บทที่ 2 บทละครแม่ผัวลูกสะใภ้ 2

“ฮะ ฮะ ฮ่า ซวนซวน รักแม่คนนี้จัง” เจ้าหนูน้อยช่างดูขี้ประจบทีเดียว ก่อนใบหน้ากลมจะก้มลงมาซบหน้าอกของมารดาอีกหน

โจวหมิงเยว่ขมวดคิ้วเต็มไปด้วยความสงสัย พลางลูบไล้แผ่นหลังของอี้ซวนไปพลาง

“ทำอย่างกับแม่คนก่อนหน้านี้ไม่ใจดีกับเจ้าอย่างนั้นแหละ” โจวหมิงเยว่ขำขันกับคำพูดของเด็กน้อย อี้ซวนกลับเงยหน้าขึ้นมามองโจวหมิงเยว่ด้วยใบหน้าของเด็กที่หวาดกลัว ก่อนพยักหน้า

“แม่ก่อนหน้านี้ใจร้าย มีแต่คนใจร้ายกับซวนซวน” ปากน้อย ๆ เริ่มแบะ หางตาเริ่มร้อนผ่าว ๆ

โจวหมิงเยว่ทำตัวไม่ถูกก่อนเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เด็กน้อย ก่อนเอ่ยปลอบ เธอไม่คิดว่าชะตากรรมของอี้ซวนจะน่าเวทนาถึงเพียงนี้ นอกจากมีย่าที่ใจร้าย มีบิดาที่อยู่ห่างไกล และมีแม่ที่ใจแข็ง

“โอ๋ ๆ เออ...แม่สัญญาว่าต่อไปนี้ แม่จะไม่ทำร้ายซวนซวนอีก สัญญา อย่าร้องนะ” โจวหมิงเยว่เรียกขานตนเองว่าแม่ ช่างไม่ถนัดปากเอาเสียเลย ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

“สัญญาแล้วนะ” หนูน้อยเช็ดน้ำตาตัวเองเหลือกตามองเธออย่างไม่ไว้ใจเท่าไหร่ แต่ก็ยอมยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของเธอที่ยื่นรออี้ซวนตรงหน้า

“อือ แม่ว่าเราไปอาบน้ำกันดีกว่า” โจวหมิงเยว่เอ่ยปากชวนบุตรชาย แม้ภายในใจลึก ๆ ไม่อยากจะยอมรับความจริงเท่าไหร่นักว่าเธอต้องมีชีวิตใหม่บนโลกที่เต็มไปด้วยความลำเข็ญ แต่ก็ต้องอยู่.....

“ครับ” เด็กน้อยขานรับด้วยน้ำเสียงสดใส กว่าเมื่อก่อน ถ้าคนรับใช้ในบ้านคงได้ยินคงประหลาดยิ่งนัก ไม่คิดว่าซ้อใหญ่ของตระกูลอี้จะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้

ห้องน้ำที่อี้ซวนเป็นคนพาเธอนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่นักเพราะอยู่ห่างไกลจากตัวบ้าน หรือ ห้องน้ำในบ้านอย่างเช่นคนอื่น จนเธออดสงสัยไม่ได้ว่าสองแม่ลูกโดนรังแกถึงเพียงนี้เชียวหรือ

“ทำไมเราต้องมาอาบน้ำไกลขนาดนี้ล่ะซวนซวน” โจวหมิงเยว่เอ่ยปากบุตรชายตัวน้อยที่เงยหน้ามองเธอตาแป๋ว

“อาม่าไม่ยอมให้เราใช้ห้องน้ำในบ้านครับ” เด็กน้อยตอบด้วยความไร้เดียงสา

“ถ้างั้นก็ไม่เป็นไร เราสองคนอาบตรงนี้ก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่เนอะ ซวนซวน” โจวหมิงเยว่ย่อตัวก่อนยกมือลูบผมเจ้าตัวน้อยที่ส่งยิ้มให้เธอ

“แค่ซวนซวนมีแม่อยู่ก็ดีมากแล้ว เดือนหน้าพ่อก็จะมาหาซวนซวนและแม่แล้ว ดีใจไหมครับ”

เด็กน้อยเป็นเด็กฉลาดทีเดียว จนโจวหมิงเยว่อยากรู้เลยว่าสามีของซื่ออินนั้นดีแค่ไหน เธอถอนหายใจออกยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยหน่ายต่อโลกใบนี้ แม้พยายามจะคิดบวกมากขนาดไหน แต่ต้องมานั่งคร่ำครวญอยู่ดีว่าทั้งหมดคือเรื่องอะไรกัน

โอกาสครั้งที่สองของเธออย่างนั้นหรือ โจวหมิงเยว่

“อาบน้ำกันเถอะ” โจวหมิงเยว่รับบทเป็นแม่ที่ดี พอบอกว่าอาบน้ำเจ้าหนูน้อยก็รีบถอดเสื้อผ้าทันที ดวงตากลมโตไม่ต่างลูกกวางหรี่เล็กเมื่อริ้วรอยคล้ายแซ่ตรงก้นของเด็กชาย

“ใครกันที่ทำซวนซวน”

“เออ ซวนซวนซนเองครับ โดนอาม่าตีไปสองที”

รอยแดงขนาดนี้ไม่ใช่แค่สองทีแล้วมั้ง นี่มันบทละครแม่ผัวลูกสะใภ้ชัด ๆ โจวหมิงเยว่เอ็นดูเด็กมากขนาดไหน ไม่กล้าแม้แต่ทำร้ายเด็ก พอมาเจอเรื่องราวทำร้ายร่างกายเด็ก

“ต่อจากนี้ แม่จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายหนูอีก” โจวหมิงเยว่ไม่กล่าวขึ้นลอย ๆ เท่านั้น แม้ว่าตนเองจะไม่ให้ผู้ให้กำเนิดแท้จริง ถ้าเธอมาอยู่ในร่างนี้ เจ้าของร่างคงตายไปแล้วเหมือนกับบทละครที่เคยอ่าน

“ซวนซวนรักแม่ที่สุดเลย” อี้ซวนกระโดดกอดมารดาอีกครั้ง ก่อนจะถูกอุ้มด้วยสภาพที่เปลือยเข้าไปในห้องน้ำแสนผุพัง

โจวหมิงเยว่มองรอบกาย สิ่งที่เกิดขึ้นย่อมมีเหตุของมัน....

“กว่าจะตื่นได้ กว่าจะอาบน้ำได้ก็ปาเข้าไปสายหัวโด่เชียวนะ” บุคคลผู้เป็นแม่สามียืนเท้าเอว มองเธอสองแม่ลูกอย่างถมึงทึง โจวหมิงเยว่วางอี้ซวนลงบนพื้น ก่อนหันกลับมาหาแม่สามี

“ก็ตื่นเวลาปกติค่ะคุณแม่ คุณแม่มีปัญหาอะไรกับฉันหรือคะ” โจวหมิงเยว่มองกลับตาขวาง

ให้เล่นบทนางร้าย โจวหมิงเยว่ไม่เคยเกี่ยงนักมาเลย....เธอจะสู้จนจะขาดใจ