ตอนที่ 4 ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น

แอ๊ด~

กวินเปิดประตูเข้าไปสิ่งแรกที่เห็นก็คือแผ่นหลังของรุ่นพี่สาวและเธอก็กำลังที่จะสวมใส่กางเกงใน กวินตาโต เขารีบจู่โจมเข้าทางด้านหลังของเธอ มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังขาวเนียนตรงหน้าซึ่งนั่นทำเอารุ่นพี่สาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

“เข้ามาทำไม ออกไปนะ!!” เธอรีบดึงกางเกงชั้นในขึ้นสู่เรียวขา อย่าบอกนะว่าไอ้บ้านี่มันเข้ามาเพื่ออยากทำเรื่องอย่างว่ากับเธอต่อน่ะ ชิ ไม่มีทางเสียหรอก ไม่ได้หล่อเท่าไบรอันเสียหน่อย

“ขาวจัง~” กวินจงใจพูดออกมาให้รุ่นพี่แสนสวยได้ยินซึ่งเกรซที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบหันหน้ากลับมาตะโกนใส่เขาโดยที่เธอลืมไปเสีย ณ ขณะ ว่าตัวเองนั้นยังไม่ทันที่จะใส่กางเกงชั้นในให้ดีเลย เร็นมองดูเนินเนื้อขาวเนียนตรงหน้า เขาลอบกลืนน้ำลายลงคอเพราะตรงนั้นของเธอมันช่างเย้ายวนใจเขาเหลือเกิน

กวินไม่รีรอที่จะดึงรั้งกางเกงชั้นในของรุ่นพี่สาว

“หยุดนะ จะทำอะไร!” เกรซรีบยื้อแย่งกางเกงชั้นในของตัวเอง ใบหน้าสวยกล้าๆกลัวๆต่อการกระทำของกวิน ชายหนุ่มตัวร้ายที่มีแรงพละกำลังเยอะกว่าจึงถอดกางเกงชั้นในเธอได้สำเร็จ เขาหยิบกางเกงชั้นในของเธอขึ้นมาดอมดม

“หอมมากอยากเลียจัง ขอผมเลียได้ไหมครับ” กวินหลับตาพริ้มพร้อมทั้งเริ่มทำหน้าตาเหมือนคนโรคจิต เขาเอ่ยขอความต้องการกับเธอตรงๆทำเอาเกรซเอือมระอาจำต้องด่าเขากลับไป เธอชี้หน้าด่ากวิน มีอย่างที่ไหนมาพูดกับเธอหน้าด้านๆแบบนี้

“ทุเรศ! ออกไปเลยนะ ฉันเอากับเพื่อนนายไปแล้ว” เธอชี้หน้าด่ากวินพลางมองเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่กำลังปลดตะข้อกางเกงนักเรียนของตัวเอง พรึ่บ! กางเกงนักเรียนพร้อมกับกางเกงชั้นในแบรนด์ดังของกวินร่วงหล่นลงสู่เรียวขาของเขา

“แล้วไง เพื่อนกันเอาผู้หญิงคนเดียวกันได้อยู่แล้ว” มือหนาขยับรูดความใหญ่โตไม่หยุดพัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมไปปลดตะขอเสื้อในรุ่นพี่สาวจนมันแยกหลุดออกจากกัน

กึก!

เขาดึงเสื้อในของเธอโยนทิ้งลงบนพื้นห้องน้ำอย่างไม่ใยดี...

“อะ นะนี่!!” มือเล็กยกขึ้นปิดบังหน้าอกตัวเองจังหวะนั้นกวินได้ทีจึงรีบจู่โจมดันเธอชิดผนังห้องน้ำ เขามองเต้าอวบตรงหน้าแล้วก็เกิดความอยากจนควบคุมไม่ไหว แผล็บ! เขาโน้มใบหน้าแลบลิ้นตวัดเลียหัวนมสีชมพูอ่อนของเธอ

“อ๊า..นายช่วยดูดนมของฉันทั้ง 2 ข้างเลยได้ไหม” ประโยคร้องขอของเกรซดังขึ้น เธอทำสีหน้าเหยเกเพราะเสียวเหลือเกิน กวินกลั้วหัวเราะอย่างคนที่รู้สึกพอใจ ก็ได้ในเมื่อเธอต้องการเขาก็พร้อมที่จะบำเรอรักให้กับเธอ

“หึ เสียวละสิ” กวินเริ่มแลบลิ้นเลียลงบนเต้านมอวบนิ่มของเกรซพร้อมทั้งใช้มือล็อคข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แล้วตรึงไว้กับกำแพงห้องน้ำ ส่วนทางด้านนอกไบรอันที่ได้ยินคำพูดของคนทั้งสองก็ส่ายหน้าไปมา

“เดี๋ยวสูบบุหรี่รอข้างนอก” เสียงไบรอันพูดขึ้นในระหว่างที่ตัวเองเองกำลังเดินออกไปยืนรอยังหน้าห้องน้ำชาย

“เออ อ่าส์~ รอกูด้วยเดี๋ยวกูจะเร่งเครื่องให้ นั่งทับลงมาสิครับพี่สาว~” กวินส่งเสียงบอกไปยังเพื่อนสนิทอย่างไบรอันที่ยังคงยืนรอเขาอยู่และในขณะที่ไบรอันกำลังยืนสูบบุหรี่รออย่างใจเย็นอยู่นั้นเขาก็ได้ยินเสียงใครสักคน ไม่รอช้าชายหนุ่มลูกครึ่งรีบตะโกนเอ่ยถาม

“ใครน่ะออกมานะ อย่าให้ต้องเข้าไป..” เขาพูดเสียงดุออกไปทำเอาหญิงสาวที่หลบอยู่ในห้องน้ำสะดุ้งเฮือก แชมเปญค่อยๆก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง เธอยิ้มแห้งๆเพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำสีหน้าอย่างไรให้กับเหตุการ์ณตรงหน้าแบบนี้ดี

“ฉันเอง” ว่าแต่เขารู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ในห้องน้ำ ทั้งที่..เธอก็ไม่ได้ขยับตัวใดๆเลยนะ

“เธอเองเหรอ” ไบรอันถอนหายใจออกมาทันทีเมื่อได้รู้ว่าคนที่อยู่ในห้องน้ำคือแชมเปญ เขาลอบอมยิ้มออกมาทำเอาแชมเปญใจเต้นแรง ก็นะเธอแอบชอบเขานี่นาแม้ว่าจะเป็นรักเพียงข้างเดียวก็ตาม

“มีไรไหมล่ะ แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ในห้องน้ำ..” แชมเปญเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีเพราะคิดแล้วคิดอีกเธอก็ว่ายังไงเธอก็ไม่ใช่คนผิดในเรื่องนี้สักหน่อย ไบรอันเดินเข้าหาแชมเปญ เขายิ้มที่มุมปากพลางสูดดมความหอมจากเสื้อนักเรียนแชมเปญ

“น้ำหอมที่เธอใช้หอมดีนะ” แชมเปญชะงักทำอะไรไม่ถูก นี่เขาเข้ามาใกล้เธอแบบนี้ได้ยังไงแล้วไหนจะยังทำท่าดมเสื้อเธอแบบนั้นอีก เธอถอยห่างไปข้างหลัง ใบหน้าสวยทำท่าเตรียมที่จะด่าแต่แล้วเขาก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

“ได้ยินทุกอย่างเลยใช่ไหม ห้ามเอาไปบอกคนอื่นล่ะ” ชิ เรื่องทุเรศๆแบบนั้นจำเป็นที่จะต้องเอาไปบอกคนอื่นด้วยเหรอ แชมเปญยังคงใจเต้นแรงตึกตักๆ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้ไปได้ เอามั่ว เอาไม่เลือก ขอแค่เป็นคนสวยๆก็พอ

“รู้แล้วน่า!!” เธอตอบกลับเขาไปและเมื่อเห็นว่าแชมเปญรับปากแล้วเขาจึงคิดว่าน่าจะไม่มีอะไรที่จะต้องพูดคุยกับเธอคนนี้อีก สองเท้าใหญ่เตรียมพร้อมที่จะเดินออกไปจากตรงนั้นเพราะคิดว่าไม่อยากยืนรออยู่ตรงนี้แล้ว

แต่แล้วเสียงหวานของแชมเปญก็ดังขึ้นขัดจังหวะ...

”เดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งไป”

พรึ่บ!

ไบรอันหันหลังกลับมามองเธออีกครั้ง สายตาของเขามีแต่คำว่า รำคาญ อยู่เต็มไปหมด

”มีอะไรอีก..” แชมเปญรับรู้ได้ในทันทีว่าหมอนี่คงจะเบื่อเธอเต็มที่แล้วสินะ เธอยกมือขึ้นกอดอก ใจจริงก็ไม่ได้อยากจะพูดหรืออะไรกับหมอนี่แล้วนะแต่มันก็อดที่จะพูดไม่ได้จริงๆ

”ถ้าอยากมาก ฉันแนะนำให้ไปเอากันที่อื่นนะ เปิดห้องเสียเงินแค่นิดๆหน่อยๆคงไม่ทำให้นายขนหน้าแข้งร่วงหรอกมั้ง” แชมเปญกัดฟันกรอดพูดออกไปทั้งที่ใจสั่นไหวมาก ก็นะเธอแอบชอบเขานี่นาและตอนนี้มันก็รู้สึกเจ็บเอามากๆด้วย

แต่เธอก็ต้องฮึบเข้าไว้...

”ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกแต่ขนอื่นน่ะไม่แน่!!” ไบรอันยิ้มเจ้าเล่ห์พลางขยับตัวเดินเข้าหาแชมเปญ

”นะ นี่ จะเขยิบเข้ามาใกล้ทำไม” มันหวั่นไหวนะไม่รู้เหรอ ฮึ่ย ไอ้บ้า เธอทำได้แค่เพียงเดินถอยไปข้างหลัง ใจบ้านี่ก็เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่รอมร่อ

”หึ คิดว่าฉันจะทำอะไรเธอเหรอไง แชมเปญ~ คิดว่าฉันจะจูบเธอเหรอไง..” ก็รู้ว่าเด็กนี่ไม่ได้คิดอะไรกับเธอขนาดนั้นหรอก แต่เป็นเธอเองนั่นแหละที่เผลอคิดไปไกลจนเกิดอาการหวั่นไหวเลิ่กลั่กไปหมดแต่ใครมันจะไปยอมรับกันเล่าจริงไหม

”ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น!” เธอยืดอกพร้อมโต้กลับไป เพี้ยง! ภาวนาขออย่าให้เด็กนี่มันรู้เลยนะว่าเธอกำลังรู้สึกเช่นไรในตอนนี้

”งั้นก็ดีเพราะฉันก็ไม่คิดที่จะจูบเธออยู่แล้ว อยู่ ม.6แล้วหัดลดน้ำหนักบ้างนะ เดี๋ยวก็หาแฟนไม่ได้หรอก หึ~” เขาพูดบอกเธอด้วยความหวังดีแต่คำพูดพวกนี้กลับทำให้ความรู้สึกที่แชมเปญมีต่อไบรอันขาดสะบั้นลงทันที

“ถอยไป!! แล้วมันเรื่องของฉันไหม เด็กอย่างนายไม่ต้องมายุ่ง!!” ความโกรธทำเธอผลักเด็กหนุ่มตรงหน้าจนเซถลาไปด้านหลัง ไบรอันมองแชมเปญนิ่งเขาไม่ได้รู้สึกโกรธอะไรหรอกนะ กลับกันเขาคิดว่าตัวเองคงพูดจารุนแรงกับเธอไปหน่อย

แต่คนอย่างเขาจะไม่ยอมขอโทษยัยนี่หรอกนะ...

“ห่าง 2ปีเรียกเด็กเลยเหรอ” เขายิ้มขึ้นอย่างคนที่ไม่รู้สึกอะไร แชมเปญที่ได้ยินแบบนั้นก็นิ่งพร้อมกับเดินจากไปทันที