บทที่ 1 แม่ลูกหนึ่ง คนสวยอยากจะร้องกรี๊ด....1

“แม่ก๊าบบบบบบ......” เสียงของเด็กชายที่ไหนกันนะ คนสวยกำลังนอนอยู่บนพื้นหญ้าเขียวขจี ท้องฟ้าแสนสดใส เมฆสีขาว แสงแดดสีขาว ลมพัดอ่อน ๆ นำพากลิ่นอายของดอกไม้ยามใบไม้ผลิเช่นนี้ โจวหมิงเยว่เพิ่งได้เข้าใจความสงบอย่างแท้จริง ไม่คิดเลยว่าชายที่เคยรักผู้นั้นจะทรยศความรักที่เคยรักกันมาหลายปี

ไม่รู้ว่าเขาอยู่แห่งหนใดกันนะ...... โจวหมิงเยว่อย่างไรก็คือโจวหมิงเยว่แม้จะถูกเขาหักหลังกับความรักที่เจอมา ในใจก็ยังนึกเป็นห่วงเขาอยู่ได้อีก ความรักทำให้คนตาบอดเป็นดั่งเช่นนั้น

เอาล่ะ..... พอแล้ว.....ไม่ขอเจออีก หัวใจของโจวหมิงเยว่ร่ำร้องว่าพอแล้ว กับความรักเช่นนั้น สิ่งที่วาดฝันเอาไว้ล่มไม่เป็นท่า ครอบครัวที่แสนอบอุ่น งานแต่งงานที่มีคนอิจฉา ล้วนเป็นสิ่งหลอกลวงทั้งนั้น

ตอนนี้เธอนั้นตายไปแล้ว ไยปรโลกถึงไม่เปิดรับเธอกันเล่า พื้นที่อันสุขสงบแห่งนี้คือสิ่งใด

แล้วแก้วเสียงอันสดใสไพเราะนั้นคือสิ่งใดกัน.... โจวหมิงเยว่ได้แต่สงสัย.....

โจวหมิงเยว่เดินตามเสียงนั้นไป....เสียงเด็กน้อยช่างบริสุทธิ์ พาใจดวงน้อยที่เคยแห้งเหี่ยวเพราะความรักใจชื้นขึ้นมา

แสงสว่างวาบส่องสว่างเสียจนโจวหมิงเยว่ต้องยกแขนขึ้นปิดบังดวงตาเอาไว้ ร่างกายของเธอถูกดูดอย่างแรงชวนให้อาเจียนออกมา

รู้ตัวอีกทีร่างกายของเธอนั้นถูกเขย่าด้วยมืออุ่น ๆ เล็กกระจ้อย ความรู้สึกแรกสำหรับดาราสาวเธอนั้นยังไม่ตายอย่างนั้นหรือ กำลังมีชีวิตอยู่ถ้าลืมตาขึ้นมาเจอซูเมี่ยน เธอจะขอเลิกกับเขา ไม่ว่าเขาจะบอกเธอด้วยเหตุผลใดก็ตาม ไม่เอาแล้ว ความรักปลอมเปลือกจากซูเมี่ยน

ไอ้ผู้ชายหลอกลวง

แพขนตางอนค่อย ๆ ยกขึ้นพยายามลืมตามองความสว่างอันแสนไม่คุ้นตาเสียเลย โจวหมิงเยว่ไม่ได้โง่เขลาขนาดไม่รู้ว่า ถ้าต้องตื่นขึ้นมาแล้ว ต้องตื่นมาเจอเพดานโรงพยาบาลสุดหรู

“แม่......”

“แม่.....ตื่นเร็ว...”

โพลง!

ดวงตากลมทั้งสองข้างลืมตาโพลง ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมองรอบกายด้วยอากัปกิริยาตกใจ

ที่นี่มันคือที่ไหน?

โจวหมิงเยว่เหลียวมองเห็นเด็กชายตัวน้อยคาดเดาอายุไม่เกินสามขวบแน่ ๆ มองเธอตาแป๋ว

“แม่....”

ดาราสาวอ้าปากค้าง นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย นี่มันกองละครไหนกัน ใครกลั่นแกล้งเธออย่างนั้นหรือ

“แม่ ใครคือแม่หนู เด็กน้อย” โจวหมิงเยว่กะพริบตาถี่ ๆ มองเห็นหน้าตาน่ารักเกินคำบรรยาย เธอนั้นเป็นคนสวยและรักเด็กแค่ไหน ใคร ๆ ต่างก็รู้