ขนมน่ะรุ้งเตรียมกวนให้แต่เช้าจนตอนนี้มันเย็นหมดแล้วยังไงก็ปั้นได้ไม่ร้อนมือ แต่พี่เมต้องกวนสดๆ ตอนถ่ายคลิป ทีนี้นึกออกรึยังว่าใครจะยืนร้อนอยู่หน้าเตา” แล้วสองสาวหัวเราะคิกคักด้วยความเอ็นดูความแสบของเจ้าตัวเล็ก แต่อย่างไรเสียเมขลาก็คงไม่ยอมให้ลูกเล็กยืนอยู่หน้าเตาร้อนๆ แน่อยู่แล้ว

พอเริ่มถ่ายทำพิธีกรตัวน้อยก็เจื้อยแจ้วไปเรื่อยถึงขนมที่เธอกำลังจะสาธิตให้กับบรรดาแม่ๆ ป้าๆ น้าๆ แฟนคลับดู ถึงจะพูดผิดบ้างถูกบ้างแต่นั่นก็เป็นความใสซื่อของเด็กหญิงที่ครองใจใครหลายต่อหลายคน เมขลาที่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยก็ทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่แม้บางทีจะโดนแม่ครัวใหญ่ดุเอาบ้าง

“อย่างนี้ไม่ได้หรือคะ”

“ไม่ได้ค่ะ เราต้องโรยแป้งให้บางพอเหมาะ จะได้ม้วนได้อย่างนี้” จ๊ะจ๋าจีบปากจีบคอตอบคนเป็นแม่ทั้งที่รู้ดีว่าทอรุ้งเตรียมแผ่นแป้งที่ทำเรียบร้อยมาให้แล้ว

“ถ้าอยากจะได้สีต่างๆ ก็ค่อยๆ ผสมสีเข้าไปในแป้งนะคะ” แม่ครัวตัวน้อยเล่าต่อพลางใช้ช้อนเล็กๆ ตักน้ำสีเขียวในชามที่เตรียมไว้

“สีเขียวนี่มาจากอะไรคะ” ผู้ช่วยแม่ครัวถามขึ้นเพื่อเป็นการให้ความรู้กับผู้ชม

“สีเขียวมาจากใบเตยค่ะ ส่วนสีม่วงมาจาก...มาจาก” อยู่ๆ จ๊ะจ๋าก็เกิดจำไม่ได้ว่าน้ำสีม่วงเข้มนี้มาจากดอกอะไรทำเอาทั้งเมขลาและทีมถ่ายทำต้องกลั้นหายใจ

“มาจาก ดอกอะไรนะคะ”

“อ๋อ มาจากดอกอัญชันค่ะ” พอคนเป็นแม่ไกด์ให้เด็กหญิงก็จำได้ขึ้นมาทันที ทำเอาทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอก

การถ่ายทำผ่านพ้นไปได้ด้วยดีแถมยังมีขนมอร่อยๆ พร้อมกับน้ำใบเตยหอมชื่นใจให้กับแม่ครัวตัวจิ๋วเป็นรางวัล หลังจากนี้ก็เป็นเรื่องของทีมงานตัดต่อที่เมขลาจ้างมาอีกทีเพื่อให้เรียบเรียงเนื้อหาและจัดการกับตัวคลิปก่อนจะอัพโหลดเข้าไปในช่องของเธอ เมื่อเมขลาคุยกับทีมงานเสร็จเธอก็หันมาเห็นภาพที่ใครก็ตามต้องอดอมยิ้มไม่ได้เพราะข้างซ้ายคุณตาก็ถือจานขนมคอยป้อนให้หลานสาว ส่วนข้างขวาคุณยายก็กำลังใช้มือนวดไปตามท่อนแขนเล็กกลมของเจ้าตัวแสบ

“โอ้โห จะเอาอกเอาใจกันเกินไปล่ะมั้ง”

“ก็จ๊ะจ๋าเหนื่อยนี่คะ” พูดจบก็หันไปดูดน้ำใบเตยหนึ่งอึกแก้กระหาย

“ตาก็เห็นจ๊ะจ๋าพูดตลอดเลย คงคอแห้งใช่ไหมลูก อ่ะ...กินขนมอีกคำนึงนะจะได้มีแรง” ตาจำเริญป้อนขนมใส่ปากหลานรักอีกคำ ยิ่งพอเห็นเจ้าตัวป่วนเคี้ยวตุ้ยๆ ก็ยิ่งชื่นใจ

“โอ้ย ทางนี้ก็เหนื่อยจะแย่ จะมีน้ำมีขนมมาให้กินพอหายเหนื่อยบ้างไหมนะ” เสียงทอรุ้งร้องขึ้นดังๆ จากทางในครัวทำให้หลานรักผุดลุกขึ้นแล้ววิ่งเร็วจี๋ไปหาน้าสาวพร้อมกับจานขนมในมือ จากนั้นน้าหลานก็คุยกันกระหนุงกระหนิงจนคนเป็นแม่อดจะยืนยิ้มไม่ได้

“ท่าจะรักน้ารุ้งมากกว่าแม่เสียล่ะมั้ง”

“นั่นสิแม่ หนูคลอดออกมาเองแท้ๆ แต่ไหงกลายเป็นลูกรักของน้ารุ้งไปได้”

“งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว เดี๋ยวแม่จะแวะเข้าไปดูที่โรงงานหน่อยนะ” ยายสำอางค์ผุดลุกขึ้นพลางหันไปหยิบกระเป๋าสานจากหวายใบเขื่อง

“ไปทำไมล่ะแม่ ร้อนออกอย่างนี้ เดี๋ยวก็เป็นลมกันพอดี” เมขลาค้านเพราะเห็นว่าอากาศไม่เป็นใจให้คนสูงอายุอย่างแม่ของเธอต้องไปทนร้อนอยู่ในโรงงานแบบนั้น

“แม่เบื่อ ขี้เกียจอยู่บ้าน ไปแป๊บเดียวหรอก ตา...แกจะไปด้วยกันไหม”

พอตาจำเริญตอบรับว่าจะไปด้วย เมขลาจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนชุดให้ทะมัดทะแมงขึ้นเพื่อพาสองตายายไปที่โรงงาน อันที่จริงจะให้สองคนนั้นมาเองก็ได้แต่หญิงสาวเกรงว่าหากเกิดอะไรฉุกเฉินขึ้นเธอจะได้ช่วยเหลือทัน โรงงานทำขนมไทยของเมขลานั้นไม่ได้ใหญ่โตมากนักเพราะเธอคิดว่าค่อยๆ เริ่มจากอะไรเล็กๆ ไปก่อน ถ้ากิจการเป็นไปได้ด้วยดีค่อยขยับขยายก็ยังได้ แต่ดูแล้วท่าทางโรงงานทำขนมคงต้องขยายให้ใหญ่โตขึ้นในอีกไม่ช้านี้

“มีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่า” หญิงสาวถามผู้จัดการโรงงานที่ทำงานกับเธอมาได้หลายปีแล้ว

“จะมีก็แต่ไข่เป็ดนั่นแหละค่ะคุณเม ราคาขึ้นเอาๆ ถ้ายังเป็นอยู่แบบนี้เปิ้ลว่าเราคงต้องขึ้นราคาขนมบางรายการแล้วล่ะค่ะ”

“เจ้าเดิมที่เราสั่งไข่กับเขาก็ขึ้นด้วยเหรอ”

“ใช่ค่ะ เขาบอกว่าต้นทุนอาหารสัตว์มันสูงขึ้น เขาก็เลยมีต้นทุนเพิ่มขึ้นค่ะ แต่ยังไงเขาบอกว่าคนตรึงราคาไข่เป็ดหน้าฟาร์มเอาไว้ก่อน และยังให้ราคาพิเศษกับเรา แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ คงต้องขึ้นราคาค่ะ”

“อืม แล้วเดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที เออ...แล้วตกลงน้าเนียมเขาว่ายังไงบ้าง” เมขลาลดเสียงให้เบาลงแล้วถามเปิ้ลพอให้ได้ยินกันสองคนเพราะน้าเนียมที่เมขลาพูดถึงคือคนสำคัญของโรงงานที่คอยจัดการเรื่องต่างๆ รวมถึงมาตรฐานของขนมในแต่ละล๊อตด้วย เปิ้ลได้ยินแบบนั้นก็จูงมือเจ้านายไปคุยกันข้างนอกเพื่อไม่ให้คนงานอื่นได้ยินบทสนทนา

“แกยังยืนยันแบบเดิมค่ะว่าคงลาออกปลายเดือนหน้า แต่เปิ้ลก็เข้าใจแกนะเพราะทางโน้นเขาทุ่มเงินไม่อั้นจริงๆ”

“เป็นใครก็ไปทั้งนั้นแหละ เงินมากขนาดนั้น แล้วอีกอย่างคนมีฝีมืออย่างน้าเนียมก็หาตัวจับยาก”

“แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดีละคะ เปิ้ลน่ะทำได้แต่คงทำคนเดียวไม่ไหว ถ้ามีคนมาช่วยคงจะดี” ผู้จัดการสาวเสียงอ่อยเพราะหากเธอต้องทำหน้าที่ควบสองตำแหน่งคงแย่แน่ๆ

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่จะให้รุ้งมาช่วยอีกแรง ในระหว่างนี้ก็ประกาศรับสมัครไปด้วย”

การที่จะเอาทอรุ้งมาช่วยนั้นเป็นเรื่องไม่น่าห่วงเพราะอย่างไรเสียหญิงสาวก็จบมาทางด้านนี้โดยตรง แต่ด้วยความที่ทอรุ้งต้องช่วยพี่สาวขายขนมที่หน้าร้านและออนไลน์ รวมถึงคิดสูตรขนมใหม่ๆ อยู่เสมอ การรับหน้าที่ในโรงงานไปด้วย นั่นอาจเป็นการเพิ่มภาระงานที่หนักหนาให้อย่างเสียไม่ได้ ส่วนทางเมขลาก็ต้องแก้ปัญหาสารพัดร้อยแปดที่เกิดขึ้นทั้งที่ร้านและโรงงานจนตัวเป็นเกลียวเพราะข้าวของที่แพงขึ้นแต่กำลังจ่ายของผู้บริโภคมีเท่าเดิมแถมยังลดน้อยลงไปเรื่อยๆ คนส่วนใหญ่กำเงินในมือไปซื้อข้าวกินให้อิ่มท้องเป็นอย่างแรกไม่ใช่ใช้จ่ายเพื่อซื้อขนมตามความพอใจเหมือนแต่ก่อน