บทที่ 1 แม่ลูกหนึ่ง คนสวยอยากจะร้องกรี๊ด....2

ไม่ใช่เวลามาเอ็นดูเด็กน้อยนะโจวหมิงเยว่ หญิงสาวลุกพรวดแล้ววิ่งออกไปสำรวจรอบกายด้วยอาการตระหนก สถานที่โบราณและเก่ามาก...เธอนั้นจากมาจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยความหรูหรา แล้วใครกันพาเธอมายังที่เก่าคร่ำครึมากขนาดนี้ บ้านไม้ทำยังกับย้อนมาจีนยุคโบราณอย่างไรอย่างนั้น

ขณะเดียวกันที่หญิงสาวก้าวฉับ ๆ สำรวจรอบการ ลืมมองว่ามีเด็กน้อยที่พยายามเดินตามด้วยความเร็ว ขาน้อย ๆ ก้าวตามมารดาอย่างงงงวย

“ที่ไหนเนี่ย..............” โจวหมิงเยว่กรีดร้องออกมากึ่งถามกับอากาศ หัวใจเต้นแรงรัว อ้าปากหอบหายใจ เวลานี้โจวหมิงเยว่ยืนกลางถนนรายล้อมไปด้วยคนที่ไม่คุ้นหน้า คนเหล่านั้นมองกลับมาด้วยมึนงง ความรู้สึกงงงวยไม่เท่ากับแขนน้อย ๆ ของเด็กชายกอดหมับเข้าที่ขาของหญิงสาวที่ใส่ชุดคอปกสั้นสีพื้น รองเท้าแสนเรียบง่ายไร้ส้นเข็มอย่างที่เคยใส่

“ซื่ออิน แกจะตะโกนทำไม” เสียงแหลมจนขนลุกซู่ทำให้โจวหมิงเยว่ขมวดคิ้วเหลียวหลังหันกลับไปมองยังหญิงในวัยราว ๆ ห้าสิบปีได้ ผมหงอกขาวขึ้นแซมกับผมดำ แววตาเพ่งมองโจวหมิงเยว่อย่างไม่พอใจนัก มิหนำซ้ำเด็กน้อยที่กำลังกอดขาของเธอเอาไว้เริ่มตัวสั่น

โจวหมิงเยว่ขมวดคิ้วใครกันที่ชื่อว่า ซื่ออิน ก่อนหญิงชราจะเดินมาหาเธอและเด็กน้อยที่กำลังกอดขาเธอเอาไว้

“แก พาลูกของแกกลับเข้าไปในบ้านเลยนะ” เสียงเล็กแหลมไม่ได้ทำให้โจวหมิงเยว่ตกใจ เธอยังคงมองไปรอบ ๆ กายด้วยความวิตก และตกใจ ก่อนแรงดึงจากมือน้อย ๆ จะเรียกความสนใจให้เธอก้มลงไปมอง แววตาคู่นั้นแสนไร้เดียงสา จนโจวหมิงเยว่อุ้มเด็กชายขึ้นมาในอ้อมกอด

ทว่าหญิงชราผู้นั้นกลับจ้องมองเธออย่างเขม็ง ทำราวกับว่าเธอนั้นไม่ทำสิ่งใดผิดแปลกไปจากสิ่งเดิม

“ร้อยวันพันปี ฉันไม่เคยเห็นแกอุ้มลูก แล้ววันนี้นึกบ้าอะไร ไป ๆ เข้าไปในบ้าน นอกจากแกจะเป็นลูกสะใภ้ที่ไม่ได้เรื่องแล้ว สามีแกก็ไม่ดูแล ลูกแกอีก ไป ๆ เข้าไป ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้”

โจวหมิงเยว่ได้แต่อุ้มเด็กน้อยเอาไว้ มองหญิงชราผู้นั้นด้วยใบหน้าที่ไม่ละความงุนงงไปได้

นี่มันเรื่องอะไรกัน

โจวหมิงเยว่จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก่อนเธอจะหลับไปคือ แฟนหนุ่มนอกใจเธอ แล้วเธอตื่นมาในจีนยุคโบราณ ราว ๆ ยุคแปดศูนย์อย่างนั้นหรือ

“แม่...”

เด็กน้อยเอ่ยขึ้น ใบหน้ากลมป้อมก้มลงซุกคอมารดาด้วยความรัก นานเท่าไหร่แล้วที่มารดาผู้งดงามไม่ได้อุ้มเขาเอาไว้เช่นนี้

“แม่ไม่ใจร้ายกับอี้ซวนแล้ว”

ชื่อแทนตัวเองที่หลุดออกมาจากปากเล็กสีชมพูสด โจวหมิงเยว่ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ คงเป็นชื่อของเด็กน้อยในอ้อมกอดของเธออย่างนั้นหรือ ช่างเป็นชื่อที่ไพเราะยิ่งนัก

“แม่ ห้องของเราอยู่นี่” เด็กน้อยชี้นิ้วกลมป้อมของตนเองไปยังห้องนอนที่เก่ารก ไม่เหมาะอย่างยิ่งที่จะเป็นห้องนอน แถมยังต่างจากห้องนอนอื่น ๆ ที่ดูสะอาดตา

โจวหมิงเยว่ครุ่นคิดอย่างหนัก หรือว่า เธอตายจากโลกปัจจุบันแล้วมาเกิดใหม่ในยุคอดีต เหมือนกับซีรีส์ที่เธอเคยแสดงอย่างนั้นหรือ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ชะตากรรมของโจวหมิงเยว่ช่างโหดร้ายนัก

“พ่อของหนูไปไหน เอ้ย.... พ่อของซวนซวนไปไหนละ” โจวหมิงเยว่เอ่ยปากถามเมื่อวางเด็กน้อยบนเตียงเก่าขาด ๆ

“พ่อเป็นทหาร แม่กับซวนซวนต้องอยู่กับอาม่า” ซวนซวนเอ่ยขึ้นแววตาของเด็กน้อยดูกังวลอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่ชอบใจ ผู้เป็นอาม่า หรือ ย่าของตนเอง

“นี่อย่าบอกนะ ว่าฉันตายแล้วเกิดใหม่จริง คนสวยจะบ้าตาย....กรี๊ด.....”

เป็นโจวหมิงเยว่เองที่พอสมองประมวลผลทุกอย่างออกมาถึงกลับกรีดร้องออกมา ไม่คิดว่าตนเองจะย้อนกลับมาในยุคโบราณจริง ๆ สาวยุคปัจจุบันที่มีทุกอย่างครบครัน มาใช้ชีวิตท่ามกลางความลำบาก